Ina Hollander

Columnist

  • Categorie: Treinen door Oost-Europa (Pagina 1 van 2)

    Bijna..

    Nog één nachtje en dan gaat het gebeuren: samen met Theo 12 dagen reizen door Oost-Europa.
    Met heel veel treinen en ieder een goed gevulde rugzak. Grappig om te bedenken dat we al (bijna!) dertig jaar samenwonen en al heel veel vakanties gedeeld hebben, maar nog nooit op deze manier.
    Leuk om dat nu eens te gaan doen.
    Vorig jaar reisde ik volgens deze formule met dochter Sophie. Dat was een groot succes.
    Met manlief moet het dan zeker gaan lukken. Lijkt mij..

    Dag één: Hoogkarspel – Praag

    Het giet ‘s morgens van de lucht en je bent avonturier of niet, dus gaan we met de auto naar het station. Aan de zoon de mooie taak die later op de dag op te halen.We laten een briefje voor hem achter. Om half 10 zijn we in Amsterdam waar we tijd genoeg hebben om euro’s in Tsjechische kronen, Hongaarse Forinten en Poolse Zlotys te wisselen. Voor een eerste kop koffie maken we tijd.
    In de ICE hebben we gereserveerde plaatsen. Niet handig dan als het reserveringssysteem eruit ligt: het wordt het chaos. Nergens is aan debuitenkant zichtbaar welk wagons het betreft. Gelukkig heeft Theo snel door dat de trein ook nog andersom staat dan wordt aangegeven. Ja, kijk dan houdt het op voor mij. Grote groepen mensen lopen als kippen zonder koppen met al hun bagage wagons in en uit, versperren gangpaden en gijzelen licht wanhopig de enige spoorbeambte. Theo bepaalt zijn koers en strategie en ik sukkel er achteraan. Dat werkt en voor vertrek vinden we de juiste coupé. De overige vier plaatsen zijn al bezet, ook alle bagageruimte. We kiezen er voor de rugzakken op het balkon te laten staan. Bij een treinstop waken we beurtelings om te voorkomen dat iemand er met onze kleding vandoor gaat. De kleine rugzakjes met waardevolle spullen houden we uiteraard bij ons. Het wordt tot Frankfurt een rustige reis. De twee Japanse meisjes liggen met het hoofd op tafel of achterover gezakt, te slapen. En het Hongaarse (?) echtpaar ziet er zo slim uit dat we geen domme vragen durven te stellen. In Frankfurt hebben we een uur overstaptijd hebben, maar omdat we onderweg met versleten remblokjes staan, of zoiets, is dat gereduceerd tot een kwartier. Vanaf Frankfurt rijden we met een ander ICE naar Dresden waar we de laatste overstap maken. We delen de coupé nu met slechts één vrouw. Grote verwarring brengt nog de vriendelijk bedoelende Tjsechische conducteur. Onze wagon zou naar Wenen gaan, we moeten naar een wagon met een ander nummer. Huh? we hadden toch gereserveerd en hoezo Wenen, dan zijn we er allang uit. De aardige man blijkt zich al bezig te houden met ons traject naar Budapest over een paar dagen. Gelukkig kan de vrouw vertalen. De conducteur spreekt geen Engels of Duits. We arriveren laat, maar volgens dienstregeling in Praag. Het is een zwoele avond, een jas of vest is niet nodig. Vandaag is onze langste reisdag van het te volgen trjaject, met het enige hotel dat niet vlakbij het station ligt: we moeten nog een stukje met de metro. Dat blijkt niet zo simpel in het enorme station met gigantische hoge en lange roltrappen. Gelukkkig ben ik goed in het aanklampen van mensen, de eerste is een wat ongemakkelijke keuze: een schoonmaker die zichzelf de laatste jaren niet gereinigd heeft….het schriele mannetje zonder billen heeft een ranzige geur om zich heen hangen. Wel doet hij zijn best en helpt ons de metro en kaartapparaten te vinden. Zijn uitleg snappen we echter niet. Een aardige Sowaakse neemt het over en wijst ons de weg naar een geldwisselapparaat; we hebbben klein geld nodig om kaartjes te kunnen kopen. Ook helpt ze ons met het vinden van de juiste metro en waar de enige overstap moeteten doen.
    En dat is heel prettig, ‘s avonds om 23.00 uur. Met niet al te veel gedoe meer en de hulp van een aardige man komen we op de plek van bestemming. Vanaf het metrostation is het slechts een klein stukje lopen. Tenminste als we in 1 keer waren goed gelopen….Theo wijt het aan zijn vergeten leesbril dat hij bij uitzondering een verkeerde afslag kiest. Mij valt niets aan te rekenen, ik kan gewoon niet kaartlezen.Uiteindelijk zijn we er: hotel Pav. Netjes met heerlijk schone en frisse bedden. Lekkerlekker.

    Dag twee: Praag bij daglicht

    Het blijkt van groot belang ons eerst goed in de kleren te hijsen en pas daarna de gordijnen open te doen. Het hotel staat recht tegenover de faculteit scheikunde en technologie en we kunnen nog net niet zien wat ze opschrijven. Andersom moet het maar theater achter het doek blijven. Het ontbijtbuffet is prima, de eetzaal wat klein. We moeten even wachten op een plaatsje waarna Theo lekker loskomt. Dat lijf lust altijd wel wat.
    We besluiten vanmorgen de oude stad in te gaan, nauwelijks 10 min. lopen van het hotel vandaan. We wandelen richting rivier de Moldau en zien daar al snel de beroemde Charles Bridge. Morgen gaan we die over, vandaag blijven we aan deze kant. Het weer is uitstekend, jas en vest zijn wederom niet nodig, de zonnebril met regelmaat wel. Vlakbij de brug is de Oude Joodse Begraafplaats, het moet een van de indrukwekkendste ter wereld zijn. Helaas staat er een hele rij rond 11.30 uur en aan wachten willen we nu geen tijd verdoen. Morgen opnieuw proberen, een paar uur vroeger. Verder de oude stad in zien we steeds weer plekjes, pleintjes, gevels, gebouwen die de moeite van het bekijken, benoemen en fotograferen zijn.
    DSC07918
    DSC07908
    Praag giert van de grote en kleine pleintjes, van steegjes en hofjes. En de toeristen hebben het ontdekt, ook daarvan giert het van. We zien heel wat gidsen die met een plu omhoog een groep nieuwsgierigen een rondleiding geven. Trouwens, als je van kerken houdt zit je in Praag geramd. Het barst ervan. Diverse hebben we vandaag van binnen bekeken, allemaal beslist de moeite van het kijken waard, hoewel vaak protserig. Geloven kost een hoop geld is een gedachte als je al die rijkdom ziet. Ongelooflijk.
    We bezoeken het Staromestske Radnice, een prachtig gebouw met een astronomisch uurwerk dat elk uur een kleine voorstelling laat zien. Dat laatste stelt niet zoveel voor, wel goed voor het toerisme. De beklimming van de toren in het oude Raadhuis is zeer de moeite. We hebben, mede dankzij het mooie weer , een geweldig uitzicht over de stad. Voor de kop koffie daarna doen we een kort onderzoek, de prijzen verschillen namelijk gigantisch: betaal je op het ene terras 95 cze, een paar straten verder kost het 45 cze. We waren al gewaarschuwd.
    Praag is echt een prachtige stad, en zo schoon. Nergens rotzooi op het mooie plaveisel. En zo levendig: straatmuzikanten, artiesten, overal is wat te zien en te doen. Maar ook hier zwervers, verschillende nog jonge kerels gezien, liggend op straat, hand omhoog. Van mij krijgen ze niks, houd ik het alleen maar in stand. Ik ga voor de betere straatartiesten. Verder bezoeken Theo en ik nog het chocolademuseum, lekker proeven. En het Wenceslasplein waar een einde aan de Praagse Lente werd gemaakt en in 1989 de val van het voormalig communistisch regime werd gevierd.
    We hebben vandaag dus al gigaveel gezien en een echte Praagse lekkernij geproefd: een Trdelník. Morgen weer verder smullen van de Praagse pracht.
    DSC07940

    Dag drie: Meer praag

    Volgens plan vandaag om 9.00 uur bij de kassa van de Joodse Begraafplaats en inderdaad geen wachtrij, we zijn direct aan de beurt. Met het toegangsbewijs kunnen we ook de vijf synagogen in de buurt, de Praagse Joodse Stad, bezoeken. De eerste maakt indruk met al zijn muren waarop de namen van ruim 77.000 Joden geschreven staan: allen uit de Joodse wijken, de omgeving en in de 2e W.O. gedeporteerd. De andere synagogen laten, naast het interieur,veel zien over rituelen rond geboorte, dood en huwelijk zien en de vele gebruiksvoorwerpen. Theo slikte even toen hij het mes zag dat voor de besnijdenis werd gebruikt. Een nachtmerrie bij daglicht, ik houd even zijn hand vast;)
    Ook is er aandacht, veel fotomateriaal en zijn er tekeningen over en van Joden in de oorlog. De begraafplaats met stenen van zes eeuwen terug is groot en bijzonder omdat het vooral een bende neergesmeten stenen lijkt. Alles schots en scheef met onkruid ertussen. Eigenlijk wel bizar, maar dat is historie met zijn restanten wel vaker.
    Na dit alles een koffietent in waarna we de Charles Bridge overlopen. Een prachtige brug met links en rechts grote beelden van heiligen. De brug zelf is een feestje, overal straatkunstenaars, muzikanten en verkoopstalletjes. Echt een groot plezier om daar het water te overbruggen. En waar toeristen zijn, is het werkgebied van bedelaars. Misschien moeten ze eens over de paar aanwezige religieuze beeldjes wrijven, waarbij een wens gedaan kan worden?
    DSC07970
    DSC07969

    Ik doe het niet, vind het lui denken, geloof in zelfverantwoordelijkheid.
    Over de brug gaan we op zoek naar de John Lennon Wall. Dochter Sophie is er anderhalve maand geleden geweest en nu zouden wij gaan kijken of haar krabbels er nog staan. Helaas wij zien het niet, er is vast overheen geverfd. Wel leuk om de muur te zien. Een slimme jongen met een aardige stem probeert er met zijn J.L. liedjes een extra centje te verdienen.
    DSC07982
    Wij gaan verder. We werpen een blik in de prachtige St. Nicolaaskerk, eten wederom een heerlijk broodje gezond bij de Subway en beginnen de beklimming naar de Praagse Burcht, een groot complex van kerken en paleizen. Heel erg de moeite van een bezoek waard. Zoveel te zien: van schitterende kathedraal tot bijzonder harnassenmuseum en van kroonjuwelen tot martelwerktuigen. En niet te vergeten het leuke ‘ Gouden Straatje’ met prachtige, kleine huisjes, zo ingericht dat je echt wel foto’s wilt maken. Vanaf de Burcht is het uitzicht op Praag en de Moldau heel mooi. Helaas begint het in de loop van de middag te regenen, gelukkig hebben wij een paraplu en regenjas mee. Terug naar de brug komen we een vegetarisch restaurantje tegen waar we gaan eten. Heel speciaal: we krijgen een groot ijzeren bord met vakjes waarin alle gangen, van soep tot nagerecht tegelijk opgediend worden. Zo stond het bij de ingang al aangegeven. Theo moet terugdenken aan zijn diensttijd, ik aan mijn studententijd. Vooral door de linzen die ik toen vaak at. De terugweg over de brug is heel anders door de plensregen en de afwezige sfeermakers, blij dat we weten hoe het kan zijn.
    Als laatste willen we het veelbesproken Fred en Ginger gebouw nog zien.

    Dag drie: Fred en Ginger, aanvulling.

    Als laatste willen we vandaag het ‘ Fred en Ginger’ gebouw bezoeken. Daarvoor moeten we nog een stukje langs de Moldau lopen. Het dansende huis, zoals het eigenlijk heet, werd in opdracht van de Nederlandse ING ontworpen. Het zijn eigenlijk twee gebouwen die doen denken aan een danspaar, vandaar de bijnaam die verwijst naar het legendarische dansduo. Veel inwoners van Praag waren aanvankelijk niet happy met het gebouw; een hoogstandje moderne architectuur in hun historische stad.
    Naast het gebouw heeft tot in de jaren ’90 de ex-president Vaclav Havel gewoond. Hij steunde het plan om op de lege plek naast zijn huis een opvallend gebouw te zetten. Hij hoopte dat het een cultureel centrum zou worden. Het is een kantoorgebouw geworden.
    Zeker leuk om het gebouw gezien te hebben.
    DSC08076

    En nu zit Praag erop, morgenochtend om 9.40 uur vertrekken we met de trein naar Budapest.
    De dagen hier zijn zonder meer geslaagd geweest. Een prachtige stad en sfeervol. We hebben veel gedaan en veel gezien, maar er blijft genoeg over om nog eens terug te komen.

    Dag vier: Van Praag naar Budapest

    Op tijd uit bed; fris in het vel en fris in de kleren. Rugzakken op orde, ontbijten en op weg naar het station. Nu zijn we er zo..tja als je maar weet hoe apparaten en systemen werken hè. Gelukkig heeft één van ons twee een heel goed richtingsgevoel en kan de ander zich dan heel goed schikken en volgzaam opstellen. Bijzondere momenten in de relatie;)
    Het enorm grote, mooie station is nu gezellig druk en op de openbare piano wordt door een jongen gespeeld. Het geeft een sfeer een beetje meer. We zijn lekker op tijd, zoeken een strategisch plekje en gaan lekker mensen kijken. Altijd een onderhoudende bezigheid. En zo verstrijkt de tijd.

    DSC08084
    DSC08083

    De trein naar Budapest staat ruimschoots op tijd op het elektronische bord, alleen niet vanaf welk perron. Pas een kwartier voor vertrek komt het in beeld. Slecht voor mijn zenuwen zoiets. We vertrekken op tijd uit Praag en hebben vrijwel de hele rit naar Budapest de zespersoons coupé voor ons tweetjes. Ik maak het mij gemakkelijk; schoenen uit en de voeten op de tegenoverliggende bank of Theo’s schoot. Het wordt een knus traject. De stationnetjes die we passeren zijn zonder uitzondering klein en gedateerd. Veelal een armoedig aanzien. Leuk om te zien hoe het treinvertrek nog door een stationschef met rode pet en spiegelei gegeven wordt. Zoals dat bij ‘ons’ in vroeger tijden gedaan werd.
    20130911_153546

    Na ongeveer 4,5 uur treinen passeren we de Slowaakse grens. Vandaar duurt het nog 1,5 uur tot de Hongaarse grens. Om kwart voor vijf komen we in Budapest aan. Geen groot, modern station, zoals we eigenlijk verwacht hadden. Het eindstation ziet er van binnen eenvoudig, gedateerd, stoffig, rommelig, wat vies uit. Vrijwel direct na het uitstappen worden we meerdere malen aangesproken. Of we al een hotel hebben. Door de gelezen informatie waren we al gewaarschuwd, ook voor slimme geldwisselaars. We maken ze snel duidelijk dat we geen interesse hebben. Buiten het station is het een grote bouwput waar we omheen moeten lopen. De weg naar het hotel laat ons zien dat dit een heel andere stad is dan Praag. Meer rotzooi op straat, minder verzorgd. Armoediger is de eerste indruk. Dit soort verschillen maakt een stedenreis natuurlijk aantrekkelijk. Benieuwd wat we de komende dagen nog gaan zien en meemaken!
    Het hotel ziet er prima uit. De buitenkant is schoon is vergelijking met de gebouwen links en rechts. Binnen heeft het hotel een bijzondere indeling, maar de 185 euro per nacht voor onze kamer, zoals op de prijzenlijst in de kast hangt hebben wij bij lange, lange niet betaald. Doet alleen de gek.
    DSC08189
    Vanavond hebben we een eerste rondje gemaakt en een prachtig ultra modern winkelcentrum gezien met stopcontacten voor het publiek om apparaten op te laden. verder zien we dat je inderdaad hier spotgoedkoop kan eten. De Mc Flurry van ca. 1,20 euro kunnen we niet laten lopen 🙂

    Dag vijf: Van Pest naar Buda

    Een genietend blote kuiten en armen dagje. Warm dus.
    Vandaag willen we naar Buda, het gedeelte van de hoofdstad aan de andere kant van de Donau. Buda is het oude, historische deel van de stad. Pest, waar zich het station en ons hotel bevinden bevat meer moderne gebouwen en winkels. In het metrostation pak ik het fototoestel om een foto te maken als Theo de kaartjes koopt. De knul achter het loket ziet mijn camera en houdt mij in de gaten en verbiedt het me luid, duidelijk en onvriendelijk als ik wil afdrukken. Geen idee van de reden, misschien staan een paar van zijn puistjes op knappen, wilde ik ook nooit op de foto. Bij de stempelautomaten neemt personeel de kaartjes over, zij stempelen af. De roltrappen zijn ook hier gigalang, de metrostations smoezeliger. We komen bij de Donau uit en wandelen over de chain-bridge naar de overkant. In Buda gaan we met een kabeltram de berg op waar we uitkomen bij het paleis, een groot complex waarvan een groot gedeelte nu dienst doet als musea of galerie. Bij het gedeelte wat nog wel de paleisfunctie heeft staan overal wachten opgesteld. De wisseling ervan maken we mee, blijft altijd weer een bijzondere, maar eigenlijk merkwaardige ceremonie. In ieder geval leuk om mee te maken. Wij waren er vandaag op tijd bij en dat blijkt een geluk. Een groot gedeelte waar we ‘s morgens nog vrij konden wandelen en rond neuzen werd later afgezet: overal beveiliging en politie. Vandaag en de komende dagen zijn de Buda wijnfeesten. Gelet op het grote aantal neergezette wijntappunten gaat er een lekkere slok gedronken worden. Ons volgende doel is de Matthiaskerk, een plaatje! zo mooi, alsof ze er vanmorgen nog een lapje over gehaald hebben. Niks geen vieze zwarte aanslag, prachtig. Het bijzondere dak met de raaf die een ring in zijn houdt, we zagen het eerder. Echt een schitterend gebouw. Ook van binnen!
    20130912_123608 20130912_123558
    Ernaast ligt het vissersbastion, ook een meer dan bezienswaardig bouwwerk met zeven torens, verwijzend naar vroegere Hongaarse stammen.
    DSC08168

    Vanuit de grote toren hebben we een geweldig uitzicht over de Donau en Pest. Zeker door het heldere weer. We genieten. De toegenomen levendigheid door muzikanten draagt beslist bij. We wandelen verder, steeds is er iets nieuws te zien. We pakken een paar terrasjes en dalen later lopend af naar beneden, waar we via de bridge of chain in Pest aankomen en de metro weer nemen. In het centrum gaan we fijn een tijdje op een terrasje zitten en genieten van de stadsdrukte en muzikanten.

    Een speciaal Hongaars instrument. Ik heb het gevraagd, heb een antwoord gekregen en ben het vergeten. Sorry 🙁
    Budapest heeft echt twee kanten: oud en nieuw, verzorgd en vies. De ene straat kan enorm verschillen met de volgende. Hier in het centrum van Pest zien we veel meer rotzooi op straat en zwervers, maar ook een schitterend winkelcentrum met een van de mooiste boekwinkels die ik ooit gezien heb. Fijn dat we hier morgen nog een dag zijn.  DSC08170

    Dag zes: Meer Budapest

    Na het ontbijt van lekkere broodjes, yoghurt, cornflakes, muesli, fruit, koffie en jus d’orange vertrekken we richting metro om aan de oever van de Donau uit te stappen. lopend gaan we richting het parlementsgebouw, een imposant en prachtig gebouw.
    20130913_105219

    Er omheen is het een grote bouwput. Dat valt ons vaker op, aan de Pestkant wordt volop gerestaureerd en gerenoveerd. Dat geeft hoop voor de wat verpauperde delen. Vandaag ook veel werk in uitvoering te zien. We wandelen verder naar de Margitbrug, over de Donau, op weg naar Margit eiland.

    DSC08204
    Dit eiland van 3 km. lang, ligt in de Donau, precies tussen Pest en Buda in. Vernoemd naar Margaretha, de dochter van een voormalige Hongaarse koning, die op het eiland in een klooster zat. Een mooi eiland, veel groen, veel sporters, recreatiemogelijkheden, meertjes en een ‘ dansende’ fontein. Met veel plezier lopen we de 3 km. naar het andere eind en steken daar via een andere brug over naar Buda. Daar bezoeken we het oude stadsdeel Obuda. Klein, maar sfeervol. Dat lijken bruidsparen ook te denken, want binnen een kwartier zien we er drie. Vervolgens gaan we naar het nabijgelegen station. Bizar, het heeft twee perrons maar op het eerste staat een kleine kroeg. Door de openstaande deur kan ik zien dat de mannen het erg naar de zin hebben. Een foto maken durf ik niet, wel van de buitenkant. Mijn lef en brutaliteit is aan grenzen gebonden.
    DSC08231
    Met het boemeltreintje, gezeten op gestoffeerde bankjes, leggen we het korte traject af. Langs de oever aan Buda zijde lopen we naar de Bridge of chain waar we de oversteek terug naar Pest maken. Onderweg zien we opnieuw genoeg dat de moeite waard is om te fotograferen of over van mening te verschillen. Terug in Pest pakken we de metro, nu richting de Stepfanusbasiliek, de grootste kerk van Budapest, vernoemd naar de eerste christelijke koning van het land. Zijn gemummificeerde rechterland wordt jaarlijks nog in een processie meegedragen…De basiliek is beslist de moeite van een bezoek waard, evenals de beklimming van de 300 treden naar de koepeltoren. Het geeft een prachtig uitzicht over Budapest. Tenslotte gaan we naar het nieuwe, moderne autoloze centrum. De voeten hangen aan draadjes, de terrasjes lonken. Onderweg door een parkje zien we nog een boompje met ijzerwerk, waar talloze slotjes aan vastgemaakt zijn.
    20130913_145405

    Bekend fenomeen, door geliefden gedaan, waarna het sleuteltje wordt weggegooid. Voor ons niet nodig, wij zijn getrouwd en hebben handtekeningen gezet. Daar is meer dan een ijzerzaagje voor nodig om het te verbreken;) Na een pizza gegeten te hebben in een tent met onverschillig personeel keren we terug naar het hotel. Morgen wordt een reisdag naar Polen. De afwisseling bevalt ons heel goed. Een dag treinen is tevens een dag om wat bij te komen, we lopen en sjouwen namelijk heel wat af. We zien daardoor wel heel veel. We verlaten morgenochtend met een voldaan gevoel Hongarije. Tot in Polen 🙂

    Dag zeven: Van Budapest naar Krakau

    DSC08274
    DSC08277
    Vroeg in de morgen naar het station, het miezert nauwelijks merkbaar. Dat verandert als we eenmaal in de trein zitten. Het begint te regenen en niet een beetje ook. Het is grauw en mistig, uitstekend weer om te reizen, dat komt mooi uit. De eerste uren rijden we hetzelfde traject als we richting Budapest reden en in Katowice maken we een overstap. We rijden vooral door glooiend gebied en passeren of stoppen bij kleine stationnetjes, zonder uitzondering kleurloze, saaie naar onderhoud snakkende gebouwtjes. Plaatsnamen zijn boeiend om te lezen, zowel in Tsjechië, Slowakije, Hongarije en Polen. Uitspreken is een ander verhaal door de volgorde van letters die in de Germaanse taal ondenkbaar is. Hoe lastig maar leuk anders kan zijn. Hoewel we vandaag zo’n negen uur in de trein zitten, gaat het snel. We lezen, halen slaap in, genieten van het nieuwe uitzicht en vermaken ons met mede passagiers, vandaag vooral de vier Duitse vrienden die een hoop lol met elkaar hebben. De biertjes uit de restauratie maken het nog gezelliger. Later blijkt ons dat een van de vier blind is. Mooi om te zien hoe het uitgelaten stel hun vriend zorgvuldig bij het uitstappen helpen. Soms is het meer uitspringen, zo hoog de trapjes, zo laag het perron.

    DSC08278
    Eenmaal in Polen begint het weer op te knappen, breekt het zonnetje zelfs door. In Krakau of Krakow, is het precies zoals we het willen hebben. Droog, aangename temperatuur en jassen en vesten overbodig.We treffen het tot nu toe steeds geweldig met het weer. Het station van Krakau is groot, netjes, modern met nostalgische kantjes, mooi. Direct uit het station is een groot rond plein dat er verrassend en aantrekkelijk uitziet. Een combi van historisch en modern. Ons hotel staat aan het plein. Het interieur is terug in de tijd, een enorm contrast met ons vorige hotel dat juist strak en modern is. Deze kamer heeft iets van een vroegere huiskamer. De schemerlamp met franjes die wij thuis in de zeventiger jaren hadden, het sprei, het wandkleed aan de muur, de lopers in de gang, de krakende houten vloer en traptreden. Wij vinden het leuk. Niet voor thuis:)
    Service van het hotel: alle dagen wordt het dienblad met koffie, thee, flesjes mineraalwater en snoepjes aangevuld. Zonder bijbetaling. Kijk, daar houden wij van:)
    DSC08432
    DSC08433
    DSC08434
    ‘s Avonds maken we wandelend een eerste kennismaking met het leuke stadscentrum en geven onze eerste Zlotys bij de Mexicaan uit.

    Dag acht: Auschwitz-Birkenau

    Kun je naar Krakau gaan zonder een bezoek aan Auschwitz te brengen? Wij vinden van niet. We worden om 9.00 uur opgehaald voor de uur durende rit naar Auschwitz -Birkenau. Het laatst genoemde kamp bezoeken we eerst met een Engels sprekende gids die later ook met ons meegaat naar het 3km. verderop gelegen Auschwitz. Het mooiste weer van de wereld vandaag. De kampen zijn gelegen in een prachtig stukje Polen. En dan het zien en aanhoren van gruwelijke overblijfselen en verhalen. Natuurlijk, we kenden al veel van de geschiedenis van de vernietigingskampen, uit boeken en documentaires, maar hier nu staan: in de barakken, de ‘douches’, executieplaatsen…het doet ons veel. Het zien van foto’s, de stapels schoenen, brillen, haar, koffers, daar kun je moeilijk onaangedaan onder blijven. Pas wanneer ik op een gegeven moment een vrouw met haar hand voor open mond zie staan, besef ik dat ik zelf ook zo sta: een universeel gebaar van vrouwen wanneer ze geschokt zijn?
    Op veel plekken worden nog bloemen neergelegd: bij de veewagen waarin de gedeporteerden vervoerd werden, bij de ovens.
    Wat eruit ziet als een soort van poel blijkt de plek te zijn waar het as gestort is. Er staat een gedenkteken en er wordt een minuut stilte gehouden. Zoveel gruwelijks wat kampbewoners aangedaan werd, gruwelijkheden die de ene mens de ander kan aandoen. Verhalen daarover, confrontaties daarmee wennen nooit. De gids geeft de beleving van een overlevende aan, die vertelde ooit in een interview dat er geen taal bestond die de doorstane ellende kon verwoorden. Daarom wilde zij volstaan met het vertellen over het dagritme, de structuur in het kamp, de voedselvoorziening.
    De kampen staan tegenwoordig op de Unesco Werelderfgoedlijst. Meer dan terecht. Uiteraard. Op de terugweg zijn we stil en vermoeid van alle indrukken die we hebben opgedaan. Terug in het hotel bladeren we het gekochte boekje door en doen we een tuk…

    20130915_175155

    De dag afgesloten met een paar uur in het centrum. Gewandeld, terrasje gezeten en wat gegeten. Genoten van het prachtige sfeervolle, mooi verlichte oude stadscentrum. Nauwelijks auto’s, wat ik altijd een groot pluspunt vind, hoort niet in een historische omgeving. Er speelden uitstekende (straat)artiesten, en het was blijkbaar koopzondag en -avond, want alles was open. Bloemen zijn duidelijk favoriet, heel veel verkoopstand en rondlopende verkoopsters die de mannen aanspoorden een bloem voor hun geliefde te kopen. En dat loopt goed, gelet op het fikse aantal dat met een bloem rondliep. En ik? Ik heb er het liefst heel veel die ik dan lekker buiten kan zetten;)

    DSC08349
    DSC08322
    DSC08306
    DSC08286

    Pagina 1 of 2

    Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén