Ina Hollander

Columnist

  • Categorie: Treinen door Kroatië (Pagina 1 van 2)

    München – Hoogkarspel

    Een nacht in de trein is bijzonder, ik schreef het op de heenweg al. Slapen op een deinend bed door een voortrazende trein. Een lange trein waarop een, hopelijk, goed wakkere machinist en een aantal treinstewards. En honderden slapende passagiers. Nou ja, op in ieder geval één na.
    Op deze manier slapen is heerlijk, maar het nadeel is dat er dan bijzondere uren opeens ‘weg’ zijn, en dat vind ik jammer. Het is genoeg om mij half wakend, half slapend de nacht door te laten brengen. Genoeglijk mijmer ik half soezend op de cadans van de trein. Als ik merk dat de trein stilstaat draai ik me met mijn hoofd naar het voeteneind waar het raam is. Voorzichtig doe ik het schuifgordijn een stukje ophoog, en kijk waar we zijn. Theo heeft er geen last van. Zachtjes snurkend ligt hij op het bed boven mij, een voet buitenboord.

    Bologna, 1.00 uur. We staan hier lang stil. Liggend op bed kijk ik door het onderste gedeelte van het raam naar buiten. Ik zie het station waar enkele passagiers lopen. Met rugzak of niet meer dan handbagage. Schoonmakers die prullenbakken legen. Het zwart van de nacht is vermengd met een oranjeachtig licht, het geeft een ietwat intieme sfeer waar de stilstaande trein op een spoor voor mij, in het halfdonker als een grijsoranjezwart monster weer aan afdoet. Bologna, was dat niet de stad van het favoriete jeugdboek dat vroeger werd voorgelezen in de klas? Over een meisjestweeling, dochters van een arts, waarvan één ontvoerd werd. “Ontvoerd’ heette het boek, de auteur weet ik niet. Wat terugvinden moeilijk, dan wel onmogelijk maakt.

    Opeens komen er drie politieagenten aan, die zichtbaar wapens bij zich dragen. Op nog geen anderhalve meter van mijn raam blijven ze stilstaan en gaan met elkaar in gesprek. Nu voel ik me ongemakkelijk, een voyeur. Hebben ze me niet gezien? Zien ze niet dat mijn gordijn deels open is?
    Ik heb de neiging me iets naar achteren te laten zakken, maar vindt dat belachelijk. Ik doe niks verkeerd en heb een degelijk nachtshirt aan, waardoor ik niet van illegale treinraampraktijken kan worden verdacht. En toch, mannen in uniformen en zeker met wapens intimideren daarmee. Uitoefenaars van het gezag. Ik snap het wel.
    Dan begint een van de drie uitgebreid in zijn kruis te graaien. Er zit iets niet goed of er jeukt wat. Ik moet in stilte grinniken, voel me niet opeens makkelijker, maar wel minder geïntimideerd door de uniformen. Al trek je ze een pakkie aan, het blijven uiteindelijk gewoon mannen.

    We rijden verder. Naar Verona, Zillertal, met de mooie Oostenrijkse bergen op de achtergrond en Rosenheim. Wij zijn op en in de kleren als de douane langskomt en vluchtig onze paspoorten bekijkt. Ik moet nog vermelden dat het toilet en de douche aanzienlijk beter tonen en ruiken dan de heenweg. Aan het gebruiken van de douche waag ik me echter nog steeds niet. Ook nu krijgen we een prima ontbijt in doos geserveerd met daarbij een beker goed hete koffie. Theo vindt het niet kunnen dat ik de helft van de inhoud in de wastafel giet, maar 33cl koffie vind ik echt en echt teveel van het goede.

    Precies op tijd stappen we in München uit. Het station is redelijk bekend door de overstap op de heenweg en door een overstapmoment op eerdere reis.
    Het is 7.00 uur en forenzen tijd. Wij kuieren relaxed met onze rugzakken tussen de hordes gehaaste mensen, op werk naar werk of school. Als je er geen onderdeel van bent zie je beter hoe jachtig het dagelijks leven kan zijn. We slaan broodjes en drinken in voor onderweg, kijken door het raam van een nog niet open zijnde EK voetbalfan artikelen winkelen, waar het oranje ontbreekt en settelen ons op het perron waar de trein naar Frankfurt komt. We kunnen hier een half uur gratis gebruik maken van een Wi-Fi netwerk en buiten dat lekker uit met het lezen en versturen van berichtjes. De tijd vliegt, voordat we het weten staat de trein voor onze neus. Instappen weer.

    dsc_1343

    dsc_1344

    De rest van de reis verloopt rustig. Op weg naar Frankfurt, naar Amsterdam, naar huis. Eind van de middag zullen we daar zijn. Langzaamaan schakelen ook onze gedachten daarnaar toe. ‘Zijn we al toe aan de evaluatie?’ vraagt Theo. Ja, we zijn eraan toe.
    Opnieuw was een prachtige reis waar we volop van genoten hebben. De afwisseling, de verrassingen, het plezier: elke dag was er iets om over te verbazen, iets van te vinden of om domweg van te genieten.
    We zijn het erover eens dat de reis, zoals verkocht door de Treinreiswinkel wel kort is. Wij hadden die met drie nachten verlengd, waarvan één in Ljubljana die niet in de reis als overnachtingsplaats is opgenomen, maar vonden dat al kort. De extra tijd in Split en Dubrovnik hadden we niet graag willen missen. Het geeft de gelegenheid om meer te zien en daartussen rustmomenten te creëren. Je gaat niet een halve dag op een balkon over de Adriatische uitkijken, genieten van het uitzicht als je er kort bent. Wij niet.
    In Plitovice had ik graag een dag extra willen blijven, maar realiseer me daarbij dat als je slecht weer treft, je op het hotel bent aangewezen: verder is er niets.
    Bedenken hoe de behoefte aan persoonlijke balans aan rust en inspanning eruit moet zien, is belangrijk.

    Het was verrukkelijk.
    Heerlijk is het ook als we door twee van onze kinderen in Hoogkarspel worden opgehaald die bovendien vandaag gaan koken.
    Fantastische reis. Home sweet home. Wij boffen.

    Bari – Rome- nachttrein Munchen

    dsc_1319Als we allang en breed aangekleed zijn, klinkt er een zachte korte klop op de deur: ‘Awake for your breakfast.’ Blijkbaar zijn de Italianen ‘s morgens van het laatste moment, wij houden van rustig opstaan. Het ontbijtbuffet bestaat uit geroosterd brood, sinaasappelsap, een eitje en diepzwarte, zoete thee uit een apparaat en koffie die niet als smakelijk in de boeken gaat.
    Om 8.00 uur arriveren we in de haven van Bari waar een gratis shuttle bus ons naar het station zal brengen. We moeten een kwartier op dat vervoer wachten, gelukkig is er een abri waar we in de schaduw kunnen schuilen, want het is al 26 graden buiten. De rit naar het station is benauwd en warm in de overvolle bus zonder airco.

    Op het station laten we de bagage achter bij een bewaakt depot om de komende uren onbelast te kunnen slenteren, dolen en snuffelen door Bari.
    Naast het depot is ook hier een speciale ruimte te vinden met daarin een kapelletje. Evenals op de boot zijn daar nu geen mensen. In hoeverre wordt het gebruikt? Geen idee.

    Het is nog vroeg en rustig op straat. We begeven ons door de brede winkelstraat en zien daar tot onze verrassing, midden op straat, een pianist aan het spelen op een vleugel. Natuurlijk blijven we even staan en luisteren, zoals ook anderen de pas inhouden en zich concentreren op de mooie klanken die goed passen bij een ontwakende stad.

    dsc_1296

    dsc_1298

    We lopen door en schuiven aan op een terras voor echte koffie. En voor de wc. Na de treurige hygiënische omstandigheden op de boot is mijn hoop gevestigd op een blinkende en frisse ruimte die mijn blaas en darmen juichend doen ontspannen. Helaas, doordat het licht het niet doet moet de slecht afsluitbare deur op een kier om zeker te weten dat ik boven de gammele pot zonder bril hang. Niks ontspannen toiletteren.
    Zoals je voor bepaalde landen opzetstopcontacten hebt zou er iets van simpele wc opzetsloten voor op reis uitgevonden moeten worden, zoveel wc’s die niet of nauwelijks op slot kunnen.

    We zetten onze tocht door Bari voort en komen in een oud gedeelte met smalle straatjes. Mensen die voor de deur zitten, gezellig babbelend voor de deur met op het eerste oog alle tijd van de wereld. En overal balkonnetjes met lijntjes en rekjes waaraan de was te drogen hangt.
    Een volwassen gespierde man loopt voor ons lang een steeg in, blijft onder een balkon staan en roept om zijn ‘Má-má, má-má!’ zoals alleen een Italiaan het kan. Ik smul, vertraag mijn pas en draal rommelend aan mijn fototoestel, om niets te missen. Het deurtje grenzend aan het balkon gaat open en Di mama verschijnt in haar schortjurk en grijzend haar. Een korte dialoog tussen de twee volgt met de onmiskenbare Italiaanse expressie, waarna de man weer gaat en mama terug naar binnen. Een heerlijk kloppend plaatje die uit een film had kunnen komen.

    dsc_1301

    dsc_1308

    dsc_1309

    dsc_1311

    dsc_1312

    dsc_1307

    Als we verder gaan komen we uit bij de kathedraal Nicola. We kunnen naar binnen waar we bijzondere plafondschilderingen zien met glazen nissen waarin beelden van kostbaar uitziende heiligenbeelden. Ook is er een soort cel, afgesloten met hekwerk waarachter we allerlei voorwerpen zien: verzamelde relikwieën verzameld vanaf de Middeleeuwen. Een trap leidt naar beneden. Mensen, waaronder Italiaanse vrouwen en meisjes met omslagdoeken/ hoofddoeken zien we die afdalen. Toeristen volgen. Al zijn sommigen van die laatste groep ook in korte broek, wij twijfelen. Nieuwsgierigheid wint en we volgen. Beneden is een indrukwekkend gewelf dat vol staat met mensen, allemaal gericht op de gehouden mis achter traliewerk, waarachter wij een priester, een koortje en een non zien. De aanwezige mensen bidden, ook diverse toeristen. Wij blijven achterin staan. Uiteraard gebruik ik mijn fototoestel niet. In een hoek vlakbij ons staat, eveneens achter traliewerk, een marmeren zuil. Mensen stoppen briefjes door de openingen waardoor er een hele stapel op de grond ligt.
    We nemen de intieme sfeer in ons op en trekken ons dan stilletjes terug, de trap op naar boven. Het geheel voelt toch als een feestje waarvoor we niet uitgenodigd zijn en waar we niet passen, hoewel we door niemand op onze aanwezigheid aangekeken werden.

    dsc_1302

    dsc_1305

    dsc_1299

    De wandeling gaat verder door een doolhof van weggetjes, naar de haven waar we vanmorgen aankwamen. Via een andere weg, langs de kade, gaan we terug tot we opnieuw op het plein in het centrum uitkomen. Een sterk staaltje Italiaans parkeren pakken we onderweg nog mee. Een auto perst zich langs de stoeprand letterlijk tussen twee auto’s. Raakt de bumper voor en achter hem stevig, maar staat dan. Helaas we niet afwachten hoe de auto’s zich er straks tussenuit moeten wringen: het laat zich raden.
    Wat me trouwens in Bari opvalt hier zijn de vele tv antennes zoals wij die vroeger in Nederland hadden. In Dubrovnik zagen we dat ook.
    dsc_1319

    dsc_1318

    dsc_1316

    We pikken nu een ander terras voor een verfrissing, hard nodig want we zijn warm en dorstig door de zomerse temperatuur. Wel zien we in de lucht wolken die wijzen op mogelijk dreigend onweer. Ik maak gebruik van de niet gebrilde wc die dit keer in het opslaghok gevestigd is. Trappen en ladders hangen aan de muren, een stofzuiger binnen handbereik.
    Dan is het tijd om zo zoetjes aan terug te gaan naar het station waar we onze bagage ophalen en zoeken naar het juiste perron voor onze trein naar Rome.

    dsc_1324

    dsc_1323

    dsc_1320

    De zon is nu definitief weg, het is zwaarbewolkt en de zonnebrillen kunnen opgeruimd. We hangen tegen het raampje aan en kijken naar buiten waar we vooral hoog betonnen bebouwing zien, olijfbomen en rommelig ingerichte velden.
    Pas voorbij Focca komen de heuvels in beeld en het uitzicht mooier door de sterke glooiingen van het landschap. De heuvels worden bergen begroeid met bomen waartussen water slingert in een bedding van grind en rotsen. Door de openscheurende lucht kieren nu hemelsblauwe lapjes en straaltjes zonnelicht. Even krijgt het uitzicht een veel vriendelijker karakter, dan sluiten de wolken onverbiddelijk de gelederen en lijkt de zon definitief buiten spel gezet.
    Regendruppels glijden aan de buitenkant van het raam voorbij in een steeds sneller tempo in een niet te stoppen enthousiasme. De lucht is donker, het landschap grauw en nat. Onze korte broeken passen niet meer.

    We staan stil zonder dat er van een station sprake is. Omdat ik weg dut heb ik het niet eens in de gaten. Theo meldt dat er is omgeroepen dat we wegens een technisch mankement al ca. 20 minuten vertraging hebben. Hij rekent me voor hoeveel ervan onze overstaptijd van anderhalf in Rome overblijft. De vertraging loopt op naar 38 minuten. Wat als we de overstap in Rome missen vraagt Theo zich af. Ik zie dat tegen die tijd wel weer. Toch ben ik natuurlijk ook opgelucht dat er omgeroepen wordt dat het euvel verholpen. De trein scheurt nu verder, op een digitaal scherm ziet we de snelheid tot 242 km/u oplopen.
    Tijdens een station stop stappen een vrouw en een man in, die naast Theo en mij gaat zitten. Collega’s vermoed ik al snel door de papieren die op het tafeltje tussen ons belanden. Vanaf dat moment leutert de man aan één stuk door. De vrouw reageert zo nu en dan kort waarna hij weer doorgaat op luide toon. Een man die zichzelf graag hoort praten. Het telefoongesprek tussendoor moet ook op fors niveau. Toch jammer dat ik geen idee heb waar hij het over heeft. Hopelijk hebben de andere Italianen in de coupé straks thuis iets interessants te vertellen.

    Tegen de tijd dat we Rome naderen is het toverballenweer opnieuw veranderd. Een beetje blauw, een groeiend zonnetje en plukjes bewolking. Hadden we een half uur geleden niet gedacht toen het goot van de lucht en bliksemschichten daar doorheen doken. Hier in Rome is het droog, de bestrating heeft geen druppel te verduren gehad.
    We verlaten het perron, pas als dat helemaal leeg is mogen nieuwe passagiers het perron op. We passeren de poortjes met beveiligingsbeambten en gaan op zoek naar wc’s en broodjes. We blijken slechts één euro bij ons te hebben voor het toilet, dat is een euro tekort. Ik krijg voorrang, gelukkig, want als ik moet ben ik nauwelijks meer te houden. De wc’s zijn redelijk, uiteraard weer zonder bril. Het slot is voldoende, maar lijkt een farce door de enorme kier tussen deur en wand. Rare jongens die Romeinen.

    dsc_1333

    dsc_1330

    dsc_1329

    dsc_1325

    Het station in Rome is een gekkenhuis, dat het spitstijd draagt daar misschien aan bij. Het geeft een hectisch beeld, en nergens iets bijzonders te zien wat wij wel hadden verwacht. Waar wij komen zien we alleen maar winkels en eettenten. Ach, veel tijd hebben we toch niet. We kopen broodjes en drinken en zoeken de trein naar München. Verwarrend is dat die hier als bestemming Wenen vermeldt staat, de tijd klopt echter wel. Voor de zekerheid vragen we het na. Ja hoor, het klopt. De achterste wagons gaan naar München.
    We lopen naar achteren en zien dan tot onze verbazing dezelfde conducteur die we op de heenweg van Amsterdam naar München hadden. Een vriendelijke, wat verstrooide man die zijn werk goed wil doen, hulpvaardig is en liever Duits dan Engels spreekt. Hij herkent ons, maar blijft heel correct en formeel.

    Het is nu half zeven, over een half uur vertrekken we. Onze tweepersoonscabine is vrijwel hetzelfde als de heenweg, alleen de wastafel zit op een andere plek. Handiger, nu kunnen we de bagage iets praktischer kwijt. We installeren ons op het onderste bed, krijgen van de conducteur ieder een flesje water en koffie en kijken uit naar onze rit door de nacht.

    dsc_1339

    Dubrovnik – nachtboot Italie

    Vannacht slecht geslapen. Op het dak, ter hoogte van onze slaapkamer was een voortdurend botsend geluid te horen van metaal op metaal, veroorzaakt door de stevige wind die we gisteravond al hoorde toenemen. Theo sliep er met een matig gesnurk rustig doorheen. Ik niet, k werd er lichtelijk gestoord van, rukte kussen en dekbedhoes van het bed en verhuisde naar de bank in de kamer, waar ik eerst alle kussens vanaf smeet. Ik ben dol op slapen, dus neem het me niet af… Grrr. Op de bank lukte het om wat uren prettig onder zeil te raken.

    Als we wakker worden is het opnieuw weer om te zoenen. We ontbijten in alle rust en pakken de rugzakken in die we hier om 18.00 uur komen ophalen. Ik verwacht dat Kate ons zal vragen hoe we het in haar appartement hebben gehad, ik zou dan zeker van de slechte nacht verteld hebben, maar ze vraagt nergens naar. Ik houd mijn mond, maar besef wel dat we de eerste nacht mazzel hebben gehad met vrijwel windstil weer.

    Om 10.00 uur verlaten we het appartement en lopen voor de laatste keer naar de stad. Daar starten we met cappuccino en plezierig om ons heen kijken.
    Op het pleintje voor ons zijn gidsen bezig om mensen tot een rondleiding te verleiden. Eén valt op: een jonge knul in een knalgeel maillot, wit overhemd en een borst/rug bekleding als van een ridderharnas. Met zijn goede kop zou hij zo een rol in een hedendaagse Florisfilm kunnen binnenhalen, denk ik. De outfit werkt: met zijn opvallende verschijning heeft hij in no-time een grote groep mensen om zich heen. Jezelf onderscheiden van de rest: het bewijst zichzelf hier weer.

    De koffie is op en we gaan naar de kabelbaan achter de oude stad. In de korte rit naar boven zien we de stad razendsnel onder ons verdwijnen. Boven zijn verschillende plateaus vanwaar we een werkelijk magnifiek overzicht op Dubrovnik en de havens hebben. Dat we op een steenworp afstand van Montenegro afzitten wordt duidelijk als Theo’s telefoon daarvan een signaal afgeeft. De mijne heb ik niet bij me, ligt bewust in de rugzak in het appartement, ik gebruik het ding hier overdag toch niet. Wat we van hieraf van Montenegro zien is groen, ruig en rotsachtig. Bewoning zien we niet.

    Het is werkelijk een geweldige plek. En mede door de zomerblauwe lucht met daarin een stralende zon is het alsof we naar een levend geworden ansichtkaart kijken. Ik herinner me er zo een die ik ooit in Dubrovnik kocht en in een fotoalbum plakte. Dat deed ik vaak: kaarten kopen van mooie gebieden, want zeker in die tijd met analoge fotostellen lukte het in de verste verte niet om een prachtige foto te maken. Bovendien kostte elk rolletje en elke afgedrukte foto geld. Over toen en nu gesproken…

    dsc_1225

    dsc_1226

    dsc_1230

    dsc_1235

    dsc_1238

    We klimmen nog een stukje hoger naar het Fort wat daar staat, gebouwd in de tijd van Napoleon 1. Door de Joegoslavische oorlog van 1991 – 1995 kreeg het ‘t Fort er een nieuw historisch hoofdstuk bij. In oktober en december 1991 werden er door de Montenegrijns en de Serviërs een aanval gedaan op Dubrovnik, maar stuitten op geduchte tegenstand. Met het Fort als basiskamp van de soldaten werd Dubrovnik met hand en tand verdedigd. Nu is er in die gewelven van het Fort een uitgebreide expositie ingericht met foto’s, films en attributen uit die tijd. Het is zeer de moeite, zeker omdat we de oude stad deze dagen een paar keer hebben bezocht.

    Nog duidelijker wordt hoe geweldig alles is opgebouwd en hoe groot de verwoestingen waren. De beelden laten genadeloos verwoeste kerken, pleinen, muren, daken en andere eeuwenoude onderdelen van de oude stad zien. Foto’s van mensen die worden geëvacueerd. Beelden van mensen die regenwater opvangen omdat er geen drinkwater meer is.
    Het lukte de Montenegrijns en Serviërs niet om Dubrovnik te veroveren, ze gaven het op en de oorlog verplaatste zich naar Bosnië- Herzegovina
    Natuurlijk weet ik van de oorlog, heb ik de verschrikkingen op het journaal gevolgd, kranten gelezen. En toch, ik werd vooral in beslag genomen door mijn wereldje met hoogte- en dieptepunten. Gênant eigenlijk. Dat maakt het reizen naar andere landen, het kennis maken met andere gewoonten, culturen ook zo waardevol. Door meer indrukken, meer kennis helpt het om mijn wereld groter te maken en daardoor ‘breder’ te denken.
    Wat ik me afvraag is hoe tegenwoordig de verhouding van de Kroaten met de Montenegrijns is. Ze wonen haast bij elkaar op de stoep.

    dsc_1243

    dsc_1245

    dsc_1249

    dsc_1251

    dsc_1252

    dsc_1253

    dsc_1254

    dsc_1262

    dsc_1263

    dsc_1267

    dsc_1269

    We nemen de tijd voor de expositie waar het ook heerlijk koel is. Buiten wacht ons later de plakkerige warmte die direct onbehaaglijk aan de huid gaat kleven. We genieten nog een laatste keer van de diverse uitzichtpunten en gaan dan met de kabelbaan naar beneden. Daar lopen we in een rechte lijn naar de ijskoffietent van gisteren, want die smaakte naar meer. Het meisje dat het drankje brengt herkent ons ‘Ah, alle dagen ijskoffie,’ lacht ze. Ze krijgt punten van ons. De meesten doen hun werk beleefd en keurig, maar onpersoonlijk.

    Bij een bakker kopen we een paar luxe broodjes en zoeken een plekje in de schaduw om die op te eten.
    Uitgerust stappen we op het klooster af dat Theo graag wil zien. Het is vlakbij de hoofdingang en we zijn er al een paar keer voorbijgelopen.
    Het klooster was vroeger een apotheek, gerund door monniken, behorende tot de Franciskanen orde. Het is een mooi gebouw van bescheiden afmeting waar we zo doorheen zijn. Op de muren veel gerestaureerde afbeeldingen die met Franciscus te maken hebben. Helaas staan er geen teksten in het Engels bij, waardoor het hoe en wat van Franciscus ons ontgaan. Moeten de beelden voor zichzelf spreken en zijn wij doof?
    Of wordt verondersteld dat het tot de basiskennis van de bezoekers behoort. Helaas.

    dsc_1274

    dsc_1279

    dsc_1284

    Naast het klooster staat een kerk die vanaf de hoofdstraat nauwelijks zichtbaar is. Een groep mensen komt naar buiten, waarna wij naar binnen gaan. Het is een aparte kerk, de Franciscuskerk. Een grote rechthoekige ruimte met veel tegenover elkaar staande altaartjes van donker marmer. Her en der zitten mensen in banken om te bidden.
    Wij gaan voor een moment op de stoeltjes achterin zitten om alles rustig te bekijken. Dan zie ik een stevige vrouw een bank uit schommelen, grote tas hangend aan de rechter elleboog, grote portemonnee in de rechterhand. Ze loopt naar een altaartje waar kaarsjes branden en kaarsjes opgestoken kunnen worden. Aandachtig leest ze het bordje dat erbij hangt. De kosten van een kaars, vermoed ik. De houding en de blik doen me denken aan iemand die bedenkt of de aanbieding aantrekkelijk genoeg is om er op in te gaan. Ik kan die gedachte niet tegenhouden. In ieder geval wordt hier geen kaars gekocht. Ze keert zich om en sjokt met zware tred naar een verder gelegen altaar voorin de kerk. Vast duurder is een gedachte die er ook tussendoor glipt.

    We verlaten de kerk en gaan naar de haven voor, jawel, een terras. Vanaf deze plek hebben we een grandioze uitkijk op panorama- en glasboten met mensen ervoor die elkaar af proberen te troeven om gasten aan boord te lokken. De toeristenindustrie is echt hard werken. Op deze manier dag in, dag uit, gasten binnen zien te halen, het is me wat.
    Later slenteren we naar een pier en gaan zitten kijken naar bootjes en jongeren die in een afgeschermd gedeelte zwemmen en zonnen. De heerlijke sfeer van niks moeten, alles mag is hier sterk aanwezig. Weldadig.

    Voordat we de rugzakken ophalen, gaan we een hapje eten in het vegetarische restaurant van een paar dagen geleden. Vegetarisch is hier trouwens vooral pasta, risotto en gebakken groente met rijst. Wij hebben er geen problemen mee.
    Terwijl we eten zien we een bruidspaar dat met een fotoreportage bezig is. Opvallend is de onverschillige houding van het stel. De man sjouwt met een plastic tas achter zijn kersverse vrouw aan die gezellig kletsend met een bruidsmeisje oploopt. Ze stralen niet en er worden geen blikken uitgewisseld. Als de foto’s gemaakt worden kijken ze elkaar in de ogen, waarvan ik denk: dat kan veel beter. Daarna gaan ze hun eigen gang weer. Ik denk dat het een huwelijk van niks wordt, Theo denkt dat ze niets met elkaar hebben en dat het om de gefotografeerde bruidskleding gaat. Ik hoop van harte dat hij gelijk heeft. We zullen het nooit weten.

    We halen de spullen op en Kate en Mario bellen een taxi die ons naar de haven brengt waar we onze vouchers inwisselen voor instapkaarten op de boot. We moeten twee uur wachten voordat we aan boord kunnen. Dat wisten we. We kopen en ijsje en kuieren nog even de haven rond. Die is omgeven door heuvels waartegen huizen waarin de lampen aangaan. Een zon die rood ondergaat en bootjes die dobberend langs de kade liggen, het is aan alle kanten idyllisch.
    Als het tijd is lopen we naar de bootterminal, langs de paspoortcontrole naar de boot. Met ‘Bonne sera’ worden we welkom geheten. Kroatië lijkt met één stap aan boord ineens ver weg. We worden goed de weg gewezen naar de receptie waar een Mariabeeld met rozenkrans staat. Natuurlijk, het zeer katholieke Italië. We ontvangen de kamersleutel en twee ontbijtbonnen.
    De hut is de meest simpele die we ooit gehad hebben. Bedden, wastafel, stoel. De douche en toilet bevinden zich op de gang. Als ik deze sanitaire voorzieningen bezoek wil ik er zo snel mogelijk vandaan vluchten. Het is oud, vies en ik zie overal gebreken. Met blote voeten op de douchevloer is vragen om voetschimmel of erger, geen teen aan mijn voet die zich daar waagt. De stortbak achter het toilet hangt er half aan. Loslatende panelen, voegen die ontbreken, scheuren, het is bar en boos. Over de lucht die er hangt zal ik het maar niet hebben, het heeft in ieder geval niets met bloemetjesfris te maken.

    Aan de binnenkant van onze hutdeur hangt en vluchtplan en ik stel Theo voor dat we het dit keer wel grondig bestuderen en leg mijn zwembrilletje naast het bed.

    dsc_1291

    Als we de boot verkennen kunnen we er niet omheen: zo gedateerd als alles is. In een zijgangetje hangen grote afbeeldingen van Maria en de paus en is een ruimte als kapelletje ingericht. Inclusief altaar en aan de twee zijwanden de twaalf afbeeldingen van Jezus’ kruisgang.
    Ook zien we een groet ruimte met alleen stoelen. Op deze boot is het mogelijk de nacht in een stoel door te brengen, waardoor de overtocht een stuk goedkoper is. De nacht in de bar doorbrengen is ook mogelijk want die blijft de vaartocht open.

    Overigens zijn het vooral Italianen aan boord. Veel ouderen en families. Ze doen me denken aan de personen uit de reclames van Bertolli.

    Dan gaan we slapen en dromen van een behouden vaart.

    20160608_225444

    20160608_225411

    20160608_225431

    20160608_225402

    Dubrovnik

    Gisteravond aten we in de stad en kochten op de terugweg broodjes voor het ontbijt.
    Vandaag een kalm aan dag. De ochtend soezelen en snoezelen we. Het balkon aantrekkelijk in de zon, het uitzicht op de zee verrukkelijk.
    Rond half twee gaan de sandalen en loopslippers aan en zetten we opnieuw koers naar de oude stad en omdat we nog geen koffie hebben gehad, snorren we eerst een terras op.
    Ons appartementje heeft een koffiezetapparaat en kookplaatjes waar we geen gebruik van maken. We maken het ons graag makkelijk. Boodschappen halen doen we thuis wel weer.

    Na de cafeïne beginnen we volgens plan met een wandeling over de stadswallen. Voor de twee uur durende tocht moet een kaartje gekocht worden. Als we de route beginnen met de beklimming van een steile trap om op de stadswal te komen, dringt mijn foute kledingkeuze voor vandaag tot mij door. Het is warm, het is heet. Tot 27 graden vandaag. Lekkere temperatuur voor mijn enige meegenomen lichte zomerjurk, dacht ik zo. Helaas is die lekker lichte zomerjurk ook windgevoelig. Niet handig op trappen en open hoogte. Een opwaaiende zomerjurk is grappig, alleen graag niet die van mij. Dus houd ik bij een levensgevaarlijke trap liever de jurk om mijn benen, dan de leuning vast. Aan gênante situaties kun je ook doodgaan of je bijna besterven. Toch?

    De wandeling over de stadswallen is prachtig. Een geweldig vergezicht hebben we over de oude stad, deels over de nieuwe stad en de zee. Nog beter zien we de verwoestingen van de laatste oorlog, waarbij tegelijkertijd zichtbaar is hoe goed het weer gerestaureerd is. Of wordt. Zoals een grote fontein die in de steigers staat. Als we er later beneden omheen lopen zien we de vele kogelgaten in de bestrating. Het is een fantastische tocht en zeker een aanrader. De oude stad ziet er zo fraai uit.
    Na twee uur zijn we beslist voldaan, naast dorstig en bezweet. Nu willen we een ijskoffie. Theo noemt de herinnering aan zijn eerste ijskoffie die hij in Dubrovnik dronk. De ijskoffie Dubrovnik 2016 voldoet ruimschoots. Hij geniet intens en ik van de mijne. Vanaf het terras hebben we een mooi zicht op een stuk van de stadswal met daaronder de zee waar kanovaarders hun bootje overeind proberen te houden. Genoeg te zien.
    dsc_1145

    dsc_1147

    dsc_1150

    dsc_1154

    dsc_1155

    dsc_1156

    dsc_1161

    dsc_1162

    dsc_1170

    dsc_1186

    dsc_1188

    Dan gaan we op zoek naar de St. Blasiuskerk. Toen we op de catamaran naar Dubrovnik de informatie over de stad lazen werd daarin melding van St Blasius gemaakt. Wie dat nou weer is, reageerde ik. ‘Die ken ik’ zei Theo. ‘Ik heb vroeger de Blasiuszegen gehad.’ Hij begon een verhaal over hoe hij als jongetje die zegen kreeg: twee kaarsen werden gekruist voor zijn keel gehouden. Ik was stomverbaasd. Hier had ik ‘m nog nooit over gehoord. Bovendien, ik woonde een paar dorpen verder, nooit heb ik er iemand over horen spreken. Ik vroeg waar het voor was. Theo dacht tegen enge ziektes. Wij lieten ons gewoon inenten reageerde ik.*

    *Bij thuiskomst vertelde ik het verhaal aan mijn moeder. ‘Het gebeurde wel degelijk bij ons in het dorp,’ vertelde zij, ‘maar jullie wilden niet.’
    Tja, daar herken ik mijzelf wel in 😉

    Gisteravond zochten we het op en verdomd, Theo had gelijk. Inderdaad, gekruiste kaarsen. Niet tegen enge ziektes, maar specifiek tegen keelaandoeningen. De zegen wordt altijd op 3 februari gedaan.
    We zoeken de Blasiuskerk op die dezelfde als gisteren blijkt te zijn, met die korte mis, de broeder, de non en de priester. Ook vandaag zijn ze er weer als wij komen. Opnieuw klinkt er mooi gezang. Nu herkennen we Blasius ook beter. Hij staat hier overal afgebeeld met een maquette van de oude stad onder zijn linkerarm. De kerk is de moeite van het bekijken waard.
    dsc_1201

    dsc_1202

    Vandaag geniet ik meer van de oude stad dan gisteren. Het is vandaag beslist rustiger, daardoor zien we meer, het heeft er misschien mee te maken. We zijn blij dat we een extra dag in Dubrovnik geboekt hebben. We dolen nog door een gedeelte dat we gisteren niet hebben gezien en verbazen ons wederom over de vele zeer smalle stegen, plaatsjes en pleintjes.
    We sluiten af met een stuk meeneempizza wat we op een bankje bij de hoofdingang opeten. We streven ernaar om acht uur in het appartement terug te zijn, want om negen uur is het donker. Op de terugweg komen we langs een begraafplaats die we bezoeken. Indrukwekkend door de grote stenen en enorme beelden en overal bloemen en kaarsjes. Bij de ingang van de begraafplaats is zelfs een winkeltjes waar allerlei soorten bloemen en artikelen gekocht kunnen worden. Mooi om hier te zijn, goed dat we het gezien hebben. Begraafplaatsen zijn bijzondere plekken met een speciale sfeer die respect afdwingt en rust geeft.
    dsc_1212

    dsc_1218

    dsc_1219

    dsc_1221

    dsc_1222

    dsc_1223

    Dan gaan we verder naar ons appartement. Net als gisteren passeren we een sfeervol terras, bevolkt door jongeren. De zitplaatsen zijn gemaakt van oude badkuipen en de tafeltjes van wastrommels. Heel apart!
    Doorlopen, het is vakantie! Tijd voor een biertje en een wijntje 🙂

    dsc_1220

    Split

    Direct na het eenvoudige, maar prima ontbijt verlater we ons sporthotel voor de eerste wandelmeters van vandaag. Eerst willen we naar de top van de Marjan, een 114 meter hoge heuvel vanwaar je een prachtig uitzicht over Split hebt volgens onze info. Als we het hotel verlaten richting de haven en het oude centrum moeten we eerst door een park. Het lijkt een echt gezinspark, en niet alleen door de aanwezigheid van een speeltuin. We zien families picknicken, spelletjes doen en zelfs verjaardagsfeestjes vieren. Goed verspreidt staan er voldoende bomen om zowel zon als schaduw te hebben.
    DSC_1084

    DSC_1085

    Voor de haven slaan we linksaf, een bordje geeft aan dat we goed zetten waarna we de klim beginnen. Eigenlijk is het een lange straat die trapsgewijs, met brede treden van zo’n anderhalve meter, naar boven loopt. Deuren van huizen komen op zo’n tree uit. Het is een sfeervolle route in een historische, pittoreske omgeving. Het is bewolkt maar de temperatuur is goed. Eenmaal boven dampen we eerst uit voordat we ons naar het uitzichtspunt begeven: inderdaad een heel mooi uitzicht. Verrast zien we de afstand die we in korte tijd afgelegd hebben als we ver beneden ons plekken zien waar we net waren. Omdat je nog hoger kan, klimmen we verder. Helemaal bovenop de Marjan zien we een weerstation en hebben we uitzicht op onze sporthal met zwembaden. Door het gegoogle van Theo weten we dat er in de jaren tachtig belangrijke wedstrijden gezwommen werden. Wie weet welke beroemde zwemmers op onze kamers geslapen hebben. Of waren het deels kleedkamers die later omgebouwd zijn? Ik denk het laatste.

    We lopen terug naar het eerste uitzichtspunt waar ook een terras is. Tijd voor een bakkie terwijl we op Split uitkijken. Een goede gewoonte in Kroatië, en ook in Slovenië, is om bij de koffie een groot glas water te serveren. Zo drinken we voor hetzelfde geld automatisch meer en dat is niet verkeerd.
    Voor dat we naar beneden wandelen bezoeken we de naastgelegen oude Joodse begraafplaats uit 1573 Zoals meerdere oude Joodse begraafplaatsen die we hebben bezocht, heel rommelig. Wat toch een bepaalde charme heeft. De steentjes die volgens Joods gebruik op de diverse graven zijn neergelegd, getuigen van regelmatig respectvol bezoek.

    DSC_1026

    DSC_1038

    DSC_1041

    DSC_1042

    DSC_1046

    DSC_1048

    Beneden koersen we opnieuw op het oude gedeelte van de stad af. Gisteren hebben we een deel bezocht, maar lang niet alles en we vonden het zo mooi.
    De volgende uren zwerven we opnieuw straatje in, steegje uit. Bezoeken de bijzondere kathedraal van 500 na chr. En een crypte van de heilige Lucia. Lucia ziet er echter zo plastic en-zojuist-door-de-fabriek afgeleverd uit dat we die 10 kuna (1,33 euro) geldklopperij vinden. Toch zien we in de put bij Lucia een hoop los geld en zelfs een paar briefjes op de bodem liggen.
    Even later zie ik bij een van de vele marktkraampjes buiten het paleis een mij-op-het-lijf-gemaakte witte katoenen blouse. Omgerekend dertien euro. Wat kan een mens daar blij van worden 😉

    DSC_1053

    DSC_1055

    DSC_1056

    We stoppen op een van de vele pleintjes waar een Romeins drama wordt opgevoerd. Er is veel publiek, waardoor ik niks zie. Een hoop lange mensen die vooraan staan. Grr. Theo kan het wel zien en legt mij uit wat er gebeurt. Mensen lachen en omdat Theo geen woord Kroatisch kan verstaan, krijg ik sterk de indruk dat er zich twee verschillende spektakels afspelen. Theo’s versie gaat over een gedwongen huwelijk en een executie. Het rijmt niet met gelach dat ik hoor. Ik geef het op en geef Theo’s vertaling het voordeel van mijn grote twijfel.
    Ondanks de bewolking hebben we veel de zonnebril op, door de marmeren/ lichte glanzende bestrating schittert het snel in de ogen.
    We zoeken weer een terras op voor ons tweede bakje koffie, met nu taart erbij. We belanden bij een gezellig zitje op weer een ander plein waar Theo z’n zinnen op had gezet. Ik ben geen moeilijke vrouw wanneer het koffie en taart betreft.

    Vanmorgen, op De Marjan hoorden we een reisleidster zeggen dat Rome erg in trek is bij de bewoners in dit gebied. De Italiaanse invloed op de kleding kan ik wel zien. De vrouwen zijn hier veelal modieuzer gekleed dan in Zagreb. Het valt me op. Ik kijk dan ook graag vanaf terrasjes naar mensen, wat ze doen, hoe ze kijken en hoe ze zich kleden. In Zagreb zag ik nauwelijks vrouwen op hakken, hier veel meer. Op palen soms, je moet lef hebben om daarmee op de onregelmatige bestrating zoals hier te lopen.
    Overigens, struikelden we gisteren over grote plukken agenten, vandaag is er geen politie te zien. Geen één. Al het gisteren teveel uitbetaalde loon moet vandaag bezuinigd worden? Ik zet er mijn geld op in.

    DSC_1061

    DSC_1063

    DSC_1072

    We lopen een steeg in en ik hoor gezang wat zeker niet slecht klinkt. We lopen de bocht om en ik zie het meisje dat zingt. Ik stop en begin te klappen. Verschrikt slaat ze haar hand voor haar mond en kruipt ineen. Haar collega moet lachen en steekt z’n duim op. Het meisje kan nu lachen. Als we later weer passeren krijgen we een grote zwaai. Zo maak je vrienden.
    Omdat we in de buurt zijn bezoeken we het station van Split even. Toen we aankwamen verbaasden we ons dat we nergens een bordje met de plaatsnaam op het perron zagen. Ook de in-, tevens uitgang wa nauwelijks zichtbaar. We kunnen het nu rustiger bekijken en constateren dat het niet aan ons lag.
    DSC_1065

    DSC_1074

    DSC_1075

    DSC_1078

    De zon is nu doorgebroken wat het direct nog warmer maakt. We hebben genoeg gesjouwd. We zoeken een terras op de boulevard bij de haven uit en brengen daar zeker een uur door. Lekker kletsen, mensen kijken, zon, zee, blauwe lucht en een heerlijk koel drankje. Wie doet ons wat.
    Eind van de middag gaan we voor een late siësta naar het hotel. Tegen 19.00 uur gaan we terug de stad in. Onweer dreigde, maar gelukkig waait het over.
    Op een boot langs de kade in de haven speelt een bandje wat veel wandelaars doet stoppen. Het geeft de sfeer een extra zwoele zomeravond tint. De lampjes gaan en laten zien dat de het avondkarakter van de stad niet onderdoet aan die van overdag. Je blijft hier genieten. We eten een uitstekend vegetarisch maal en dwalen nog voor een laatste keer door de oude straten, richting boulevard, richting hotel.
    Morgen vroeg op, naar de haven voor de boottocht naar Dubrovnik.

    DSC_1080

    DSC_1082

    DSC_1083

    Split – Dubrovnik

    Na een snel ontbijt verlaten we tegen 7.00 uur het hotel. Het is een prettige wandeling op een tijdstip dat het zonnetje aangenaam is en we op straat alleen joggers tegenkomen, mensen die hun hond uitlaten en mensen die naar het werk gaan. We werpen laatste blikken op de brede boulevard die nu uitgestorven is. Leuke stad, Split.

    We zien de catamaran al liggen, een flinke boot, maar een dwerg in vergelijking met de reuze schepen die ernaast liggen. Split is een geliefde aanlegplaats voor cruiseschepen. Begrijpelijk.
    Bij een catamaran dacht ik altijd aan een klein bootje, met zeilen zelfs. Daar voldoet deze duidelijk niet aan. Het enige wat met mijn denkbeeld klopt zijn de twee grote drijvers en het open middenstuk.
    Aan boord zoeken we plekken naast een raam, de stoelen zijn riant met voldoende beenruimte. We schatten in dat er zeker 250 mensen op de boot kunnen. De indeling heeft iets van een vliegtuig, alleen zijn het hier drie rijen naast elkaar met riante looppaden.

    DSC_1090

    DSC_1091

    DSC_1092

    Als de boot vertrekt is dat een speciale sensatie. Het voelt als het taxiën van een vliegtuig, later doet het denken aan rijden in een bus, geen moment lijkt het op varen zoals we varen kennen: deinen op de golven, schommelen van de boot. Niets. Bijzonder en heel leuk om mee te maken. Door de snelheid en het opspattend water is het, logisch, niet mogelijk om aan dek te gaan. En naar buiten kijken is lastig door het spatten tegen de ramen. Omdat we vlakbij het grote voorraam zitten zien wij wel de eilanden die we passeren en waar bij een aantal aangelegd wordt. Wederom mooie plaatjes van groene eilanden onder een blauwe lucht in een blauwe zee. Dobberende bootjes en jachten in de haven en tegen de hellingen witte huizen met rode dakpannen.
    Na vier en een half uur komen we in Dubrovnik aan. Direct na het uitstappen worden we belaagd door appartementen-, hotel- en tax eigenaren. We gaan in op het aanbod van een taxichauffeur om ons voor tien euro naar het appartement te brengen. Volgens de info van de treinreiswinkel moeten we daar hooguit 15 euro voor betalen. Een tientje is uitstekend.

    De taxichauffeur is een enorme kerel met polsen die de dikte van mijn dijen hebben. Een beetje overdreven, maar niet misselijk dus. Het blijkt een aardige vent die behalve ons nog vier toeristen meeneemt. Ik hoor een woordje Nederlands en vraag waar ze vandaan komen: Zuid-Afrika. Dat is ver vakantie vieren!
    De taxichauffeur scheurt door de straatjes en wil ons tegelijkertijd van alles vertellen. Welke kant we op moeten voor dit, welke voor dat en hoe we via een kortere route van ons appartement naar de oude stad kunnen lopen. Hij draait regelmatig zijn hoofd naar ons toe wat ik persoonlijk liever niet heb. Hij zet ons voor de deur af en belt bij het appartement aan waarna Kate opendoet, zo kunnen we direct naar binnen. Dat is zonder meer sympathiek.
    Het appartement is leuk met een grandioos uitzicht over de Adriatische zee die vrijwel pal onder ons ligt. En kijken we vanaf ons balkon naar links dan zien we de oude stad. Prachtig!

    DSC_1139

    DSC_1140

    DSC_1143

    Na de formaliteiten verlaat Kate ons en gaan wij in alle rust genieten van ons plaatje vanaf het balkon. We besluiten een paar uur hier te blijven en dan naar de oude stad te gaan.
    Tegen drie uur gaan we op weg. Het is ongeveer twintig minuten lopen en ik vertrouw opnieuw op Theo dat hij de route onthoudt. Trappetje op en af, een bocht naar links en dan weer…ik raak al snel de draad kwijt. We lopen een stuk langs de zee en zien verschillende mooie baaien met strandjes. Bootjes, gewoon en bijzonder. Er is steeds wel weer iets te zien dat niet dagelijkse kost voor ons is. De zee kabbelt rustig en ontspannen tegen de kust van rotsen aan. Ik houd van water, kan uren kijken naar hoe het steeds voortgaat en naar alles wat er in vaart, zwemt of drijft. Het staat nooit stil.

    DSC_1094

    DSC_1096

    Bij de oude stad is het druk, heel druk. Overal toeristen en mensen die wat aan de toeristen willen slijten. Een rondleiding, per bus, taxi of lopend, een kayaktocht, een eettent, souvenirs die niet mogen ontbreken. We poeieren ze allemaal af en lopen naar de eeuwenoude toegangspoort. Vaag herinneren we die ons van 31 jaar geleden toen we hier ook waren. Door de poort kom je op de hoofdstraat van de oude stad met de marmeren bestrating. Ook daar is druk. Onmogelijk voor mij om dan te zeggen dat het prachtig is. Vooral druk. We lopen door en kijken naar de vrij identieke gebouwen die aan weerskanten staan en nu het onderkomen vormen van restaurantjes en winkeltjes. Te prijzen is dat nergens reclame uithangborden hangen. Gelukkig. We zoeken een terras om wat te drinken. Het kost hier de hoofdprijs. Cappuccino en een bier: tien euro. Wel de eerste koffie hier met een koekje erbij. Maar geen water.

    DSC_1097

    DSC_1099

    DSC_1103

    Na het terras vervolgen we onze weg en lopen een gebouw in met een fototentoonstelling die in onze ogen niet zoveel voorstelt. In een kleinere ruimte ernaast hangen foto’s die wel grote indruk maken: Het zijn portretfoto’s zeker tweehonderd soldaten die zijn omgekomen bij de aanval op Dubrovnik in de begin jaren negentig. De ruimte is ingericht als eerbetoon aan hen. Foto’s en televisiebeelden laten een beschoten en brandend Dubrovnik zien. Verreweg de meeste mannen zijn in dezelfde periode geboren als wij. Mannen die toen misschien een jong gezin hadden, zoals wij. Het raakt me, zoals veel indruk maakt als er beelden, gezichten en verhalen bij komen.

    DSC_1105

    DSC_1109

    DSC_1110

    DSC_1111

    Buiten is het felle zonlicht een sterk contrast met de nagedachtenis binnen. We zien de oude kathedraal, gaan naar binnen en blijven in het portaal staan. Er is een mis bezig waarbij ook toeristen aanwezig zijn. Broeders en nonnen lopen over het altaar evenals een echte priester. Een koor zingt. Het is een vroom gehoor en plaatje. Mooi om te zien in deze omgeving.
    We gaan nu dwalen door de straatjes en steegjes. Het is hier aanzienlijk rustiger dan in de buurt van de hoofdstraat, veel mooier, het doet authentieker aan.

    Theo wijst me op de kogelgaten in veel gebouwen, ook al zijn ze soms dichtgesmeerd. Ik verbaas me over de vele waslijnen die ik zie: dat hier mensen wonen. En ze wonen er, zie ik aan de kinderkleding die er tussenhangt.
    Er is veel te zien en we hebben er plezier aan. En toch, In Split was ik meer onder de indruk. Komt dat omdat mijn verwachtingen hooggespannen waren? Omdat ik hier ooit was, 31 jaar geleden en het toen prachtig vond? Zijn die beelden in de loop der tijd uitvergroot? Ben ik te ‘verwend’ geraakt door alles wat in de afgelopen jaren heb gezien? Of is het massale toerisme wat ik me niet herinner van toen. Ik weet het niet. Morgen gaan we weer heen, misschien wordt het mij dan duidelijker.

    DSC_1114

    DSC_1115

    DSC_1116

    DSC_1118

    DSC_1121

    Plitvice – Split

    Vandaag verschijnen we eerder aan het ontbijt en zien dat de keuze aanzienlijk groter is. Gisteren was de massa ons voor en wat op is wordt dan blijkbaar niet meer aangevuld.
    We kijken uit op een deel van de bossen waarin het hotel staat. Het weer is evenals gistermorgen zonnig in een blauwe lucht. De hoosbuien van gistermiddag lijken nooit bestaan te hebben.
    Bij het uitchecken gebeurt wat vaker het geval is: er wordt gelachen om mijn naam. Hollander uit Holland. Ja, dat blijft grappig. Ik heb wel gehad dat ze het niet geloofden, tja in mijn paspoort staat het ook. We verlaten het prettige hotel met het vriendelijke personeel in het fantastische Plitvice wanneer de chauffeuse zich meldt. Zij brengt ons met een personenauto naar het station in Gospice. Ik ben blij dat haar idioot rijdende collega er niet is. Deze jonge vrouw rijdt rustig en is heel sociaal.
    DSC_0930

    DSC_0931

    DSC_0932

    Onderweg zie ik wat ik op de heenweg door mijn toenemende misselijkheid gemist heb. Veel beschadigde huizen, ruïnes, huizen met kogelgaten, maar gelukkig ook veel opbouw. De vrouw vertelt dat het gebied nog steeds last heeft van bommen en mijnen en de enorme schade die de verwoestingen hebben achtergelaten. Dat is goed te zien.
    Wat ons de afgelopen dagen steeds duidelijker wordt is hoe de oorlog nog dagelijks aanwezig is, nog zoveel wat opnieuw opgebouwd moet worden. Hoewel de regering daar geld voor beschikbaar stelt is het uiteraard niet van vandaag op morgen te realiseren. De oorlog is al tien jaar afgelopen, maar wat een hoeveelheid werk moet er nog gebeuren om de gevolgen van de oorlog uit het straatbeeld te krijgen.

    We zijn ruim op tijd op het station, zeker een uur te vroeg. Het hindert niet, we kunnen fijn in het zonnetje zitten en kuieren het lange perron een paar keer op en neer. Naast het grote nieuwe station waar ik eerder over schreef staan de restanten van het oude station. Waarom het niet wordt gesloopt is me niet duidelijk. Om die kosten te besparen en alles aan herbouw te besteden?
    Behalve ons is er niemand. Ik wandel in de stilte. Het enige dat te horen is zijn de koekoek en andere vogels. Het is kalm, zonnig en stil, bijzonder stil. Ik luister er met plezier naar en koester me tegelijkertijd in het weldadige zonnetje. Vlak voor de trein arriveert komen er nog een paar treinpassagiers bij.
    DSC_0933

    DSC_0936

    DSC_0939

    Gek om te bedenken dat het vandaag onze laatste treinrit in Kroatië is. De andere trajecten in dit land leggen we per catamaran en nachtboot af. Vandaag zitten we drie uur in de trein. De conductrice vraagt of we zin in koffie hebben, ze heeft zelfs cappuccino. Verrukkelijk. Opnieuw installeren we ons riant met boek-in-tablet, tijdschrift en camera’s. En dit keer ook met lekkere koffie.
    Het traject naar Split wordt als een mooie rit getipt en dat is het ook. Veel bossen, groen en prachtige valleien met kleine dorpjes. De rit gaat hoog door de bergen en we kijken op flinke diepten neer. De spoorbaan is zichtbaar in de rotsen uitgehakt en regelmatig hangt de trein erg schuin in de bochten. De neiging om mee te hangen is aanwezig, het maakt de rit speciaal.

    DSC_0949

    DSC_0952

    DSC_0958

    DSC_0964

    DSC_0966

    DSC_0974

    Wat ook speciaal is zijn, zoals we tijdens eerdere ritten gemerkt hebben, de bemande stationnetjes. Als de trein niet stopt staat de stationschef toch buiten met zijn rode pet op en geeft een zwaai. Stopt de trein wel dan houdt de stationschef zijn pannenkoek omhoog ten teken dat de machinist mag vertrekken. Zeker vijfenvijftig jaar terug deed mijn vader dat werk in Nederland. Werk dat allang door techniek is overgenomen. Hier niet. Het is leuk om te zien en ik besluit er deze rit een hobby van te maken. Ik weet zeker dat er een paar prachtige foto’ s tussen zitten.

    Treurig is om te zien dat bijna zonder uitzondering de stations opnieuw bouwvallen zijn. Verwoest in de oorlog. Dan passeren we het station van Kosovo, eveneens een puinhoop. Al die verwoestingen, ook huizen die we tegenkomen, het is moeilijk voor te stellen dat in dit prachtige gebied, nu extra vredig ogend door de zon en de blauwe lucht, grimmige gevechten hebben plaatsgevonden, bommen zijn gegooid, mensen zijn omgekomen en bewoners jarenlang in angst hebben geleefd. Als ik naar de mensen kijk denk ik ‘jullie hebben allemaal die oorlog meegemaakt’ Bizar om te bedenken, zover zijn we hemelsbreed niet van huis.
    We zien een geit die door de resten van een station loopt. Toeteren de machinisten hier daarom regelmatig? Vanwege dieren op of rond het spoor?
    We zitten vlak achter de bok, de plek van de machinist. Als de machinist en zijn bijrijder hun plaats verlaten voor een korte pauze buiten…, wordt de sleutel in het contact gelaten en zien we ze in gewone vrije tijdskleding lopen. De machinist is daardoor niet als zodanig zichtbaar voor het publiek. De conductrice komt ons nog een lekker bakkie brengen die we uiteraard wel moeten betalen, en doet de deuren speciaal voor mij open als ze ziet dat ik een station vanachter het glas fotografeer. Zo vriendelijk.

    DSC_0946

    DSC_0954

    DSC_0963

    DSC_0968

    DSC_0971

    Geduldig is ze met de passagier die geen kaartje heeft, ze stuurt hem naar het stationsgebouw om dat alsnog te doen. De trein wacht wel even. Zo vriendelijk, moeten ze bij ons niet doen, komt de trein niet meer van zijn plek. Vrees ik.
    Met uitgelaten weer komen we in Split aan. Voor de zekerheid vragen we het aan een medepassagier want het bord met ‘Split’ erop zien we nergens. Ook niet als we uitstappen. Split, een havenplaats oogt mediterrane. Blauwe zee, grote schepen, jachten, palmbomen langs de brede boulevard van marmeren (!)of daarop gelijkende tegels en overal terrasjes, eettentjes en marktkramen. Daarom heen bankjes, stoeltjes, waar mensen luieren of langs flaneren. De mensen zijn hier hoog zomers gekleed.
    Wat een drukte ineens, in vergelijking met Plitvice waar we vandaan komen en toch niet te vergelijken met de drukte in Zagreb. De sfeer hier staat ons direct aan.

    DSC_0974

    DSC_0975

    DSC_0977

    Het is een eindje lopen naar ons hotel, maar goed te doen en onderweg krijgen we een mooi beeld van het havengebied dat bruist van de gezelligheid. Als we de gang naar onze kamer oplopen krijg ik de indruk van een sporthal. Ik lijk daar niet ver naast te zitten. Vanaf ons balkonnetje kijken we uit op twee flinke zwembaden waar bij de grootste een tribune met zeker duizend zitplaatsen staat. Een helaasje…er zit geen water in het zwembad. Voorbij het zwembad kijken we uit op de Adriatische zee, daar is een natuurlijk zwembad gemaakt waarin een niet misselijke golfslag. Ter training misschien gaan zwemmen? We zien het morgen wel.

    20160604_143814

    20160604_143823

    Na even wat te hebben gedronken begeven we ons naar de stad en belanden daar in een geweldige wirwar van oude straatjes en steegjes. Dit deel vormt de restanten van een oud paleis van een van de laatste Romeinse keizers, Diocletianus. Ooit stond hier een gigantisch paleis van 38.500 m2 dat in tien jaar gebouwd werd. Het was geen lekkere jongen die Diocletianus, hij is in de geschiedenis vooral bekend van een van de meest bloederige christenvervolgingen. Driehonderd jaar na zijn dood zochten burgers een veilig heenkomen in het paleis en bouwden daar hun huisjes. Daardoor kreeg het paleis steeds meer het aanzien van een middeleeuws stadje.
    De naam van Diocletianus is nog steeds gekoppeld aan het unieke, oude stadscentrum.

    Het is hier sfeervol en prachtig om te zien. Fantastische gevels. Boven de grond, onder de grond overal zie je Romeinse overblijfselen. En overal weer terrasjes, winkeltjes, kraampjes.
    Met plezier struinen we hier doorheen. Wel zien we overal politie. op de boulevard een hele club en hier in de steegjes: overal groepjes van drie tot vijf man. Wat is er aan de hand? Dit is niet gewoon. Ik vraag het een agent, die vertelt vriendelijk dat er vanavond een gay parade is. Ik bedank hem en vraag niet of er een groot risico op onregelmatigheden is, vanwege de massale aanwezigheid van politie. We denken aan de gay parade in Amsterdam. Komt dat hier? Dat willen we zien. Het is half vier, we moeten nog tot zes uur wachten. Hindert niet, genoeg te zien. We lopen nieuwsgierig door straatjes en steegjes, pakken ondertussen nog een terras en zorgen dat we tegen zessen op de boulevard zijn. Een stuk is afgezet met dranghekken en de politieagenten van uren gelden staan er nog steeds. We hebben een uitstekende plek op een bankje gevonden en wachten af. Meer mensen doen dat, maar een vergelijking maken met Amsterdam, waar het zwart staat van het volk, is in de verste verte niet aan de orde.

    DSC_0985

    DSC_0988

    DSC_0990

    DSC_0995

    DSC_1000

    DSC_1009

    DSC_1015

    DSC_1021

    Half zeven, eindelijk horen we wat aankomen. Dan verschijnt de groep, niet meer dan honderd man, niks geen verkleedpartijen, gewone kloffies. Ze hebben de gekleurde vlag van de homobeweging bij zich, dragen wat kleine bordjes en fluiten en toeteren zo nu en dan. Dat is het. Daar zijn de afzettingen voor, daar is al urenlang een hele politiemacht voor op de been. Het oogt als een schertsvertoning. De genoemde Gay Parade zal een demonstratie zijn geweest. Voor gelijke rechten? We hopen dat ze gehoord zijn, maar misschien kunnen ze het de volgende keer mailen of honderden makkers erbij halen zodat de politie echt iets te doen heeft. Nu zagen we agenten die verveelden of vakantieverhalen met collega’s hebben uitgewisseld. Het geintje moet klauwen met geld gekost hebben. Ik heb er geen foto’s van.
    In ieder geval, wij waren er weer bij. Een tv station ook, wie weet zien jullie ons 😉
    Dan nokken wij af, genoeg geweest voor vandaag. Even eten en dan gezellig met een biertje en een wijntje op ons balkonnetje zitten, met uitzicht op lege zwembaden en de Adriatische zee.

    Plitvice

    Regenachtig zegt het weerbericht over Plitvice vandaag. Ze zitten er naast denk ik tevreden als ik na het wakker worden de gordijnen opzij schuif en naar buiten kijk: prachtig zonnig weer. Zo snel als we relaxed kunnen gaan we ontbijten. Het ontbijtbuffet is heel wat kariger dan in de vorige hotels, wat de keuze voor wat- op -het bord aanzienlijk makkelijker maakt. Het is een leuk hotel, niet zozeer door onze kamer die heel eenvoudig is, maar door de open ruimtes. De stijl zou ik als art deco betitelen. We hadden al gelezen dat het hotel uit 1958 een opknapbeurt achter de rug heeft. Nu de kamers nog. Vanuit onze kamer kijken we uit op het Nationaal Park Plitvice waarvan de dichtstbij zijnde ingang nauwelijks tien minuten lopen is. Het hotel staat midden in de bossen.
    DSC_0842
    Na het ontbijt pakken we onze spullen en vertrekken naar het park. We kiezen voor route H, de een na langste die tussen de vier en zes uur duurt. Een busrit brengt ons naar het hoog gelegen startpunt. Vandaar wandelen we naar een boot voor een vaartocht over water. Daarna is het opnieuw lopen naar een bus opstaplaats voor de rit naar ons startpunt.
    We zijn nog maar nauwelijks begonnen met de wandeltocht of we zien al waarom dit park zo prachtig is: schitterend gekleurd water waarin de eerste watervallen. Door moeras, over water, over wild stromend water, we lopen veel over paden gemaakt van boomstammetjes op palen. Het is fantastisch, de paden, de natuur, alles. Wel blijft het goed uitkijken waar je loopt. Het is nat, door het vele opspattend water en ongelijk, maar zo hoort het ook vind ik. Dat maakt de tocht avontuurlijker en natuurlijker.

    Het is warm en de zon brandt aangenaam heerlijk. We genieten. Van de ontelbare watervallen, het zijn er honderden, het onvoorstelbaar mooi gekleurde water, de vele stromingen, de grillige bomen, de wortels die als een opvallend aderwerk boven de grond verschijnen, het heldere water waarin van alles te zien is, de bijzondere donkerblauwe vlindertjes die om ons heen fladderen. Ik ben in mijn element, dit zijn de tochten waar ik zoveel energie uit haal, die mijn lijf vol pompen met zuurstof en helpen mijn hoofd leeg te maken. Theo geniet ook, met zijn filmcamera, zoals ik met het fototoestel probeer vast te leggen wat ik zie, wat ik beleef. Ik hoop het later opnieuw te voelen als ik de foto’ s terugzie.

    Het geluid om ons heen is die van voortdurend geraas. Overal waar we komen stort het water zich met indrukwekkend vertoon en bulderend geluid naar beneden. Krachtig en machtig is het water hier. Behalve in de meren, daar lijkt het juist onschuldig door het vrijwel spiegelgladde oppervlak. Verraderlijk, want overal staan bordjedat zwemmen verboden is. Slangen, krokodillen, onzichtbare stromingen, het is hier allemaal.
    Even is het zo warm dat mijn pet tegen de zon op moet. En dan hadden ze het over regen! We lachen erom.
    DSC_0844

    DSC_0848

    DSC_0856

    DSC_0869

    DSC_0882

    DSC_0894

    DSC_0898

    DSC_0912

    DSC_0914

    Na ruim twee uur zien we schuilhutje en precies dan…begint het te regenen. Bestaat toeval? Wij willen niet ondankbaar zijn en gaan schuilen. De regen gaat steeds harder tot het plenst.
    Nu moet ik toegeven dat het niet zo slim was om mijn regenjas in de hotelkamer te laten liggen. Mijn optimistische karakter laat nu een valkuil zien.
    ‘Ach, een buitje’, denken we nog. Dat lijkt zo, na een kwartier kunnen we verder, het is dan nog maar 500 meter naar de boot. We hebben de helft daarvan nog niet overbrugd of het begint weer, eerst zachtjes, maar bij de boot aangekomen houd ik mijn vestje boven het hoofd om droog aan boord te komen. Gelukkig is die overdekt. Het tochtje duurt ongeveer 20 minuten, maar stelt niet zo veel voor. Ik kan me voor stellen dat het in het zonnetje aangenaam toeven op het water is, van watervallen is hier echter geen sprake.
    Wanneer we aan land gaan is duidelijk hoe massaal bezocht dit park is, hoe populair bij toeristen, terwijl het niet eens hoogseizoen is maar middenseizoen. Het is een opeenhoping van mensen. Het terrein is erop ingericht, groot met veel picknicktafels en eettenten, ook zijn er voldoende w.c.’s. Hoera!

    De regen gaat nu langzaam van buiig naar een continue hoosbui. Mijn briljante overtuiging is dat ze bij de enige souvenirwinkel die er staat vast wel regencapejes hebben. En zo is het. Voor omgerekend totaal zes euro vervolgen wij de tocht in fladderend plastic met gaten voor hoofd en armen. Het houdt ons droog, evenals de cameratassen. Onze blote benen kunnen wel een stootje hebben. Dit voelt toch wel heel fijn. We vervolgen onze weg door de stromende regen met watervallen die daar doorheen klateren, over paden die nu zonder uitzondering zeiknat en glad zijn. Opnieuw ben ik in mijn element. ook Theo’s humeur heeft niet te lijden van de regen. We zijn wat gewend, dit kan erbij horen. Accepteren en er het beste van maken.

    DSC_0916

    DSC_0920

    DSC_0921

    DSC_0923

    De route gaat nu naar de bus, hoe ver dat is? we hebben geen idee, waarschijnlijk minstens anderhalf uur, tenslotte hadden we voor een langere route gekozen. We genieten nog steeds van de bijzondere natuurverschijnselen die we zien, alleen maken we minder foto’s en filmt Theo nauwelijks meer. Apparatuur en water liggen elkaar niet zo. Maakt niet uit, we hebben al zoveel vastgelegd. Onderweg komen we nog steeds veel mensen tegen, veel zijn er niet op gekleed en hebben niet de mazzel van de souvenirwinkel gehad. Omdat mijn blik nu extra naar beneden is gericht vanwege de verraderlijke gladheid, neem ik automatisch het schoeisel van de passanten waar. Ik blijf me verbazen: simpele gympjes zonder profiel, slenterflatjes, achter-het- huis sandalen, leuke sleehakjes, kantoorschoenen. Allemaal zo niet geschikt voor een tocht als deze waar geklommen, gedaald en over allerlei sooren terrein gelopen moet worden. Iets anders waar ik me over verbaas is het grote aantal ouderen, zeventigplussers is mijn inschatting. Veel daarvan lopen uiterst voorzichtig, soms zelfs angstig, behoudend of worden ondersteund. Wat doen ze zichzelf aan vraag ik me af. Voor ons, geoefende wandelaars, is het al goed uitkijken, ook zonder regenval. Hebben ze het onderschat?

    Opeens zien we dat route H stopt. Afgesloten. Daar staan we dan, nog steeds in de stromende regen zonder dat er een alternatieve route wordt aangegven. Hoe komen we nu bij de bus? We keren om en lopen een groot stuk terug. Het is niet anders en we maken grappen over het rantsoeneren van de knabbelnoten die Theo heeft meegenomen. Een man komt ons tegemoet, eveneens gekleed in een plastic floddergeval. Ook hij heeft lol en grijnst me tegemoet. Ik grijns terug. Het is niks, maar ik word van dit soort momentjes vrolijk. Leuk om te zien hoe meer mensen zich niet op de kop laten zitten door het weer en de lol en het avontuur van deze extreme weersverandering zien.

    Niet lang daarna vinden we een bordje met een bus erop. De overstap naar Route K gaat ons redden. Vijf uur nadat we gestart zijn komen we bij de parkeerplaats waar een bus ons naar het startpunt zal brengen. In een van vochtigheid dampende bus nemen we plaats en trekken het plastic over ons hoofd uit. Om half vier zijn we terug in het hotel waar we als eerste onze drijfnatte schoenen en sokken uitdoen, de regen gutste ervan bovenaf in. We verkleden ons en gaan naar de foyer waar we elkaar trakteren op lekkere koffie en een groot punt taart. De rest van de dag doen we niet veel meer dan slapen, lezen en eten. Het was een topdag 🙂

    DSC_0927

    DSC_0928

    Zagreb – Plitvice

    Vandaag nemen we de tijd en schuiven niet voor 9.00 uur aan het ontbijt. Gisteravond zagen we tv beelden van de demonstratie waarin we verzeild waren geraakt. We zien een verslaggeefster en demonstranten aan het woord, maar begrijpen er wederom geen woord van. We waren erbij, voor wat het waard is.
    Voor we in de tweede helft van de middag op de trein stappen naar Plitvice willen we de St Marka kerk met het prachtige dak bezoeken. We moeten richting het ‘demonstrantenplein’ waar het aanzienlijk rustiger, maar nog steeds druk is. Het is het hart van de Zagrebfeesten die deze week zijn. Bierstands, informatiepunten, vlaggen en tribunes staan klaar voor een nieuwe ronde. We zoeken borden, vinden die en lopen om vanwege werkzaamheden. We arriveren bij de plek waar de kabelbaan is. Uit de gelezen informatie weten we dat die wegens onderhoud gesloten is, daardoor zijn we niet onaangenaam verrast dat we naar boven moeten lopen. Het is weer warm en zonnig vandaag, de wolken die er zijn pesten de zon niet weg.
    DSC_0783

    Als we boven komen zijn we er snel achter dat dit is waar we gisteren zo naar gezocht hebben, wat we hoopten te zien, wat wij aantrekkelijk vinden. Het is hier ruim, rustig en prachtig. De St. Marka kerk met z’n prachtige dak doet het extra goed in de zon. Mozaïekdaken als dit zagen we al in Budapest en in Zwitserland. Het geeft een gebouw zoveel extra sfeer en daardoor ook de omgeving. De kerk staat aan een ruim plein waar een handjevol mensen loopt. Wat een verschil met beneden! Op het plein staat een auto van de pers en iets verderop staat zeker een dozijn grote zwarte auto’s met chauffeur. Sommige hebben geen gewoon nummerbord, staat alleen het woord politice. In de nabijheid bevindt zich een gebouw met open deur en veel bewaking. Overleg op hoog niveau verklaren wij. We hebben al gezien dat in dit gedeelte veel buitenlandse ambassades zijn. Wat Theo opvalt zijn de diverse politieposten op hoeken van straten: gesloten hokjes met glas waardoor het onmogelijk naar binnen kijken is. Misschien om het verkeer richting ambassades en de belangrijke ontmoeting/bespreking goed te kunnen controleren? Wegen snel af te kunnen zetten?
    DSC_0790

    DSC_0796

    DSC_0798

    De omgeving waardoor we lopen is een verademing. We genieten van de ruimte, de rust, de gebouwen. Als we de Katarine kerk in gaan komen we niet verder dan het voorportaal: het hekwerk is gesloten. We lopen terug wat een vrouw met een hond opmerkt. ‘Het is de mooiste kerk van Zagreb’ zegt ze. Ze neemt ons weer mee naar binnen. Terwijl wij door het traliewerk kijken vertelt zij dat de kunstenaar met het schilderen van deze kerk een hoogstandje heeft verricht. Alles is op een vlakke ondergrond geschilderd met een driedimensionaal resultaat. Ze wijst naar de zuilen die volgens haar geen zuilen zijn maar een meesterwerk van de kunstenaar die werkte naar het principe van ‘trompe l’ oeil’. Hij is daarin meer dan geslaagd! De vrouw legt verder uit dat het gebruik van de overheersende kleur roze te maken heeft met de Oostenrijkse (keizerin?) Theresa die altijd naar deze kerk kwam. De vrouw is duidelijk heel trots op de kerk en vindt het leuk om ons van alles te vertellen. Dat de kerk tot het hekwerk toegankelijk is heeft volgens haar te maken met mensen die bij warm weer, zoals vandaag, gezellig in de koele kerk hun broodjes gingen opeten. Ze gebruikt zelfs het woord picknicken! We bedanken de vrouw hartelijk voor de leuke ontmoeting en gaan richting het terras schuin tegenover de kerk. Koffietijd.

    Katarine kerk

    Katarine kerk

    Terwijl we praten over de grote politieke delegatie in de buurt, de auto’s en aanwezige beveiliging klinkt opeens een gigantische knal als van een ontploffing. Ik schrik me rot. Een aanslag is snel gedacht in de context van ons gespreksonderwerp. Theo herinnert zich echter iets gelezen te hebben over een kanon dat elke dag om 12.00 uur afgaat. Het is precies 12.00 uur… Heeft een land dat nog niet zo lang geleden een oorlog achter de rug heeft daar behoefte aan? vraag ik me af.

    Wanneer we later onze weg vervolgen stuiten we onverwachts op een tunneltje waarin een kapelletje. Opzienbarend omdat het altaar zich aan de ene kant van de weg bevindt en de kerkbankjes aan de andere kant. Wandelaars en fietsers laveren daar doorheen. Bijzonder, ook als achter een deur in de muur een non zit die kaarsen verkoopt die daar op speciale tafeltjes neergezet en aangestoken kunnen worden. We zien veel vroomheid in de stad. Ook jonge mannen en vrouwen als broeders en nonnen zijn zichtbaar in het straatbeeld.
    DSC_0808

    DSC_0809

    DSC_0810

    We lopen verder en komen op een pleintje waarvan we een prachtig uitzicht op de oude stad hebben. Ook hier zijn, zoals in vele andere steden, hekken met een ontelbaar aantal slotjes erop. Liefde vastketenen is overal populair. En mocht het niet lukken: vlakbij bevindt zich het museum van de verbroken relaties. Wij laten het links liggen, houden het liever gezellig.
    We doorkruisen een park waar kunstenaars aan het werk zijn geweest. Bomen in het blauw, creaties aan muren en in bomen. Het is een klein stukje maar wel leuk.

    DSC_0812

    DSC_0817

    DSC_0820

    DSC_0827

    Opeens begint het te regenen. Met niet meer bij ons dan een vest schuilen we onder een boom. Pas als we weglopen zien we het bordje bij de poort achter ons: de internationale vereniging van schrijvers zit hier…. Dat het een goed teken mogen zijn dat ik voor de poort stond. Eerst maar eens hard aan het werk 😉 Als de bui voorbij is schijnt de zon als daarvoor, alsof er geen bui geweest is. We worden nog meer verrast wanneer we in een lange straat belanden met overal terrasjes. Het is zo’n sfeervolle, mooie omgeving dat we besluiten hier te gaan zitten. We zijn er hard aan toe. Ongemerkt hebben we vele meters gelopen, onze voeten smeken om rust. Luisteren naar je onderdanen is belangrijk, we vleien ons in gemakkelijke stoelen met een biertje en een wijntje en vermaken ons met alles wat langsloopt en we verder zien.
    DSC_0831

    DSC_0833

    DSC_0836

    Toch, we moeten weer overeind, terug naar het hotel waar onze rugzakken staan. Wanneer we die opgehaald hebben lopen we in een kalm tempo naar het station waar we broodjes kopen voor de vijf uur durende treinreis naar Gospice. Daar worden we door het busje opgehaald voor de uur durende rit naar het hotel.
    De treinreis verloopt voorspoedig. De trein dendert voornamelijk door groen en nog eens groen. Niet gek, we gaan naar een natuurgebied dat op de Unesco Werelderfgoed lijst staat. De stationnetjes die we passeren zijn er slecht aan toe. Bouwvallen, die tot onze verbazing in gebruik zijn. Een keer zie ik een station ruïne waar ik een in bedrijf zijnde kantoor in ontwaar. Ik dut nu veel weg, de alcohol op het terras was misschien toch niet zo’n goed idee. Ik ben sloom met zware ogen.
    DSC_0837

    In Gospice is het uitgestorven. Geen mens te zien, wel een prachtig groot station van twee verdiepingen met alles natuursteen op de vloer in de hal. Het ziet er als nieuw uit.
    Omdat we een kwartier vertraging hebben, hadden we verwacht dat het busje er al zou staan. Niet dus…uitgestorven, geen kip te zien. Gelukkig hebben we een telefoonnummer van de Treinreiswinkel gekregen en Theo belt. Ze komen eraan, ze waren het vergeten. Lekker dan, goed dat we een telefoonnummer hadden. De enige persoon die we zien, de stationschef, komt naar ons toe en vraagt of we ergens op wachten. We leggen het uit en ik vraag naar het station. Of het nieuw is en er nog meubilair moet komen. In de enorme ruimte staan namelijk drie oude stoelen en aan de aanwezige bedrading hangen geen lampen. Hij vertelt dat het station vijf jaar oud is en klaar. Oké. Als ik vertel over de stations die we hebben gezien, verklaart hij dat door de oorlog die is geweest. Al die stationnetjes zijn toen verwoest. Het kost nog veel tijd en geld om alle toegebrachte schade te herstellen.
    Is er veel drukte op dit station? vraag ik omdat het zo groot en nieuw is. Nee, zegt hij. Zes treinen overdag, zes ‘s nachts. En naar Plitvice rijden geen bussen en dus geen treinen.

    Ons busje arriveert. Twee mannen die gelijk papieren willen zien van het hotel. Beetje wazige types, waarvan de chauffeur het tijdens de uur durende rit blijkbaar gewoon vindt om mobiel te bellen en te roken. Met het raam op het kier, maar toch. De weg telt duizend en een bochten. Na een half uur voel ik me misselijk worden en bij aankomst kan ik alleen maar ‘ kamer’ en ‘ bed’ denken. Het inchecken gaat gelukkig snel en zodra ik in onze kamer ben klap ik op het bed neer. Na drie kwartier ben ik gelukkig zover opgeknapt dat ik met Theo naar het restaurant kan, ondanks dat ik geen trek heb lukt het me wat te eten. Alleen even geen wijn meer.
    En nu naar bed. Morgen een dag in het park met de vele watervallen doorbrengen. Zin in!

    Zagreb

    Na een uitstekend ontbijt wandelen we in het zonnetje naar het station en nemen naar de trein van half negen. Dat betekent dat we om kwart voor elf in Zagreb zijn.
    Onze gereserveerde plaatsen bevinden zich in de eerste klas met prettig veel ruimte voor onze benen. Als we wegrijden verschuilt het zonnetje zich achter de wolken. Het landschap waar we doorheen treinen is overwegend groen met bergen en bossen. Opnieuw rijden we langs de oever van een rivier, waarschijnlijk de Sava, die ontspringt in het Triglav Nationaal Park in het noordwesten van Slovenië.
    We rijden nog steeds door Slovenië en het landschap is prachtig. Een langgerekt dal met eenvoudige boerderijen waarbij de speciale hooidroogrekken opvallen, trekt buiten ons venster voorbij. Tenminste, wij denken dat het hooidroogrekken zijn. We zien ze overal.

    DSC_0707

    DSC_0709

    DSC_0714

    DSC_0716

    DSC_0722

    Er is veel zichtbare akkerbouw. De bebouwing van her en der staande huisjes doen gemoedelijk aan, waardoor het meer oogt als buurtschappen dan als dorpjes.
    Het laatste station voor Kroatië is Dobova. Opeens komt er tien man aan douane en politie binnen die naar paspoorten vragen. Wij moeten de onze twee keer laten zien. ‘Double check’ wordt als reden voor die tweede keer gegeven. Wij laten het wel uit ons hoofd om daar moeilijk om te gaan doen. We lachen vriendelijk en zij lachen vriendelijk terug.
    Wat een verschillen toch steeds weer. In Oostenrijk en Slovenië hebben we nergens douane gezien. Illegaal de grenzen passeren lijkt me daardoor niet zo moeilijk als je de juiste route weet. Via Kroatie raden we af.

    Over het uniform van de Sloveense spoorwegen zijn we positief, een mooi frisgroen uniform. De kroaten hebben net als de ‘onze’ donkerblauw. Prima, maar oogt wat somber. Het straalt wel meer autoriteit uit, we vermoeden dat als doorslaggevende reden bij het maken van een kleurkeuze.
    Als je uren in de trein zit, bespreek je alles… We kijken veel naar buiten, lezen veel en dutten soms weg. De uren vliegen we voorbij, al is het vandaag maar een kort treintraject.

    DSC_0724

    DSC_0725

    Wanneer we het station van Zagreb binnenrijden valt op dat bijna alles wat we zien onder de lelijke graffiti zit, het gebied krijgt daarvoor geen punten van ons. De hoeveelheid geeft ons de indruk dat ze de controle kwijt zijn en het maar gedogen. Het station Zagreb is veel kleiner dan we dachten, heel veel perrons heeft het niet. Door de tunnel lopen we naar perron 1 waarvan de bestrating van marmer is, of in ieder geval zo oogt, evenals de vloer van het stationsgebouw. Dat is wel mooi, hoewel ook hier iets meer onderhoud geen kwaad had gekund. Midden in de hal staat een grote kraam met tweedehands boeken, de meeste te koop voor 10 Kuna, omgerekend ongeveer 1,50 euro. Leuk, ik zie dat graag. Omdat ik van deze boeken geen letter begrijp, geef ik geen cent uit. Beter voor mijn rug ook.

    DSC_0727

    DSC_0728

    DSC_0732

    DSC_0733

    DSC_0734

    De afstand tot het hotel is verwaarloosbaar, helaas is onze kamer nog niet beschikbaar. We laten de grote rugzakken achter en gaan op zoek naar het centrum. Het is warm en we zijn blij als we een grote fontein zien waar we kunnen zitten en eten en drinken.
    Vlakbij worden twee vrouwen aangehouden door twee jongens met een microfoon en een camera. ‘leuke job’ zegt Theo ‘een mooie blonde vrouw aanhouden en daar een praatje mee maken.’
    Nu word ik link en even later weet Theo ook weer dat het helemaal zijn type niet is 😉
    ‘Hindert niks, iedereen vergeet wel eens iets.’ Als de vrouw zich later omdraait valt hij bijna van schrik de fontein in. Als een geisha bijna wit gepoederd. En ik…ik heb lol.

    We zoeken en vinden de weg naar het oude deel van de stad, Gornji Grad of Bovenstad genoemd, dat hoger ligt dan het nieuwe moderne deel, Donji Grad of Benedenstad. De torens van de Kathedraal zijn een handige leidraad. De kathedraal is het bezichtigen waard, maar komt zeker niet in ons lijstje van meest indrukwekkende kathedralen voor. De inrichting en kleuren zijn donker wat een sombere indruk geeft. Op het altaar staat een glazen kist met een voorstelling van een opgebaarde kardinaal. Eromheen staat een overdaad aan bloemen en planten. In de banken ernaast mensen die bidden. Uit het verhaal van een gids maak ik op dat hij al in de tweede W.O. zou zijn gestorven. Het zal wel. Jammer dat niet overal waar we vanmiddag komen informatie in het Engels of Duits staat. Alleen in de Slavische taal, daar valt niets aan te herleiden naar iets begrijpelijks.

    DSC_0737

    DSC_0738

    DSC_0739

    DSC_0740

    Onderweg komen we oudere vrouwen tegen, die zittend in een portiek of op de stoep bloemetjes proberen te verkopen. Wij kennen het als Oost-Europees.
    In de oude stad is een grote markt waar groente en fruit te koop is. Het fruit ziet er prima uit, maar de sla lijkt dagen oud en de broccoli zouden wij ook bij het gft gooien of aan de varkens voeren. Het is leuk om er langs te lopen en tegelijkertijd naar de terrasjes te kijken. Het is 95 % mannen wat rondom de markt de tafeltjes en stoelen bezet houdt. Vooral oudere mannen.

    DSC_0746

    DSC_0747

    DSC_0748

    We zijn toe aan wat drinken en zoeken een terras buiten het marktplein, onder een grote boom in de schaduw. Een kwartier later blijkt die boom niet alleen de felle zon maar ook de plotselinge fikse regenbui tegen te houden. We hadden die niet zien aankomen. Als we later opstaan om onze verkenning voort te zetten is het alsof er geen regen geweest is, de zon straalt en schijnt ons weer van alle kanten tegemoet.
    We lopen straat in, straat uit, kijken links, rechts en naar boven. En het valt ons niet mee; veel oude, verwaarloosde, krakkemikkige gebouwen. Afbladderend stucwerk, achterstallig schilderwerk, zwarte aanslag. het is een groot verschil met wat we gisteren in Slovenië zagen. Het oogt hier rommeliger, smoezeliger. De aandacht en zorg die aan oude gebouwen gegeven moet worden om ze te laten voortbestaan ligt hier ver achter. Het is een eerste indruk, maar toch. Zelfs de trams die hier rijden: of gloednieuw of stokoud.
    DSC_0744

    DSC_0745

    DSC_0750

    DSC_0760

    DSC_0761

    DSC_0762

    DSC_0763

    DSC_0758

    DSC_0755

    DSC_0754

    Nu eerst naar het hotel om in te checken, luchtiger kleding aan te trekken en even uit te rusten voordat we opnieuw de stad ingaan.

    Het is tegen de avond en we besluiten de kant van het station op te lopen. Daar in de buurt moet een park zijn. In de stationsbuurt is het druk. Veel mensen op straat en alle terrasjes vol. We lopen door en merken dat er een hele stroom mensen dezelfde kant opgaat. Sterker nog: de overwegend jongeren komen van alle kanten en hebben een doelbewuste tred. Wij lopen er tussen…
    Wat is er aan de hand? Waar gaan ze naartoe? We laten ons met de stroom meevoeren, maar ontsnappen als we bij het park zijn. Er treden straatartiesten op die goed weten hoe entertainen werkt en we kopen een ijsje. Ondertussen is de stroom mensen richting ?? niet te negeren. We willen het weten en duiken opnieuw onder in het lange lint van mensen.

    We eindigen op een groot plein en zien dan de borden die doen denken aan een demonstratie, hoeveel we onmogelijk de teksten kunnen lezen die erop staan.
    Ik vraag het aan en jong stel naast ons, het zijn Russen die het niet precies weten maar wel dat het om een studentenactie tegen of juist voor veranderingen in het onderwijs gaat. Het grote plein en omgeving is stampvol, ook met gezinnen en ouderen. Er zijn sprekers en er is een bonk herrie. De sfeer is goed, niks geen grimmigheid of agressie. Na een tijdje gaan we verder, kijken naar straatartiesten en simultaan schaken in het kader van de Zagreb feestweek. Wisten we niet! Als we willen eten is het door de drukte goed zoeken naar een plekje. Als we die hebben gevonden is het eten helaas geen succes. Vegetariërs zijn in deze tent geen vaste gasten…gedoe.
    Ik kan er niet mee zitten. Ik ben een beetje gaar, heb de enorme mensenmassa wel gehad. Voetje voor voetje schuifelen we later naar het hotel. De laatste foto van vandaag maak ik van een nieuw fenomeen: een fietspad als onderdeel van het trottoir. Lijkt mij levensgevaarlijk, hier kan het. Blijkbaar.
    Ik stop het toestel weg. Morgen weer een frisse dag.

    DSC_0767

    DSC_0770

    DSC_0774

    DSC_0778

    DSC_0779

    DSC_0782

    Pagina 1 of 2

    Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén