Ina Hollander

Columnist

Categorie: Treinen door Kroatië (Pagina 1 van 2)

München – Hoogkarspel

Komende dagen de laatste verslagen en foto’s 🙂

Bari – Rome- nachttrein Munchen

Donderdag 9 juni

Dubrovnik – nachtboot Italie

Verslag volgt. Zitten nu op een heerlijk terras in Bari, Italie 🙂

Dubrovnik

Nadat we gisteravond in de stad gegeten hadden, kochtenwe op de terugweg broodjes voor het ontbijt.
Vandaag een kalmaan dag. De ochtend soezelen en snoezelen we. Het balkon aantrekkelijk in de zon, het uitzicht op de zee verrukkelijk.
Rond haalf twee gaan de sandalen en loopslippers aan en gaan we opnieuw naar de oude stad. Omdat we nog geen koffie hebben gehad, orren we eerst een terras op.
Ons appartement je heeft een koffiezetapparaat en kookplaatjes, maar daar maken we geen gebruik van. Wemaken het ons graag makkelijk. Boodschappen halen doen we thuis wel weer.
Na de cafeine beginnen we volgens ons plan met een wandeling over de stadswallen. Voor de twee uur durende wandeling moet een kaartje gekocht worden. We beginnen de wandeling met de klim van een steile trap p de stadswal te komen en dringt mijn foute kledingkeuze voor vandaag tot mijn door. Het is warm,het is heet. Tot 27 graden vandaag. Lekker weer voor mijn enige meegenomen lichte zomerjurk. Die lichte zomerjurk is ook windgevoelig. Niet handig op trappen en steiel trappen. een opwaaiende zomerjurkis grappig, maar graag niet die van mij. Dus houd ik bij een levensgevaarlijke trap liever de jrk om mijn benen, dan de leuning vast. Aan genante situaties kun je ook doodgaan, of bijna besterven.Toch?
De wandeling over de stadswallen zijn prachtig. een geweldig uitzicht hebben we over de oude stad, deels over de nieuwe stad en de zee. Opnieuw, f eigenlijk nog beter zien we de verwoestingen van de laatste oorlog, waarbij tegelijkertijd zichtbaar is hoe goed het weer gerestaureerd is. Of wordt. Zoals een grote fontein die in de steigers staat. Als we er aler beneden omheen lopen zien we de vele kogelgaten in de bestrating er omheen. Het is een prachtige tocht en zeker een aanrader. De oude stad ziet er zo prachtig uit.
NJa twee uur zijn we beslist voldaan, maar ook dorstig en bezweet. Nu willen we een ijskoffie. Theo noemt de herinnering aan zijn eerste ijskoffie die hij in Dubrovnik dronk. De ijskoffie Dubrovnik 2016 voldoet. Hij geniet intens en ik trouwens ook, van de mijne. Vanaf het terras hebben we een mooi uitzicht opeen stuk van de stadswal met daaronder de zee waarrop kanovaarders hun boorje overeind proberen te houden. Genoeg te zien.
Dan gaan we op zoek naar de St. Blaviuskerk. Toen we op de catamaran naar Dubrovnik de informatie over de stad lazen stond daar ook de Blaviuskerk in. Wie dat nou weer is, reageerde ik. ‘Die ken ik’ zei Theo. ‘ Ikheb vroeger de Blasiuszegen gehad’ Enhijbegon een verhaal over hoe hij als jongetje die zegen kreeg. Tweekaarsen werden gekruisd voor zijn keel gehouden. Ik was stomverbaasd. Hier had ik’m nog nooit over gehoord. Bovendien,ik woonde een paardorpen verder, daar was dat gebruik beslist niet aan de orden. Nooit heb ik er iemand over horen spreken. Ik vroeg waar het voorwas. Theo dacht tegen enge ziektes. Wij lieten ons gewoon inenten reageerde ik nog.
Gisteravond zochten we het op, en verdomd Theo had gelijk. Inderdaad de gekruisde kaarsen. Niet tegen enge ziektes, maar speciek tegen keelaandoeningen. De zegen wordt altijd op 3 februari gedaan.
We zoeken Blasiuskerk opdie dezelfde als gisteren blijkt te zijn, met die korte mis, de broeder,de zon en de priester. Ook vandaag zijn ze er weer als wij komne. Opnieuw klinkt er mooi gezang. Nu herkennen we Blasius ook beter. Hij staat hier overal afgebeeld met en maquette van de oude stad ionder zijn linkerarm. De kerk is de moeite van het bekijken waard.
Vandaag geniet ik meer van de oude staddan gisteren.Het is vandaag ook beslist rustiger, daardoor zien we meer, het heeft er misschien mee te maken. We zijn blijdat we een extra dag in Dubrovnik geboekt hebben. Wedolen nog door een gedeelte dat we gisteren niet hebben geziien en verbazenons weerom over de vele zeer smalle stegen, plaatsjes en pleintjes.
We sluiten af met een stuk meeneempizza wat we op een bankje bij de hoofdingang opeten. We streven ernaar om acht uur in het appartement terug te zijn, want om negen uur is het donker. Op de treugweg komen we langs een begraafplaats die we bezoeken. Indrukwekkend door de grote stenen en enorme beelden en overal bloemen en kaarsjes. Bij de ingang van de begraafplaats is zelfs een winkeltjes waar allerlei soorten bloemen en artikelen gekocht kunnen worden. Mooi om te zijn, goed dat we het gezien hebben. Bgrafplaatsen zijn bijzondre plekken met een speciale sfeer die respect afdwingt en rust geeft.
Dan gaan we verder naar ons appartement. Het isvakantie! Tijd voor een biertje en een wijntje 🙂

Split – Dubrovnik

Na een snl ontbijt verlaten we tegen 7.00 het hotel. Het is een preetig wandling op een tjdstip dat het zonnetje aangenaam is en we op straat alleen joggers tegenkomen, mensen die hun hond uitlaten en mensen die naar het werk gaan. Nog even laatste blikken op de brede boulevard die nu uitgestorven is. Leue stadSplit.
Wezien de catamaran al liggen, en flinke boot, maar een dwerd in vergelijking met de reuzeschepen die hier liggen. Geliefde aanlegplaats voor cruiseschepen. Begrijpelijk.
Bij een catamaran dacht ik altijd aan een klein bootje, met zeilen zelfs. Deze duidlijk niet. Het enige wat met mijn denkbeeld klopt zijn de twee grote drijvers en het open middenstuk.
We gään aan boord en zeoken een plekken naast een raam. De stoelen zijn riant met voldoende beenruimte. We scahtten in dater zeker 250 mensen op d boot kunnen. De indeling heeft iets van een vliegtuig, alleen zijn het hier drie rijen naast elkaar met ook weer riante looppaden.
Als de boot vertrekt is dat een speciale sensatie. Het voelt als het taxien van een vliegrtuig, later doet het denken aan rijden in een bus, geen momnet lijkt het op varen zoals we varen kennen. Deinen op de golven, het schommelen van de boot. Niets. Bijzonder en heel leuk om mee te maken. Door de snelheid en het opspattendwater is het, logisch, niet mogelijk om aan dek t gaan. Ook is het lastig naar buiten kijken door de spatten op de ramen. Omdat we vlakbij het grote voorraam zitten zien wij wel de eilanden di we passen en waarbij sommigge aangellegd wordt. Wederom mooie plaatjes van groene eilanden onder een blauwe lucht in een blauwe zee. Dobberende bootjes en jachten in de haven en tegen de hellingen witte huizen metrode dakpannen.
Na 4,5 uur komen we in Dubrovnikaan. We stappen uit en wordenbelaagd door appartmneten-, hotels- en taxieigenaars. Wegaan in op ht aanbod van een taxichaufeur om ons voor tien euro naar ons appartement te brenegen. Volgens de info van de treinreiswinkel moeten we daar hooguit 15 euro voor betalen. Een tientje is uitstekend.
De taxichauffeur is een enorme keren met polsen die de dikte van mijn dijen hebben. Niet misselijk dus… Het blijkt een aardige kerel die behalve ons nog vir toeristen meeneemt. Ik hoor een woordje Nederlands en vraag waar ze vandaan komen: Zuid-Afrika. Dat is ver vakantie vieren!
De taxichauffeur scheurt door de straatjes en wilons tegelijkertijd van alles vertellen. Welke kant we op moetn voor dit, welke voor dat en hoe we viaeen kortere route van ons appartement naar de oude stad kunnen lopen. Hij draait regelmatig zijn hoofd naar ons toe, wat ik persoonloijk liever niet heb. Hij zet ons voor de deur af, en belt bij het appartement aan zodat we direct naar binnen kunnen als wedaar met onze bagag aankomen.
Hetis een leuk appartement met een grandioos uitzicht over de Adriatische zee, die vrijwel pal onder ons ligt en aan de linkerkant, op de oude stad. Prachtig!
Na de formaliteiten verlaat Kate ons en gaan wij in alle rust genieten van ons plaatje vanaf het balkon. We besluiten een paar uur hier te blijven en dan naar de oude stad te gaan.
Tegen drie uur gaan weop weg. Het is ongeveer twintig minuten lopen en ik vertrouw opnieuw op Theo dat hij de route onthoudt. Het trappetje op en af, een bocht naar links en dan weer…ik raak al snel de draadkwijt.Welopen een stuk langs de zee en zien verschillende mooi baaien met strandjes. Bootjes gewoon en bijzonder. Er is steeds wel weer iets te zien dat niet dagelijkse kost voor ons is.De zee os rustig,kabbelt ontspannen tegen de rotsvan de kust aan. Ik houdvan water, kan er ueren kijken hoe het steeds vortgaaten naar alles wat er in vaart, zwemt of drift. Hetstaat nooit stil.
Bij de oude stad is het druk, heel druk. Overal toeristen en mensen di wat aan de toeristen willen slijten. Een rondleiding, per bus, taxi of lopend, een kayaktocht, een eettent, souveniers die niet mogen ontbreken. Wepoeieren ze allemaal af en lopen naar de eeuwenoude toegangspoort. Vaag hrinneren we die ons van 31 jaargelleden toen we hier ook waren. Door de poort kom j op de hoofdstraat van de oud stad met de maremeren bestrating. Ook daar is druk. Onmogelijk vor mij om dan te zeggen dat het prachtig is. Vooral druk. We lopen door en kijken naar de vrij identieke g,eboeuwen die aan weerskanten staan en nu het ondrkomen zijn van restaurantjes en winkeltjes. Te prijzen is dat nergens reclame uithangbordn hangen. Gelukkig.We zoeken een teraas om wat te drinken. Het kost hier de hoofdprijs. Cappuccino en een bier: tien euro. Maar wel de eerste koffie hier met een koekje erbij. Maar geen water.
Na teraas vervolgen we onze weg en lopen een gebouw iin met een fototentoonstelling die in onze ogen niet zoveel voortselt. In deruimte ernaast blijken ook foto’s te hangendie wel grote indruk maken: het is hier een eerbetoon aan de slodaten die zijn omgekomen ij de aanval op Dubrovnik in de oorlog van de begin jaren negntig. Er zijn foto’s en televisiebeelden van een ebschoten en brandende Dubrovnik. Erom heen hangen de foto’s van de zker 200 soldaten die däzijn omgekomen. Verreweg mannen uit dezelfde oortetijd als wij. Mannen die toen ookeen jong gezin hadden, zoals wij. Het raakt me, zoals veel raakt als er beelden, gezichten bij komen.
Buiten staan we weer in het felle zonlicht, een strek contrast met de nagedachtenis daarbinnen. We zien de oude kathedraal, gaan naar binnen, en blijven in het portaal staan. Er is een mis bezig waarbij ook toeristen aanwezig zijn. Broeders en nonnen lopen over het altaar, zoals ook een echte priester. Een koor zingt. Het iseen vroom gehoor en plaatje. Mooi om te zien.
We gaan nu dwalen door de straatjes en steejes. Ht is her aanzienlijk rustigerdan in de buurt van de hoofdstraat, veel mooier ook dähet doet authentieker aan.
Theo wijst me op de kogelgaten die op veel geboeuwen nog te zien zijn, ook al zijn ze soms dichtgesmeerd. Ik verbaas me over de aslijnen die ik regelmatig zien: dat hier mnsen wonen.En ze wonen er, zie ik aan de kinderkleding die er tussenjhangt.
Er is veel te zien en we hebben er plezier aan. En toch, In Split was ikmeer onder de dindruk. Komt dat omdat mijn verwachtingen hooggespannen waren? Omdat ik hier ooit as, 31 jaar gelden en het toen prachtig vond? Zijn die beelden in de loop der tijd uitvergroot? Ben ik te ‘verwend’ geraakt door alls wat in de afgelopen jaren heb gezien? Of is het het massale toerisme wat ik me niet herinner van toen. Ik eet het niet. Morgen gaan we weer heen, misschien wordt hetmij dan duidelijker.

Split

Direct na het eenvoudige, maar prima ontbijt verlater we ons sporthotel…voorde eerste wandelmeters van vandaag. We willen eerst naar de top van de Marjan, een 114 meter hoge heuvel vanwaar je een prachtig uitzicht over Split hebt. Colgens onze info. Als we het hotel verlaten richting de haven en het oude centrum, moeten we eerst door een park, Het lijkt een echt gezinspark, en niet alleen door de aanweziheid van een speelthuin. We zien families picknicken, spelletjes doen en zelfs verjaardagsfestjes vieren. Ged verspreidt staan er voldoende bomen om zowel zon als schaduw te hebben.
Voor de Marjan slaan we voor de haven linksaf. een bordje geeft aan dat we goed zetten waarna we de klim beginnen. Eigenlijk is het een lange straat die trasgewijs, wel met brede treden van zo’n anderhalve meter, naar boven loopt. Deuren van huizen komen op zo’n tree uit. Het is een sfeervolle route is een historische, pittoreske omgeving. Het is bewolkt, maar de temeperatuur is goed. Eenmaal boven dampen we eerst uit voordat we ons naar het uitzichtspunt begeven: inderdaad een heel mooi uitzicht. Verrast zien we hoeveel we in korte tijd gelopen hebben., als we ver beneden ons plekken zien waar e net waren. Omdat je nog hoger kan,klimmen we verder. Helemaal bovenaan zien we een weerstation enis enhebben we uitzicht op onze sporthal met zwembaden. Door het gegoogle van Theo weten we dat er inde jaren tachtig belangrijke wedstrijdengezwommen werden. Wie weet welke beroemde zwemmers p onze kamers geslapen hebben. Of waren het deels kleedkamers die later omgebouwd zijn? Ik denk het laatste.
We lopen terug naar het eerste uitzichtspunt waar ook een terras is. Tijd voor een bakkie terwijl we op Split uitkijken. Een goede gewoonte in Krotatie, en ook in Slovenie, is om bij de koffie een groot glas water te serveren. Zo drinken we voor hetzelfde geld automatisch meer en dat is voor ons niet verkeerd.
We wandelen naar beneden om opnieuw het oude gedeelte van de stad in te gaan. Gisterenhebben we een deel bezocht, maar lang niet alles en we vondenhet zo mooi.
De volgende uren zwerven we opnieuw straatje in, steegje uit. Bezoeken de bijzonderkathedraal van 500 na chr. En een crypte van de heilige Lucia. Lucia ziet er echter zo plastic en-zojuist-door-de-fabriek afgeleverd uit dat we die 10 kuna (1,33 euro) geldkloppeij vinden. Toch zien we in de put bij Lucia een hoop los geld en zelfs een paar briefjes op de bodem liggen.
Evenlater lzie ik bij een van de vele marktkraampjesuiten het paleis een j-op-het-lijf-gemaakte witte katoenen blouse. Omgerekend dertien euro. Watkaneen mens daar blij van worden 😉
We stoppen op een van de vele pleintjes waar een romeins dram wordt opgevoerd. Er is veel publiek, waardoor ik zie. Een hooplange mensen die vooraan staan. Grr. Theo kan het wel zien egt uit wat er gebeurt. Er wordt regelmatig gelachenn omdat Theo ook geen woord Kroatich kan verstaan, krijg iksterk de indruk dat er zich twee verschillende spektakels afspelen. Ondanks de bewolking hebben we veel de zonnebril op, door de marmeen/ lichte glanzende bestrating schittert het snel in de ogen.
We zoeken weer een terras op voor ons tweede bakje koffie en taart. Een gezellig zitje op weer een ander plein aar Theo z’n zinnen op had gezet. En ik ben geen moeilijke vrouw wanneer het koffie en taart beteft.
Vanmorgen, op De Marjanhoorden we eenreisleidster zeggen dat Rome erg in trek is bij de bewoners in dit gebied. De Italiaanse invloed op de kleding kan ik wel zien. De vrouwen zijn hier veelal modieuzer gekleed dan in Zagreb. Het valt me op. Ik kijk dan ook graag vanaf terrasjes naar mensen. In Zagreb zag ik nauwelijks vrouwen ophakken,hier veel meer. Op palen soms, je moet lef hebben om daarmee op de onregelmatige bestrating als hier te lopen.
Overigens, struikelden we gisteren over de bosjes agenten, vandaag is er geen politie te zien. Geen een. Al het gisteren aan loon teveel uitbetaalde moet vandaag bezuinigd worden?
We lopen een steeg in en ik hoor gezang wat zeker niet slecht is, we lopen de bocht om en ik zie het meisje dat zint. Ik stop en bein te klappen. Verschrikt slaat ze haar hand voor haar mond en kruipt ineen. Haar collega moet lachen en stekt z’n duim op. Het meisje kan nu lachen. Als we later weer passeren krijgen we een grote zwaai.
De zon is nu doorgebroken wat het direct nog warmer maakt. We hebben genoeg gesjouwd. We zoeken een terras op de boulevard bij de haven uit en brengen daar zeker eenuur door. Lekker kletsen, mensen kijken, zon, zee, blauwelucht en een heerlijk koel drankje. Wie doet ons wat.
Eind van de middag gaan wevoor een late siesta naar het hotel. Tegn 19.00 gaan we terugde stad in. Oneer dreigde, maar gelukkig waait het over.
Op een boot langs de kade inde haven speelt een bandje wat veelwandelaars doet stoppen.Het geeft de sfeer iets extraas. De lampjes gaan aan gezellig als het weer is. Je blijft hier genieten. We eten eenuitstekend vegetarisch maal en dwalen nog voor een laatste keer door de oudestraten, richting boulevard, richting hotel.
Morgen vroeg op, naar de haven voor de boottocht naar Dubrovnik.

Plitvice – Split

Vandaag verschijnen we eerder aan het ontbijt en we zien dat de keuze aanzienlijk groter is. Gisteren was de massa ons voor en wat op is wordt dan blijkbaar niet meer aangevuld.
We kijken uit op een deel van d bossen waarin het hotel staat. Het weer is evenals gistermorgen zonnig in een blaue lucht. De hoosbuien van gistermiddag lijken neit echt bestaan te hebben.
Bij het uitchecken gebeurt wat vaker het geval is: er wordt gelachen om mijn naam. Hollander uit Holland. Ja, dat blijft grappig. Ik heb wel gehad dat ze het niet geloofden, tja in mijn paspoort staat het ook. We verlaten het prettige hotel met het vriendelijke personeel in het fantastische Plitvice waneer de chauffeusse zich meldt. Zij brnegt ons naar het station in Gospice. Met een personenauto. Ik ben blij dat haar idioot rijdende collega er niet is. Deze jonge vrouw rijdt rustig en is heel sociaal.
Onderweg zie ik wat ik op de heenweg gemist heb, omdat ik misselijk werd. Veel adigde huizen,ruines, huizen met kogelgaten, maar gelukkig ook veel pbouw. De vrouw vertelt dat het gebied nog steeds last heeft van bommen die er liggen en de enorme schade die de verwoestingen hebben achtergelaten. Dat is goed te zien.
Wat ons deafgelopen dagen steeds duidelijker wordt is hoe de oorlog nog steeds dagelijks aanwezig is, nog zoveel wat opnieuw opgebouwd moet worden. Hoewel de regering daar geld voor beschikbaar stelt is het uiteraard niet van vandaag op morgen te realiseren. Deoorlog is al tien jaar afgelopen, maar wat een hoeveelheid werk moet er nog gebeuren om de gevolgen van de oorloguit het straatbeeld te krijgen.
We zijn ruim op tijd op het station, zeker eenuur te vroeg. Het hindert niet, we kunnen fijn in het zonnetje zitten en kuier het lange perron een paar keer op en neer. Naast het grote nieuwe station waar ik eerder over schreef staan de restanten van het oude station. Waarom het niet wordt gesloopt is me niet duidelijk. Om die kosten nog te besparen en alles aan herbouw te besteden? Behalve ons is er niemand. Ik wandel in de stilte. Het enige dat te horen is zijn de koekoek n andere vogels. Het is kalm, zonnig en stil, bijzonder stil. Ikluister er met plezier naar en koester me tegelijkertijd in het weldadige zonnetje. Vlak voor de trein arriveert komen er nog een paar passagiers bij.
Gek om te bedenken dat het vandaag onze laatste treinrit in Kroatie is. De andere trajecten in ditland leggen we per catamaran en nachtboot af. Vandaag zitten we nog drie uur in de trein. De conductrice vraagt of we zin in koffie hebben, ze heeft zelfs cappuccino. Verrukkelijk. Wehebben ons opnieuw riant geInstalleerd met boek-in-tablet, tijdschrift en camera’s.
Het traject naar Split wordt als een mooie rit getipt en dat is het ook. Veel bossen, groen en prachtige valleien met kleine dorpjes. De rit gaat hoog door de bergen en we kijken op flinke diepten neer. De spoorbaan is zichtbaar in de rotsen uitgehakt en regelmatig hangt de trein erg schuin in de bochten. De neiging om mee te hangen s aanwezig, het aakt de rit speciaal.
Wat ook speciaal is zijn, zaols we ook de eerdere rittengemerkt hebben, de bemande stationnetjes. Als de trein niet stopt staat de stationsschef toch buiten met zijn rode pet op en geeft een zwaai. Stopt de trein wel dan houdt de stationschef zijn pannenkoek omhoog ten teken dat de machinist mag vertrekken. Zeker vijfenvijftig jaar terug deed mijn vader dat werk in Nederland. Werk dat allang door techniek is overgenomen. Hier niet. Het is leuk om te zien en ik besluit er deze rit een hobby van te maken. Ik weet zekerdat er een paar prachtige foto’ s tussen zitten.
Treurig is om te zien dat bijn zonder uitzondering de stations bouwvallen zijn. Verwoest in de oorlog. Opeens passeren we het station van Kosovo. Een bouwval. Al die verwoestingen, ookhuizen die we tegenkomen, het is zo moeilijk voor te stellen dat in dit prachtige gebied, nu extra vredig ogend door de zon en de blauwe lucht, rimmige gevechten hebben plaatsgevonden, bommen zijn gegooid, mensen zijn omgekomen en bewoners jarenlang in angst hebben geleefd. Als ik naar de mensen kijk denk ik ‘jullie hebben allemaal die oorlog meegemaakt’ Bizar om te bedenken, zover zijn we hemelsbreed niet van huis.
We zien een geit die door een bouwval van een station loopt. Toeteren de machinisten hier daarom regelmatig? Vanwege dieren op of rond het spoor?
We zitten vlak achter de bok, de plek van de machinist. Als de machinist en zijn bijrijder hun plk verlaten voor een korte pauze buiten… Merken we op dat ze in gewone vrije tijdskleding lopen. Niet als machinist zichtbaar voor het publiek zijn. De conductrice komt ons nog een lekker bakkie brengen, diewe uiteraard wel moten betalen, en doet de deuren speciaal voor mij open als ze ziet dat ik een station vanachter het glas fotografeer. Zo vriendelijk.
Geduldig is ze met de passagier die geen kaartje heeft, ze stuurt hem naar het stationsgebouw om dat alsnog te doen. Detrein wacht wel even. Zo vriendelijk, moten ze bij ons maar niet doen. Komt de trein niet meer van zijn plek, vrees ik.
Met prachtig weer komen we in Split aan. Voor de zkerheid vragen we het aan een medepassagier want het bord met ” Split’ erop zien we nergens. Ook later trouwens niet als we uitstappen. Split, een havenplaats oogt mediterranee. Blauwe zee, grote schepen, jachten, lange brede boulevard van marmeren (!) en overal terrasjes, eettentjes en marktkramen. En daarom heen bankjes, stoeltjes, zitten waar mensen luieren of langs flaneren. De mensen zijn hier hoog zomers gekleed.
Wat een drukte ineens, in vergelijking met Plitvice waar we vandaan komen en toch niet te vergelijken met d drukte in Zagreb. De sfeer hier staat ons direct aan.
Het is een eindje lopen naar ons hotel, maar goed te doen en onderweg krijgen we een goed beeld van het havengebied van bruist van de gezelligheid. Als we de gang naar onze kamer oplopen krijg ik de indruk van een sporthal. Ik lijk daar niet ver naast te zitten. Vanaf ons balkonnetje kijken we uit op twee flinke zwembaden, waarbij de grootste een tribune m,et zeker duizend zitplaatsen staat. een helaasje…er zit geen water in het zwembad. Voorbij het zwembed kijken we uit op de Adriatische zee, daar is een natuurlijk zwembad gemaakt. Waarin een niet misselijke golfslag zie ik. Ter training misschien toch in zwemmen? We zien het morgen wel.
Na even wat te hebben gedronken begeven we ons naar de stad en belanden daar in een geweldige wirwar van oude straatjes en steegjes. Dit deel zijn d restanten van een oud paleis.
Het is hier zo sfeervol en zo prachtig om te zien. Fantastische gevels, romeinse invloeden. Boven de grond, onder de grond. En overal weer terrasjes, winkeltjes, kraampjes.
Met plezier struinen we hier doorheen. Wel zien we overal politie. op de boulvard al een hele groep n hier in de steegjes: overal groepjes van drie tot vijf man. Wat is er aan de hand? Dit is niet gewoon. Ik vraag het een agent, die vertelt vriendelijk dat er vanavond een gay parade is. Dat weten we dus, ik bedank hem en vraag niet of er een groot risico op onrgelematigehden is, vanwege de enorme aanwezigheid van politie. We denken aan de gay parade iin Amsterdam. Komt dat hier, dat willen we zien. Het is nog maar half vier, we moeten nog tot zes uur wachten. Hindert niet, genoeg te zien. We lopen nieuwsgierig dor straatjes en steegjes, pakken ondertussen nog een terras en zorgen dat we tegen zessen op de boulevard zijn. Waar ook nog steeds veel politie en drangrekken waarmee een stuk is afgezet. We hebben een uitstekende plek op een bankje gevonden en wachten af. Mer mensen doen dat, maar een vergelijking maken met Amsterdam, waar het zwartstaat van het volk, is niet aan de orde.
Tgen half zeven, eindelijk horen we wat aankomen. Dan verschijnt de groep, niet meer dan honderd man, niks geen verkleedpartijen, gewone kloffies. Ze hebben de gekleurde vlag van de homobeweging bij zich, dragen wat kleine bordjes en fluiten en toeteren zo nu en dan. Dat is het. Daar zijn de afzettingen voor, daar lis al een uren eenhele politiemacht voor op de been. Daar zijn afzettingen voor neergezet. Het oogt als een schertsvertoning. De genoemde Gay Parade zal een demonstratie zijn geweest. Voor gelijke rechten? We hopen dat ze gehoord zijn, mar misschien kunnen ze het de volgende keer malen of honderden makkers erbij halen zodat de politie echt iets te doen heeft. Wat iker nu van zag, verveelden ze zich rot of hebben de vakantieverhalen met collega’s uitgewisseld. Moet klauwen met geld gekost hebben.
In ieder geval, wij waren er weer bij. Een tv station ook, wie weet zien jullie ons 😉
Dan nokken wij af, genoeg geweest voor vandaag. Even eten en dan gezellig met en biertje en een wijntje op ons balkonnetje zitten, met uitzcht op lege zwembaden een Adriatische zee.

Plitvice

Regenachtig zegt het weerbericht over Plitvice vandaag. Ze zitten er naast denk ik tevreden als ik na het wakker worden de gordijnen opzij schuif en naar buiten kijk: prachtig zonnig weer. Zo snel als we relaxed kunen gaan we ontbijten. Het ontbijtbuffet inheel wat kariger dan in de vorige hotels, wat de keuze voor wat- op -het bord aanzienlijk makkelijker maakt. Het is een leuk hotel, niet zozeer door onze kamer die heel eenvoudig is, maar door de open ruimtes. De stijl zou ik als art deco betitelen. WE hadden al gelezen dat het hotel uit 1958 een opknapbeurt achter de rug heeft. Nu de kamers nog. Vanuit onze kamer kijken e uit op het Nationaal Park Plitvice, waarvan de dichtstbijzijnde ingang nauwelijks tien minuten lopen is. Het hotel staat midden in de bossen.
Na het ontbijt pakken we onze spullen en vertrekken naar het park. We kiezen voor route H, die een na langste die tussen devier en zes uur duurt. We starten met een busrit die ons naar eenhoog punt brengt, vandaarwandelenwenaar een ot voor een vartocht over water. Daarna is het opnieuw lopen naar een busopstaplaats.
We zijn nog maar nauwelijks begonnen met de wandeltocht of we zien al waarom dit park zo prachtig is: schitterend gekleurd water waarin de eerste watervallen. Door moeras, over water, over wild stromend water, we lopen veel over paden, gemaakt van boomstammetjes op palen. Het is schitterend, de paden, de natuur. Wel blijft het goed uitkijken waar je loopt. Het is nat, door het vele opspattend water, het is ongelijk, maar zo hoort het ook vind ik. Dat maakt de tocht avontuurlijker.
Het is warm en de zon schijnt heerlijk, we genieten. Van de ontelbare watervallen, het zijn er honderden, het onvoorstelbaar mooi gekleurde water, de vele stromingen, de grillige bomen, de wortels die als een opvallend aderwerk boven de grond verschijnen, het heldere water waarin van alles te zien is, de bijzondere donkerblauwe vlindertjes die om ons heenfladderen. Ik ben in mijn element, dit zijn de tochten waar ik zoveel energie uit haal, die mijn lijf vol pompen met zuurstof en helpen mijn hoofd leeg te maken. he geniet ook, met zijn filmcamera, zoals ik met het fototoestel probeer vast te leggen wat ik zie, wat ik beleef. Ik hoop het later opnieuw te voelen als ik de foto’ s terugzie.
Het geluidomons heen is die van voortdurend geraas.Overalwaar we komen stort het water zich met indrukwekkend vertoon en bulderend geluid naar beneden. Krachtig en machtig is het water hier, behalve in de meren, daar lijkt het juist onschuldig door het vrijwelspiegelgladde oppervlak. Verraderlijk, want overal staan bordjedat zwemmen verboden is. Slangen, krokodilln, onzichtbare stromingen, het is hier allemaal. Even is het zo warm dat mijn pet tegen de zon op moet. En danhadden ze het overregen! We lachen erom.
Na ruim twee uur zien we schuilhutje en prcies dan…begint het te regenen. Bestaat toeval? Wij willen er niet ondankbaar voor zijn en gaan schuilen. Het gaat steeds harder tot ht plenst.
Nu moet ik toegeven dat het niet zo slim was om mijn regenjas in de hotelkamer te laten. Mijn optimistische karakter laat nu een valkuil zien. ‘ Ach, een buitje, denken we nog. Dat ijkt zo,na een kwartier kunnen verder, het is dan nog maar 500 meter naar de boot. We hebben de helft daarvan not niet overbrugd of het begint weer, nog zachtjes, maar bij de boot aangekomen houd ikmijn vestje boven het hoofd om droog aan boord te komen. Gelukkig is die overdekt. Het tochtje duurt ongeveer 20 minuten,maarstelt niet zo veel voor. Ik kan me voortselln dat het in het zonnetje aangenaam toeven op het water is, van atervallen is hier echter geen sprake. Wanneer we aan land gaan is duidelijk hoe massaal bezocht dit park is, hoe populair bij toeristen. Het is een opeenhoping van mensen. Het terrein is er op ingericht, groot met veel picknicktafels en eettenten, ook zijn er voldoende w.c.’ s. Hoera!
De regen gaat nu langzaam van buiig naar een continue hoosbui. Mijn briljante overtuiging is dat ze bij de souvenierswinkel dieer staat vast wel regencapejes hebben. En zois het. Voor omgerekend zes euro vervolgen wij de tocht in fladderend plastic met gaten. Maar het houdt ons droog, evenals de cameratassen. Onze blote benen kunnen wel een stootje hebben. Dit voelt toch wel heel fijn. We vervolgen onze weg doorde stromende regen, met watervallen die daar doorheen klateren en over paden die zeknat en glad zijn. Opnieuw ben ik in mijn element. ook Theo’s humeur heeft niette lijden van de regen. We zijn wat gewend,dit kan erbij horen. Accepteren en er het beste van maken.
De route gaat nu naar de bus, hoe verdat is,we hebben geen idee, aarschijnlijk welanderhalf uur,we hebben tenslotte voor een langere route gekozen. Wegenieten nog steeds van de bijzondere natuurverschijnselen di we zien, alleen maken we minderfoto’s en filmt Theo nauwelijks meer. Apparatuur en water liggen elkaar niet zo. Maakt niet uit, wehebben al zoveel vastgelegd. Onderweg komen we nog steeds veel mensen tegen, veel zijn er niet op gekleed en hebbn niet de mazzel van de souvenirswinkel gehad. Omdat mijn blik nu extra veel naar beneden is gericht vanwege de verraderlijke gladheid, neem ik automatisch het schoeisel van depasserende waar. En ik blijf me verbazen: simpele gympjes zonder profiel, slenterflatjes, achter hethuis sandalen, leuke sleehakjes, kantoorschoenen. Allemaal zo niet geschikt voor een tocht als deze, waar geklommen, gedaald en over allerlei sooren terrein gelopenoet worden. Iets anders waar ik me over verbaas is het grote aantal ouderen, zeventigplussers is mijn inschatting. Veel daarvan lopen uiterst voorzichtig, behoudend of worden ondersteund. Wat doen ze zichzelf aan, vraag ik me af. Voor ons, geoefende wandelaars, is het al goed uitkijken, ookzonder regenval.. Hebben ze het onderschat?
Opeens zien we dat deroute H stopt. Afgesloten.Daar staan wegsteedsinde stromende regen, zonderdat ereen alternatief is aangegven. Hoe komen we nu bij de bus? Wekeren om en lopen een groot stuk terug. Het is niet anders, n we maken grappen over het rantsoeneren van deknabbelnoten die Tho heeft meegenomen. Er komt een man tegemoet, ook gekleed in een plastic floddegeval. Ookhij heeftlol en grijnst me tegemoet. Ik grijns terug. Het is niks, maar ik wordvan dit soort momnetjes vrolijk. Leuk om te zien hoe ook anderen ol en het avontuur van dezeextreme weersverandering zien.
Niet lang daarna vinden we een bordje met een bus erop.De route K leidt er ook naartoe. Vijf uur nadatwe gestart zijn komen we bij de parkeerplaats waar een bus ons naar het startpunt zal brnegen. In een van van vochtigheid dampende bus nemen we plaats en trekken het plastic over ons hoofd uit. Om half vier zijn we terug inhet hotel. De schoenen en d natte sokken gaan al eerste uit, deregen gutste er van bovenaf in. Andere kleren aan en naar de foyer waarweons trakteren op lekkere koffie en een grote punt taart. De rest van de dag doen we niet zoveel meer, slapen, lzen, eten. Het was een topdag 🙂

Zagreb – Plitvice

Vandaag nemen we de tijd en schuiven niet voor9.00uur aan het ontbijt. Gisteravond zagen we op de tv beelden van de demonstratie waarin we verzeildwaren geraakt. We zien een versla=ggeeftser en monstranten aan het woord, maar bgrijpen er geen woord van. We waren erbij, vor wat het waard is.
Voordat we in de tweedehelft van de middag op de trein stappen naar Plitvice willen we nog de St Marka kerk bezoeken, die heeft een prachtig dak. We moeten richting het ‘ demonstrantenplein’ waar het aanzienlijk rustiger, maar nog steeds druk is. Het is het hart van de Zagrebfeesten die dezeweek zijn. Bierstands, informatiepunten, vlaggen en tribunes staan klaar voor een nieuwe ronde. We zoeken borden, vinden die en lopen om vanwege werkzaamheden. We komnn bij de plek waar de kabelbaan is. Uit de informatie die wegelezen hebben weten we dat die wegens onderhoud gesloten is, dus zijn we niet onaangenaam verrast dat we naar boven moetenlopen. Het is weerwarm en zonnig vandaag, de wolken die er zijn pesten de zon niet weg.
Als we boven komen zijn we er snel achter dat dit is waar we gisteren zo naar gezocht hebben, wat we hoopten te zien, wat wij aantrekkelijk vinden. Het is hier ruim, rustig en prachtig. De St. Marka kerk met z’n prachtige dag doet het extra goed in de zon. Mozaiekdaken als dit zagen we veel vaker in Budapest. Het geeft een gebouw zoveel extra sfeer en daardoor ook de omgeving. Het staat aan een ruim plein waar maar een handjevol mensen loopt. Wat een verschil met beneden! Op het pleinstaat een auto van de pers en iets verderop staat zeker een dozijn grote zwarte auto’s met chauffeur. Sommigen hebben geen gewoon nummerbrd, staat alleen het woord politice. In de nabijhied een gebouw met open deur en veel bewaking. Overleg op hoog niveau verklaren wij. We hebben al gezien dat in dit gedeelte ook veel buitenlandse ambassades zijn. Wat Theo opvalt zijn de diverse politieposten op hoeken van straten: gesloten hokjes met glas waarvan het onmogelijk is door naar binnen te kijken. Misschien om het verkeer richting ambassades en de belangrijke ontmoeting/bespreking goed te kunnen controleren? Wegen snel af te kunnen zetten?
De omgeving waardoor we lopen is het verademing. We genieten van de ruimte, de rust,de gebouwen. Als we de Katarine kerkin gaan merken we dat we niet verderdan het voorportaal komen: het hekwerk is gesloten. We lopen weer terug wat een vrouw met een hond opmerkt. ‘ Het is de mooiste kerk van ZAgreb’ zegt ze. En ze neemt ons weer mee naar binnen. Terwijl wij door het traliewerk kijken vertelt zij dat devkunstenaar met het schilderen van deze kerk een hoogstandje heeft verroicht. Alles is op een vlakke ondergrond geschilders met een driedimensionaal resultaat. Ze wijst naar de zuilendie volgens haar geen zuilen zijn, maar een meesterwerk van de kunstenaar die werkte naar het principe van ‘ trompe l’ oeuil’ Hij is daarin meerdan geslaagd! De vrouw legt veder uit dat het gebruik van de overheersende kleur rose te maken heeft met deOosenrijkse (keizerin?) Theresa die altijd naar deze kerk kwam. We bedanken de vrouw voor de leuke ontmoeting en gaan richting het terras schuin tegenover de kerk. Koffietijd. Terijl we praten over de brede politieke de delegatie in de buurt, de auto’s en aanwezige beveiling klinkt opeen een gingantische knal als van een ontploffing. Ik schrik me rot. Een aanslag is snel gedacht in de context van ons ponderwerp. Theo herinnert zich echteriet gelezen te hebben over een kanon dat elke dag om 12.00 uur afgaat. Het is precies 12.00 uur… Heeft een land dat nog niet zo lang een oorlog achter de rug heeft, daar behoefte aan, vraag ik me af.
Wanneer we later onze weg vervolgen stuiten we onverwachts op een kapelletje waarvan het altaar zich aan de ene kant van de weg bevindt en de kerkbankjes aan de andere kant. Wandelaars en fietsers laveren daar doorheen. Bijzonder, ook als achter een duur in de muur een non zit die kaarsen verkoop die daar aangestoken enneergezet kunnen worden. We zien veel vroomheid in de stad. Ook jonge mannen en vrouwen als broeders en nonnen zijn zichtbaar in het straatbeeld.
We lopen verder en komen op een pleintje waarvan we een prachtig uitzicht op de oude stadhebben. We zien hier ook, zoals in vele andere steden hekken met heel veel slotjes erop. Liefde vastketenen is overal populair. En mocht het niet lukken: vlakbij bevindt zich het museum van de verbrokne relaties. Wij laten het links liggen, houden het liever gezellig.
Verderop zien we een park waar kunstenaars an het werk zijn geweest. Bomen in het blauw, creaties aan muren en in bomen. Leuk om daar door en langs te lopen.
Opeens begint het te regenen, omdatwe niet dan een vestje bij ons hebben schuilen we onder een boom. Pas als we weglopen zien wehet bordje bij de poort achter ons: het internationale vereniging van schrijvers zit hier…. Dat het eengoed teken moge zijn. Eerst maareens hardaan hetwerk 😉 Als d bui voorbij is, schijnt de zon als daarvoor, alsof er geen bui geweest is.Weworden nog meer verrast, wanneerwe in een lange straat belanden met overal terrasjes. Het si zo’n sfeervolle, mooie omgeving dat we besluiten hier te gaan zitten. We zijn er weer aan toe. Wehebben veel gelopen en voelen onze voeten. Met een biertje en een wijntje vermaken we ons met alles wat langsloopt en we verder zien.
Toch, we moeten weer overeind, terug naar het hotel waar onze rugzakken nog staan. Wanneer we doie opgehaald hebben lopen we rustig naar het sation waarwe broodjes kopen voor de, 5 uur durende treinreis naar Gospice. Daar worden we door het busje van het hotelopgehaald. Die rit duurt een uur.
De treiinreis verloopt voorspoedig. Wereizen voornamelijk door groenen nog eens groen. Niet gek, we gaan naar een natuurgebied dat op de Unesco werelderfgoedlijst staat. Ik merk op dat de stationnetjes die we passeren er allemaal slecht aan toe zijn.Bouwvallen, Die tot onze verbazing in gebruik zijn. Een keer zie ik een ruine waar ik toch nog een bureau in ontwaar. Ik dut nu ook veel weg, de alcohol op het terras was misschien toch niet zo’n goed idee. Ik ben sloom met zware ogen.
In Gospice is het uitgestorven. Geen mens te zien, wel nu een prachtig groot station met alles natuursteen op de vloer. Het ziet er als nieuw uit.
Omdat we een kwartier vertraging hebben, haden we verwachtdat het busje er al zou staan. Niet dus…uitgestorven, geen kip te zien. Gelukkighebben we een telefoonnummer en Theo belt. Ze komne eraan. De enige persoon die we zien, de stationchef, komt naar ons to en vraagt of we erghens op wachten. We leggen het uit en ik vraag naar het station. Of het nieuw is en er nog meubilair moet komen. In de enorme ruimte staan namelijk drie oude stoelen en aan de aanwezige bedrading hangen geen lampen. Hij vertelt dat het station vijf jaar oud is en het klaar is. Als ik vertel over de stations die we hebben gezien, verklaart hij dat door de oorlog die is geweest. Al die sttionnetjes zijntoen verwoest.
Is er veel drukte op dit station? Omdat het hier niuw is. Nee, zegt hij. Zestreinen overdag, zes ‘s nachts. En naar Plitvice rijden geen bussen en dus geen treinen.
Ons busje arriveert. Twee mannen die gelijk papieren wiln zien van het hotel. Beetje wazige types, waarvan de chauffeur tijdens de uur durende rit regelmatig tijdens het rijden aan het bellen is en een paar keerrookt. Met het raam op het kier, maar toch…De weg telt duizend en een bochten. Na een half uur voel ik me al misselijk worden en bjij aankomst kan ik alleen maar ‘ kamer’ en ‘ bed’ denken. Het inchecken gaat gelukkig snel en in onze kamer klap ik direct op bed neer. Na driekwartier bn ik glukkig weer zover opgeknapt dat ik met Theo naar het restaurant ga. En ondanks dat ik geen trek heb, lukthet me wat te eten. Alleen even geen wijn meer. En nu naar bed. Morgen een dag in het park met de vele watervallen doorbrengen. Zin in!

Zagreb

Na een uitstekend ontbijt wandelen we in het zonnetje naar het station en nemen naar de trein van half negen. Dat beteknt dat we om kwart voor elf in Zagreb zijn.
Onze gereserveerde plaatsen bevindn zich in de eerste klas, met prettig veel ruimte voor onze benen. Als we wegrijdn wordt de bewolking dichter, het zonnetje weten we nu achter de wolken. Het landschap waar we doorheen treinen is wederomn overwegend groen met bergen en bossen. Opnieuw ijden we langs de oever van een rivier, waarvan ik me afvraag of het dezelfde is als in Oostenrijk en Slovenie. Dat zoek ik nog op.
We rijden nog steeds door Slovenie en het landschap is prachtig. We kijken naar een langgerekt dal met eenvoudige boerderijen waarbij de speciale hooidroogrekken opvallen. Tenminste, wij denken dat het dat zijn. We zien ze overal. De fotokomt later. Er is veel akkerbouw te zien. De bebouwing van her en der staande huisjes doen gemoedlijk aan. Ze ogen meer als buurtschappen dan als dorpjes..
Het laatste station voor Kroatie is Dobova. Ineens komt er tien man aan douane en politie binnen die naar paspporten vragen. Wij moeten de onze twee keer laten zien. ‘ Double check’ wordt alsreden voor die tweede keer gegeven. Wij laten het wel uit ons hoofd om daar moeilijk om te gaan doen. We lachen vriendelijk en zij lachen vriendelijk terug.
Wat een verschillen toch steeds weer. In Oostenrijk en Slovenie hebben we nergens douane gezien. Illegaal de grenzen over lijkt me daardoor niet zo moeilijk als je de juiste route weet. Via Kroatie raden we af.
Over het uniform van de Sloveense spoorwegen zijn we positief, een mooi frisgroenuniform. De kroaten hebben net als de ‘ onze’ donkerblauw. Prima, maar oogt wat somber. Het straalt wel meer autoriteit uit, we vermoeden at als doorslaggevende reden bijhet maken van een kleurkeuze.
Als je ureninde trein zit, bespreekje alles… We kijken veel naar buiten, lezen veel en dutten soms weg. De uren vliegen we voorbij, almis het vandaag maar een kort stukje.
Wanneer we het station van Zagreb binnenrijden valt op dat bijna alles wat we zienonder de grafity zit., krijgen daarvoor geen punten vanons, de hoeveelheid geeft ons de indruk dat ze de controlekwijt zijn en het maar gedogen. Het knapt er niet van op. Het station Zagreb is veel kleiner dan wedachten, heel veel perrons heeft het niet. Door de tunnellopen we naar perron 1 dat helemaal van marmer is, evenalsde vloer van het stationgebouw. Dat is wel mooi, hoewelook hier iets meer onderhoud geen kwaad had gekund. Middeninde hal staat een grote kraam met tweedehands boeken, de meestente koop voor 10 Kuna, omgerekend ongeveer 1,50 euro. Leuk, ik zie dat graag, Omdat ik van deze boeken geen letter begrijp, geef ik geen cent uit. Beter voor mijn rug ook.
De afstand tot het hotel is verwaarloosbaar, helaas is onze kamer nog niet beschikbaar. We laten de grote rugzakken achter en gaan op zoek naar het centrum. Het is warm en we zijn blij als we een grote fontein zien waar we kunnen zitten en wat kunnen eten en drinken.
Vlkabij worden twee vrouwen aangehouden door twee jongens met microfoon n camera. ‘leuke job’ zegt Theo ‘een mooie blonde vrouw aanhouden en daar enpraatje mee maken.’
Nu word ik link en even later weet Theoook weer dat het helemaal zijn type niet is. ‘ Hindert niks, iedereen vergeet wel eens iets.’ Alsde vrouw zich later omdraait valt hij bijna van schrikinde fontein. Alseengeisha bijna wit gepoederd. En ik….ikheb lol.
We zoeken en vinden de weg naar het oude deel vande stad dat hoger ligt dan het nieuwe deel. De torens van de Kathdraal zijnen handige leidraad. De kathedraal is het bezichtigen waard, maar komt zeker niet in ons lijste van meest indrukwekkenden. De inrichting en kleuren zijn somber en donker. op het altaar staat een glazen kist met een voorstelling van een opgebaarde kardinaal. Eromheen alles bloemen en planten. In de banken ernaast mensen die bidden. Uit het verhaal van een gids maak ik op dat hij al in de tweede W..O. Zou zijn gestorven. Het zal wel. Jammer i dat nergens waar we vanmiddag komen informatie in het Engels of Duits staat. Alleen maar in de Slavische taal, daar valt niets aante proberen.
Ook informatie betreffende bezienswaardigheden zijn op de openbare borden niet begrijpelijk voor ons. We moeten het van picto’ s hebben.
Onderweg komen we oudere vrouwen tegen, die zittend ineen portiek of op de stoep bloemetjes proberen te verkopen. Wij kennen het als Oost-Europees.
In de oude stad is een grote markt waar vooralgroente en fruit te koop is. Het fruit ziet er prima uit, maar d sla lijkt dagen oud en de broccoli zouden wij ook bij het gft gooien. Het is leukomer langs te lopen en tegelijkertijd naar de terrasjes te kijken. Het is 95 % mannen wat om de markt de tafeltjes en stoelem bezet houdt, en vooral oudere mannen.
We zijn toe aan wat drinken en zoeken en terras buiten het marktplein. Onder eengrote boom is een schauwplek waar we gaan zitten. Een kwartier later blijkt die boom niet alleen de felle zon maar ook de plotselinge fikse regenbui tegen te houden. We hadden die niet zien aankomen. Als we later opstaan om onze verkenning voort te zetten is het weer het mooiste weer van de wereld.
We wandelen straat in, straat uit, kijken links, rechts en naar boven. En het valt ons niet mee; veel oude, verwaarloosde, krakkemikkige gebouwen. Afbladderend stucwerk, achtersatllig schilderwerk zwarte aanslag. het is een groot verschil met wat we gisteren in Slovenie zagen. Het oogt hier rommeliger, smoezliger. De aandacht en zorg die aan oude gebouwen gegeven moet worden om ze te laten voortbestaan lijkt hier ergeschikt belang. Het is een eerste indruk, maar toch..
Nu eest naar het hotel om in te checken, luchtiger kleding aante trekken en even uit te rusten voordat we opnieuw de stad ingaan.

Het is tegen de avond en e besluiten de kant van het station op te lopen. Daar in de buurt moet een park zijn. In de stationsbuurt is het druk. Veel mensen op straat, alle terrasjes vol. We lopen door naar het park. Dan merken we dat er een hele stroom mensen die kant opgaat. Sterker nog: de overwegend jongeren komen vanaf alle kanten en hebben een doelbewuste tred. En wij lopen er tussenin…
Wat is er aan de hand? Waar gaan ze naartoe. We laten onsmet de stroom meevoeren, maar ontsnappen als we bij het park zijn. Er treden straatartiesten op die goed weten hoe entertaing werkt en we kopen een ijsje. Ondertussen is destroom mensen richting? ? Niet te negeren. We willen het weten enduiken weer onder in het lange lint van mensen.
We eindigen op een plein en zien dan ook borden die doen denken aan een demonstratie, hoeveelwe onmogelijk de tekst kunnen lezen die erop staan.
We informeren en het zou gaan omeenstudentenactie tegen of juist voor veranderingen in het onderwijs. Het grote plein en omgeving is tampvol, ook met gezinnn en ouderen. Er zijn sprekers en er is een bonk herrie. De sfeer is goedniks geen grimmigheid of agressie. Na een tijdje lopen we verder, kijken naar straatartiesten en simultaanschaken inhet kader van de Zagreb feestweek, wisten we niet!, en willen dan ergens iets eten.we vinden een plekje maar het eten is geen succes. Vegetariers zijn geen vaste gasten…gedoe. Ik kan er niet mee zitten. Ik ben een beetje gaar, heb de enorme mensenmassa wel gehad. Voetje voor voetje schuifelen we later naar het hotel Morgen weer een frisse dag.

Pagina 1 of 2

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén