Na een uitstekend ontbijt wandelen we in het zonnetje naar het station en nemen naar de trein van half negen. Dat beteknt dat we om kwart voor elf in Zagreb zijn.
Onze gereserveerde plaatsen bevindn zich in de eerste klas, met prettig veel ruimte voor onze benen. Als we wegrijdn wordt de bewolking dichter, het zonnetje weten we nu achter de wolken. Het landschap waar we doorheen treinen is wederomn overwegend groen met bergen en bossen. Opnieuw ijden we langs de oever van een rivier, waarvan ik me afvraag of het dezelfde is als in Oostenrijk en Slovenie. Dat zoek ik nog op.
We rijden nog steeds door Slovenie en het landschap is prachtig. We kijken naar een langgerekt dal met eenvoudige boerderijen waarbij de speciale hooidroogrekken opvallen. Tenminste, wij denken dat het dat zijn. We zien ze overal. De fotokomt later. Er is veel akkerbouw te zien. De bebouwing van her en der staande huisjes doen gemoedlijk aan. Ze ogen meer als buurtschappen dan als dorpjes..
Het laatste station voor Kroatie is Dobova. Ineens komt er tien man aan douane en politie binnen die naar paspporten vragen. Wij moeten de onze twee keer laten zien. ‘ Double check’ wordt alsreden voor die tweede keer gegeven. Wij laten het wel uit ons hoofd om daar moeilijk om te gaan doen. We lachen vriendelijk en zij lachen vriendelijk terug.
Wat een verschillen toch steeds weer. In Oostenrijk en Slovenie hebben we nergens douane gezien. Illegaal de grenzen over lijkt me daardoor niet zo moeilijk als je de juiste route weet. Via Kroatie raden we af.
Over het uniform van de Sloveense spoorwegen zijn we positief, een mooi frisgroenuniform. De kroaten hebben net als de ‘ onze’ donkerblauw. Prima, maar oogt wat somber. Het straalt wel meer autoriteit uit, we vermoeden at als doorslaggevende reden bijhet maken van een kleurkeuze.
Als je ureninde trein zit, bespreekje alles… We kijken veel naar buiten, lezen veel en dutten soms weg. De uren vliegen we voorbij, almis het vandaag maar een kort stukje.
Wanneer we het station van Zagreb binnenrijden valt op dat bijna alles wat we zienonder de grafity zit., krijgen daarvoor geen punten vanons, de hoeveelheid geeft ons de indruk dat ze de controlekwijt zijn en het maar gedogen. Het knapt er niet van op. Het station Zagreb is veel kleiner dan wedachten, heel veel perrons heeft het niet. Door de tunnellopen we naar perron 1 dat helemaal van marmer is, evenalsde vloer van het stationgebouw. Dat is wel mooi, hoewelook hier iets meer onderhoud geen kwaad had gekund. Middeninde hal staat een grote kraam met tweedehands boeken, de meestente koop voor 10 Kuna, omgerekend ongeveer 1,50 euro. Leuk, ik zie dat graag, Omdat ik van deze boeken geen letter begrijp, geef ik geen cent uit. Beter voor mijn rug ook.
De afstand tot het hotel is verwaarloosbaar, helaas is onze kamer nog niet beschikbaar. We laten de grote rugzakken achter en gaan op zoek naar het centrum. Het is warm en we zijn blij als we een grote fontein zien waar we kunnen zitten en wat kunnen eten en drinken.
Vlkabij worden twee vrouwen aangehouden door twee jongens met microfoon n camera. ‘leuke job’ zegt Theo ‘een mooie blonde vrouw aanhouden en daar enpraatje mee maken.’
Nu word ik link en even later weet Theoook weer dat het helemaal zijn type niet is. ‘ Hindert niks, iedereen vergeet wel eens iets.’ Alsde vrouw zich later omdraait valt hij bijna van schrikinde fontein. Alseengeisha bijna wit gepoederd. En ik….ikheb lol.
We zoeken en vinden de weg naar het oude deel vande stad dat hoger ligt dan het nieuwe deel. De torens van de Kathdraal zijnen handige leidraad. De kathedraal is het bezichtigen waard, maar komt zeker niet in ons lijste van meest indrukwekkenden. De inrichting en kleuren zijn somber en donker. op het altaar staat een glazen kist met een voorstelling van een opgebaarde kardinaal. Eromheen alles bloemen en planten. In de banken ernaast mensen die bidden. Uit het verhaal van een gids maak ik op dat hij al in de tweede W..O. Zou zijn gestorven. Het zal wel. Jammer i dat nergens waar we vanmiddag komen informatie in het Engels of Duits staat. Alleen maar in de Slavische taal, daar valt niets aante proberen.
Ook informatie betreffende bezienswaardigheden zijn op de openbare borden niet begrijpelijk voor ons. We moeten het van picto’ s hebben.
Onderweg komen we oudere vrouwen tegen, die zittend ineen portiek of op de stoep bloemetjes proberen te verkopen. Wij kennen het als Oost-Europees.
In de oude stad is een grote markt waar vooralgroente en fruit te koop is. Het fruit ziet er prima uit, maar d sla lijkt dagen oud en de broccoli zouden wij ook bij het gft gooien. Het is leukomer langs te lopen en tegelijkertijd naar de terrasjes te kijken. Het is 95 % mannen wat om de markt de tafeltjes en stoelem bezet houdt, en vooral oudere mannen.
We zijn toe aan wat drinken en zoeken en terras buiten het marktplein. Onder eengrote boom is een schauwplek waar we gaan zitten. Een kwartier later blijkt die boom niet alleen de felle zon maar ook de plotselinge fikse regenbui tegen te houden. We hadden die niet zien aankomen. Als we later opstaan om onze verkenning voort te zetten is het weer het mooiste weer van de wereld.
We wandelen straat in, straat uit, kijken links, rechts en naar boven. En het valt ons niet mee; veel oude, verwaarloosde, krakkemikkige gebouwen. Afbladderend stucwerk, achtersatllig schilderwerk zwarte aanslag. het is een groot verschil met wat we gisteren in Slovenie zagen. Het oogt hier rommeliger, smoezliger. De aandacht en zorg die aan oude gebouwen gegeven moet worden om ze te laten voortbestaan lijkt hier ergeschikt belang. Het is een eerste indruk, maar toch..
Nu eest naar het hotel om in te checken, luchtiger kleding aante trekken en even uit te rusten voordat we opnieuw de stad ingaan.

Het is tegen de avond en e besluiten de kant van het station op te lopen. Daar in de buurt moet een park zijn. In de stationsbuurt is het druk. Veel mensen op straat, alle terrasjes vol. We lopen door naar het park. Dan merken we dat er een hele stroom mensen die kant opgaat. Sterker nog: de overwegend jongeren komen vanaf alle kanten en hebben een doelbewuste tred. En wij lopen er tussenin…
Wat is er aan de hand? Waar gaan ze naartoe. We laten onsmet de stroom meevoeren, maar ontsnappen als we bij het park zijn. Er treden straatartiesten op die goed weten hoe entertaing werkt en we kopen een ijsje. Ondertussen is destroom mensen richting? ? Niet te negeren. We willen het weten enduiken weer onder in het lange lint van mensen.
We eindigen op een plein en zien dan ook borden die doen denken aan een demonstratie, hoeveelwe onmogelijk de tekst kunnen lezen die erop staan.
We informeren en het zou gaan omeenstudentenactie tegen of juist voor veranderingen in het onderwijs. Het grote plein en omgeving is tampvol, ook met gezinnn en ouderen. Er zijn sprekers en er is een bonk herrie. De sfeer is goedniks geen grimmigheid of agressie. Na een tijdje lopen we verder, kijken naar straatartiesten en simultaanschaken inhet kader van de Zagreb feestweek, wisten we niet!, en willen dan ergens iets eten.we vinden een plekje maar het eten is geen succes. Vegetariers zijn geen vaste gasten…gedoe. Ik kan er niet mee zitten. Ik ben een beetje gaar, heb de enorme mensenmassa wel gehad. Voetje voor voetje schuifelen we later naar het hotel Morgen weer een frisse dag.