Ina Hollander

Columnist

  • Categorie: Fly and drive Andalusië (Pagina 1 van 2)

    Hoogkarspel-Malaga-Antequera

    Kwart voor vijf uit bed om kwart voor zes opgehaald te worden. Vandaag start onze vakantie waarin we een rondreis door Andalusië gaan maken. Samen met Jos en Gerda met wie we eerder een rondreis per trein door Schotland maakten. Dit keer maken we gebruik van een huurauto.
    De schoonzoon van Jos en Gerda brengt ons in alle vroegte naar Schiphol,het is nog steeds donker als we daar rond 7.00 uur aankomen. Direct lopen we door naar de ruimte waar we de koffers kunnen afgeven. Nieuw is het innemen en wegen van de koffers zonder tussenkomst van mensen. Ook at is een technisch proces met doe-het-zelf stappenplan geworden. Onze koffer is precies 20 kg. dat hadden we thuis al gewogen. Ik laat geen kilo onbenut :) Die van Jos en Gerda is ruim 18 kg zwaar, onder de toegestane hoeveelheid dus. Toch geeft het apparaat aan dat er een verschil in gewicht is. Zij moeten de koffer bij de bemande balie afgeven. Zonder verder problemen gelukkig.
    Zonder bagage lopen we richting scancontrole van de handbagage en het lichaam. Mijn hoge wandelschoenen moeten uit en ook moeten alle riemen af. Omdat ik gericht ben op het apart inleveren van tablet, jas en vestje, vergeet ik mijn riem af te doen. Met riem om loop ik het poortje van de bodyscan in. De riem levert geen enkel probleem op, ik kan gewoon doorlopen. Waarom de riem dan af vraag ik me af.
    We hebben nu alle tijd en zoeken een koffiebarretje op voor de eerste koffie en cappuccino deze vakantie. Het is heel relaxt. We zijn op tijd en er zijn geen zichtbare onrustige omstandigheden.
    Zodra het tijd is gaan we boarden. Bijzonder vind ik wel dat nergens onze paspoorten gecheckt worden. Vreemd, die controle is toch een belangrijk onderdeel van de beveiliging?
    We hebben deze reis bij Tui geboekt en vliegen met een vliegtuig van Tui. Dat gaf het voordeel van het boeken van plaatsen in de comfortklasse. Deze klasse heeft extra beenruimte, voor de lange mannen die Theo en Jos zijn heel gewenst. WE zitten op de eerste rij voorin het vliegtuig.Toen Jos dat na reservering meldde, reageerden Gerda en ik onafhankelijk van elkaar met de vraag of dat op de plek is waar het vliegtuig zich als eerste de grond in boort… Jos zit als enige achter ons op de tweede rij.
    Hij heeft daarmee de grootste overlevingskans van ons vieren is de conclusie.
    Gelukkig gaat de vlucht rustig, zonder bijzonderheden. Door het prachtige heldere weer is het zelfs een bijzonder mooie vliegreis. Van de in strak gesneden stukken Nederlands grondgebied, naar België en Frankrijk waar geen lijn in het landschap te ontdekken is. Over de Pyreneeën en het geweldig mooie Spaanse landschap dat eruit ziet als een prachtig mooie structuurtekening met daarin azuurblauwe meren. Het ronduit genieten vanachter de raampjes.
    Tegen 12.00 uur arriveren we in Malaga. Bij de bagageband hebben Theo en ik onze koffer snel te pakken, die van Jos en Gerda laat lang op zich wachten. Jos knijpt hem zichtbaar, de opluchting is groot wanneer de bagage als een van de laatste tevoorschijn komt.
    Nu we alles compleet hebben gaan we zoek naar het autoverhuurbedrijf waar we een auto gereserveerd hebben. Het is duidelijk aangegeven, dus snel gevonden. We zijn duidelijk niet de enigen die besloten hebben om Dit gebied per auto te verkennen, bij de diverse balies van verschillende bedrijven staan lange rijen.
    Jos en Theo gaan in de rij staan, Gerda en ik blijven bij de bagage achter.
    DE auto is een witte volkswagen Touran, een ruime auto waar wij en de bagage moeiteloos in passen. Theo en Jos gaan deze weken rijden, iets wat van te voren aangegeven moet worden, i.v.m. de verzekering. Gerda hoefde niet perse, en dat ik niet ga rijden is beter voor iedereen.
    De plaatsverdeling is daarmee gemaakt, de mannen voorin en Gerda en ik vormen de back vocals.
    We besluiten om rechtstreeks de veertig km. naar het hotel in Antequera te rijden, zodat we ons daar als eerste kunnen verkleden. We zijn allemaal in lange broek van huis vertrokken, nu is een korte broek echter veel logischer.
    Het hotel ziet er prachtig uit, verzorgd en netjes. Ook binnen is het heel sfeervol in terrageel, terracotta, blauw. De ruime kamers zorgen voor een aangename verrassing, heel aangenaam. Een prettig verblijf lijkt gegarandeerd. We nemen een break van een half uur om ons te verkleden en op te frissen en vertrekken dan per auto naar het stadje. Vanaf een parkeerplaats aan de rand wandelen we naar het centrum om de bezienswaardigheden te ontdekken.Maar eerst zoeken we een terras op. We vinden er een op een klein pleintje waar we in de luwte van een machtige magnolia een hapje eten en wat drinken.Een toost op een mooie vakantie wordt uitgebracht,voor nu klopt het. Zon, zomerkleding, en heerlijk terras en alle tijd.Niks moet. Na deze prettige onderbreking wandelen we verder en passeren kerken en kloosters waar we niet in kunnen en beklimmen de trappen naar en hoger gelegen ruïne en kerk. Daar is een uitzichtplateau waar we een prachtig uitzicht op de stad en de omgeving hebben. Het is nu warm, we lopen als het kan in de schaduw en de zonnebrillen zijn op. Zo zal het de komende weken waarschijnlijk gaan.
    Zo vermaken we ons een paar uur,dan lopen we naar de auto en rijden terug naar het hotel, La Sierra.
    Even zitten we buiten op het terras, maar in de schaduw is het toch wat fris, zodat we naar binnen gaan om iets te eten. Het restaurantgedeelte is dicht en blijkt alleen open te zijn voor groepen. De ook inpandige, grote keurige eetgelegenheid blijft over. Het noemt zich een snackbar, maar daar doet het zich tekort mee, ook al is de kaart eenvoudig. Als Antequera trouwens een voorbode is dan eet ik de komende twee weken alleen maar mixed salad. De vegetarische keuken lijkt hier nog niet te zijn doorgebroken. We eten, drinken en praten gezellig de maaltijd door, dan is het tijd of af te nokken. Het was een lange dag, morgen gaan we fris verder.

    Antequera-Ronda-Ciclana de la Frontera

    Het was een onrustige nacht, niet dankzij ons tweepersoons bed brede lange kussen, maar door de lawaaiige Japanners in het hotel. Praten op een volume die doet denken aan oor problemen en ‘s morgens in alle vroegte smijten met deuren en herrie op de gang. Gelukkig zien we door het raam hoe ze voor het ontbijt de bus instappen. Uiteraard nadat ze van elkaar allemaal weer een foto voor de bus hadden gemaakt.
    Het ontbijt is een bijzonderheid. Niet in het restaurant zoals we dachten, maar net zoals gisteravond in de cafetaria. Er wordt ons koffie en jus d’orange gebracht, daar bij voor ieder een stokbroodje, een paar bakjes met gepureerde tomaat, kuipjes olijfolie en een schoteltje met vier plakjes kaas en vier plakjes ham. De plakjes lekker tegen elkaar aan geschurkt. Blijkbaar een regulier Spaans ontbijt, dus wij morren niet. We nemen de eerste slokjes en happen en zien dan door het raam twee grote bussen Spanjaarden uitladen die allemaal binnenkomen en een plek voor het ontbijt zoeken. Het is een grote Spaanse gezelligheid waarbij iedereen tegen elkaar tettert en roept. Rekening houden met de aanwezige gasten is er niet bij. Het hindert ons niet, het is zo kostelijk om te zien. Die duurt een klein half uur, dan heeft iedereen zijn snelle ontbijt gehad en vertrekt weer naar de bus.
    Het is zondag vandaag, dan gaan de Spanjaarden er een dagje op uit?
    Na ons bijzondere ontbijtje gaan we onze spullen van boven halen, checken uit en verlaten het hotel.
    Op het moment dat ik het pand verlaat met een koffer gaan de automatische deuren snel dicht. Ik buiten, mijn arm met de koffer nog binnen. Au! Theo zit het gelukkig, komt aansnellen waardoor de deuren weer opengaan en ik toch met twee armen de vakantie kan vervolgen.
    Vandaag gaat Theo rijden, nadat Jos gisteren de eerste dag voor zijn rekening nam. We rijden eerst een etappe van 120 km naar Ronda, om daar het aanwezige moois te bezoeken. Het is prachtig weer, de temperatuur gaat vandaag naar de dertig stijgen zodat we ons goed insmeren. De airco in de auto doet het gelukkig goed. Op de achterbank kunnen Gerda en ik zelfs zelf bepalen hoe warm of hoe koud we het willen hebben. Het is een prachtige mooie route, dwars door de natuur. Ook al is het overal gortdroog.
    DE tocht door het bergachtige gebied verloopt rustig met weinig verkeer op de weg. Voor de middag zijn we in Ronda. We parkeren de auto en wandelen naar het centrum waar we gevels van kerken en andere gebouwen zien die de moeite van het bekijken zijn. Ook leuke pleintjes met gezellige terrasjes. Natuurlijk gaan op een daarvan koffie drinken.
    Het wordt warm, de zonnebrillen zijn al op, mijn pet komt ook uit de tas. Die bescherming heb ik echt nodig. Waterflesjes hebben we steeds bij de hand. In Ronda willen we de beroemde diep kloof zien, El Tago, met daaroverheen een 18e eeuwse brug. De weg ernaar toe is al de moeite waard, overal is wel wat te zien.Niet altijd mooi. We verbazen ons soms ook over de verwaarloosde panden en de onveilig uitziende elektrische bedrading. Overtuigd zijn we dan dat een dusdanig pand bij ons gedwongen gesloten zou worden.
    De kloof, de brug en het uitzicht zijn schitterend. Het houdt ons daar een tijdje vast. Genieten van het uitzicht, de imposante diepte en de omvang van het uitgestrekte ruige gebied. Diep onder ons en in de verte zien mensen lopen. Er is een wandeltocht van 2,5 uur door de kloof. Het lijkt ons machtig om te doen,maar niet vandaag. We besluiten het eind van de vakantie te doen, dan zijn we weer redelijk in de buurt.
    We lopen verder en zien een terrasje waarvoor weinig geld een driegangenmenu geserveerd wordt. We gaan zitten en bestellen wat. Dat gaat evenals gisteren niet zonder slag of stoot. Mijn geen vis, geen vlees roept steeds verwarde blikken op bij het personeel dat geen Engels spreekt. Het woord vegetarian zegt ze niks. Gelukkig heeft Jos een boekje Spaans op reis mee, het helpt wat. Geen vlees en vis is in Spanje gewoon raar en bestaat eigenlijk niet.
    Na de maaltijd lopen we met een boog door nieuwe straatjes en steegjes terug naar de auto. Mooi plaatsje Ronda, we zijn dat we het hebben gezien, het is de moeite. Theo kruipt weer achter het stuur en Jos is met twee tomtoms de bijrijder. De ene is actueler, maar heeft een kabeltje dat af en toe kuren heeft. De andere is dan standby. We vervolgen onze weg naar Ciclana de la Frontera. Het landschap wordt wat eentoniger en Gerda en ik doen een tukje. Moet kunnen. Na een paar uur door de warmte gewandeld te hebben is het makkelijk wegzakken in een behaaglijk koele auto.
    Het tweede deel van het traject is ook zo’n 120 km, ook die verloopt voorspoedig. Wat onderweg opvalt zijn de vele bouwvallen, verlaten ingestorte gebouwtjes die niet geruimd worden. In het weidse landschap heeft niemand er last van zal misschien de gedachte zijn. En ruimen kost geld. Het hotel wordt moeiteloos gevonden. Eenmaal daar moeten we eerst weer een hele ronde rijden om via die route in de parkeergarage te komen, vanwaar we een directe toegang tot het hotel hebben. Bijzonder.
    Het hotel ziet er zowel van buiten als van binnen leuk uit. Ook hier weer veel terra, geel en als extra kleur, groen. We blijven hier drie nachten. Het installeren op de kamer combineren we met een verlate siësta.
    Tegen 19.00 uur verzamelen we ons weer en trekken het stadje in om te gaan eten. Dat valt niet mee. Het is zondag en alles ziet er verlaten en gesloten uit. Restaurants zien we niet. lopend door de straten zien we overal vuil en viezigheid. Alsof er een feestje is geweest en de schoonmaakdienst nog moet komen. Wanneer we een terrasje passeren zien we overal papieren troep tussen de tafeltjes liggen. Niemand die het deert, tenminste niet dat wij het zien. Wij zouden er echt niet willen zitten. Met moeite vinden we een tent waar we iets gaan eten. Het ziet er niet echt geweldig uit, maar we moeten wat, het is de hoogste tijd dat we iets eten. De bestelling verloopt via een bijna nu al vertrouwd patroon. Vegetarisch wordt niet begrepen en het personeel spreekt geen Engels, toch lukt het om ook voor mij eten op tafel te krijgen.
    We besluiten de avond met een loopje naar een hoek waar we nog niet zijn geweest. En verdomd, daar zien we een paar leuke, sfeervolle restaurants die we eerder hadden willen zien. Onthouden dus.
    Opwinding beleven we als een opeens een niet te negeren geluid horen. Op zoek naar de oorzaak blijken het grote rondlopende beesten te zijn. Krekels, vertelt een Spanjaard ons. Geen kakkerlakken zoals we een moment denken.We maken wat mee.
    Nu naar bed, morgen weer een dag, dan willen we naar Gibraltar.

    Cádiz

    Na wederom een uitstekend ontbijt vertrekken we per auto naar Cádiz. Cádiz was tot 1812 de hoofdstad van Spanje en is zelfs de oudste stad van het land. Met ongeveer drie kwartier rijden is het een mooi uitstapje voor vandaag.
    De parkeergarage die we vinden is zo krap dat het en stuurkunsten extra ogen vraagt om de auto netjes in het smalle vak te krijgen. Zonder een paal of andere auto te raken. Het lukt Theo.
    Langs de brede autoweg, over het ruime trottoir zetten we koers naar het oude centrum, een paar km lopen. Geen punt, we zijn wel wat gewend. Wel wordt het steeds warmer, waardoor we nu al, nog voor het middaguur de schaduw opzoeken om in te lopen. Als dat kan.
    WE passeren en paar leuke kunstwerken, waaronder een prachtige, enorme vogel. Ook het beeld van een flamenco danseres. En even later van een flamenco danser of -muzikant. Vlak voor een flamenco dansschool. Niet lang daarna horen we aan de geluiden dat we een plein naderen waar van alles te doen is. En we worden niet teleurgesteld. Op het fantastisch mooie plein horen we vrijwel direct flamencomuziek, gespeeld op een gitaar. Een jonge vrouw geeft een dansdemonstratie

    Via Jerez naar Sevilla

    Het gaat niet helemaal lekker met het internet, dus schrijf het meeste op papier en verwerk het later hier.
    Maar we hebben het nog steeds gezellig, wel is het overdag bloedheet, vandaag 32 graden. Iets teveel van het goede, maar wat doe je eraan.
    Na het ontbijt vertrekken we richting Sevilla, niet verder dan twee uur rijden, dus tijd genoeg om onderweg Jerez, de stad van de Sherry, aan te doen.
    Overal hangen en staan verwijzingen naar deze drank, in de binnenstad dan. Een leuk centrum.
    De rest komt later 😉

    Malaga – Hoogkarspel

    Vroeg uit de veren om 7.00 te kunnen ontbijten. Tien over elf vertrekt het vliegtuig en voor die tijd moeten we de auto inleveren. Met volle tank.
    Het hotel staat ongeveer 40 km van het vliegveld af en je weet maar nooit hoe druk het op de weg is.
    Gisteravond spraken we mensen die vertelden dat het verhuurbedrijf duidelijk aangegeven is. Autoverhuur is big business in dit deel van Spanje, bij het vliegveld zijn talrijke autoverhuurbedrijven te vinden. Op de heenweg was dat overzichtelijk ingedeeld, we hopen dat het nu net zo is.
    Over de auto zijn we trouwens dik tevreden. Reed lekker, zeiden de heren, met voorin voldoende ruimte voor de lange benen. Achterin zat beslist comfortabel en de kofferbak voldeed uitstekend voor het bagagevervoer.
    Theo en ik ruimen de koffers snel in, Jos en Gerda hebben dat gisteravond al gedaan volgens een speciaal, geheel eigen protocol. Onze koffer kan ook dicht, dus de uitkomst is hetzelfde lijkt een eenvoudige conclusie.
    Rond acht uur checken we uit en verlaten het hotel. Het is nog schemerig wanneer we van de parkeerplaats wegrijden en we goed luisterend naar de TomTom de route naar Malaga rijden. Dat gaat voorspoedig en wanneer we het vliegveld anderen geven borden aan welke wegen er gevolgd moeten worden voor de diverse autoverhuurbedrijven en waar nog getankt kan worden. Zonder enige stress en fijn op tijd rijden we de garage onder het vliegveld in, halen al onze persoonlijke spullen uit de auto waarna Jos de sleutel in gaat leveren. Tot onze verbazing is dat voldoende. Geen controle of we schade hebben gehad en of we de tank inderdaad gevuld hebben. We kunnen zo doorlopen. Heel vreemd en tegelijkertijd weleens prettig dat er gewoon vertrouwen bestaat. In ons geval namelijk terecht. Als we bij de lift aankomen, onze bagage inladen en voor het instappen nog even achterom naar de auto kijken, zien we een medewerker naar de auto lopen. Toch controle? Verstandig bedrijf.

    De lift komt uit op een platform waar de vertrekhallen zich bevinden. Onduidelijk welke kant we op moeten, we volgende meute wat een simpele maar doeltreffende keuze is. Al snel zien we waar we moeten zijn. Een grote hal met een lange rij balies en her en der enorme borden waarop aangegeven de vertrektijden van de verschillende vliegtuigen en naar welke plaats. Amsterdam staat er nog niet bij. Gek, een paar later vertrekkende vliegtuigen wel. We zien een gezin uit ‘onze groep’ dat weet te vertellen dat er een vertraging van een halfuur is. Vervelend, maar een half uur is goed te overzien. We nemen plaats op een van de talrijke wachtstoelen en beginnen met het leegdrinken van de flesjes die het vliegtuig niet in mogen. Dan weet de man van het gezin te vertellen dat we kunnen inchecken, helemaal achterin de hal. De koffers achter ons aan trekkend lopen we die kant op, naar de balie waar al een flinke rij voorstaat. Er zijn twee balies open, wij hebben net als op de heenweg gekozen voor de comfortklasse vanwege de beenruimte, die is in vergelijking met de economyklasse aanzienlijk beter. Het duurt even voor we door zijn, maar dat deert niet, we zijn waar we wezen moeten en het vliegtuig vertrekt echt niet zonder ons. Bij de douane is het opnieuw erg druk en rommelig. Onduidelijk is of de schoenen standaard uit moeten. Lage niet, hoge wel hoor ik. Ik heb de neiging mijn schoenen aan te laten omdat het zo rommelig haat, maar durf dat uiteindelijk niet. Laat ik het niet opzoeken, nu ik huis ruik wil ik graag naar huis.

    Na de douane laten we de belastingvrije winkels voor wat we zijn, bezoeken het toilet en gaan dan boarden. Dat gaat een stuk soepeler, alleen in het toestel is verwarring. Anderen zitten op onze plaatsen en dan zien we ook dat het geen comfortplaatsen zijn maar economystoelen. Met nauwelijks beenruimte. Dan wordt duidelijk dat het geplande vliegtuig is vervangen door dit exemplaar, zonder comfortklasse. Tja, als we naar huis willen…
    De mannen kunnen nauwelijks zitten en als dat is gelukt zitten ze muurvast. Een gordel is eigenlijk niet nodig.
    Tweeënhalf uur vliegen is dan lang zat. Gelukkig vinden ze het niet erg als Gerda en ik toch erg genieten van het uitzicht aan het begin en aan het einde van de vlucht. Een groot deel is het bewolkt, maar boven Nederland hebben we een prachtig uitzicht. Steeds is het verbazend mooi hoe Nederland zich dan als een lapjesdeken toont.

    Als we aankomen in Amsterdam is het 13 graden, zeker 20 graden minder dan in Spanje op dit uur. Met lekker fris is ook niets mis vinden wij en lopen door de tochtige sluis het Schipholgebouw binnen, op zoek naar de bagageband. Daar is het wederom geduld hebben voor we de juiste koffers te pakken hebben. Ik dacht trouwens dat die koffers er handmatig opgegooid worden, dat blijkt niet of niet altijd te kloppen zoals je ziet op de van internet geplukte foto’s. Worden onze koffers door het slechts drukken op knoppen op de band gegooid? Op een werelds vliegveld als Schiphol lijkt dat reëel gedacht.

    Dan door de douane waar een vluchtige blik op het paspoort voldoende blijkt, en naar de treinen. Gek om dan even later op het perron te staan voor het laatste traject naar huis. In Amsterdam Sloterdijk moeten we overstappen, kopen van de laatste centen uit de gezamenlijke pot broodjes en tellen dan echt de laatste stations af naar huis, Hoogkarspel. Daar worden we opgewacht door de dochter van Jos en Gerda en onze zoon. Het laatste stuk naar huis hoeven we niet meer te lopen.

    Einde van een heerlijke, hoewel hete, vakantie waarin we prachtige dingen hebben gezien. De tijd aan de Costa del Sol mocht iets verkort worden, maar een paar dagen rustig aan voor we weer naar huis gingen was wel lekker. Zonder ze geteld te hebben denken we het terrasjes record verbroken te hebben. Het weer vroeg erom. Waarschijnlijk de samenstelling van het gezelschap ook, het was erg gezellig :)

    Bezoek aan Torremolinos

    9.00 uur is de meest gangbare tijd om te ontbijten. Voldoende tijd om rustig op te staan en datgene te doen wat een ieder nodig acht alvorens zich in het openbaar te begeven. Op de gang, tussen onze kamers in, spreken we af zodat we gezamenlijk naar de ontbijtzaal kunnen. Omdat we ‘s avonds bespreken wat we de volgende dag gaan doen, is van te voren duidelijk of we van het ontbijtritme moeten afwijken. Vandaag gaan we voor een paar uurtjes Torremolinos bezoeken en dat is niet ver rijden, anders zouden we waarschijnlijk niet gaan doen. Zo’n dertig tot meer jaar geleden zijn Theo en ik er samen geweest en Gerda met haar ouders. In de jaren zeventig en tachtig was dit een van dé badplaatsen van Spanje. We zijn nieuwsgierig naar Torremolinos anno 2016. We herinneren ons de talrijke torenhoge flats, de vele toeristen en de brede boulevard. Is dat nog zo.
    De rit duurt niet langer dan een half uur over de snelweg en hoe dichter de bekende toeristenplaats naderen, hoe drukker het wordt, hoe hoger de woningbouw, hoe meer beton.
    Bij het binnenrijden passeren we hoge verpauperde gebouwen. De parkeergarage is gauw gevonden zodat we onze vernieuwde kennismaking lopend vervolgen. Wandelend tussen hoge, betonnen verwaarloosde gebouwen volgen we de borden naar het centrum. Het is druk, met veel verkeer en mensen op de straat. Niets doet nog denken aan een ongedwongen relaxte vakantiesfeer. Dat hadden we niet verwacht en toch valt het tegen. Wat we zien past niet bij de mooie vakantieherinneringen die we hebben. Misschien moeten we daarvoor meer bij het strand zijn? We lopen kriskras richting de zee, door allerlei smalle straatjes. Overal is het vol en druk. De straatjes in de buurt van het strand lopen trapsgewijs en zijn aan weerskanten volgebouwd met stalletjes waar de meest uiteenlopende prullaria verkocht wordt. Geen cm is onbenut. Ik kan me hiervan niets herinneren. We zien veel ouderen en dat verbaast me, juist omdat het zo slecht begaanbaar is door de volgebouwde trapsgewijze straten zonder leuningen. Wij vinden er geen gezelligheid aan. Te vol, te druk, te toeristisch.

    9.00 uur is de meest gangbare tijd om te ontbijten. Voldoende tijd om rustig op te staan en datgene te doen wat een ieder nodig acht alvorens zich in het openbaar te begeven. Op de gang, tussen onze kamers in, spreken we af zodat we gezamenlijk naar de ontbijtzaal kunnen. Omdat we ‘s avonds bespreken wat we de volgende dag gaan doen, is van te voren duidelijk of we van het ontbijtritme moeten afwijken. Vandaag gaan we voor een paar uurtjes Torremolinos bezoeken en dat is niet ver rijden, anders zouden we waarschijnlijk niet gaan doen. Zo’n dertig tot meer jaar geleden zijn Theo en ik er samen geweest en Gerda met haar ouders. In de jaren zeventig en tachtig was dit een van dé badplaatsen van Spanje. We zijn nieuwsgierig naar Torremolinos anno 2016. We herinneren ons de talrijke torenhoge flats, de vele toeristen en de brede boulevard. Is dat nog zo.
    De rit duurt niet langer dan een half uur over de snelweg en hoe dichter de bekende toeristenplaats naderen, hoe drukker het wordt, hoe hoger de woningbouw, hoe meer beton.
    Bij het binnenrijden passeren we hoge verpauperde gebouwen. De parkeergarage is gauw gevonden zodat we onze vernieuwde kennismaking lopend vervolgen. Wandelend tussen hoge, betonnen verwaarloosde gebouwen volgen we de borden naar het centrum. Het is druk, met veel verkeer en mensen op de straat. Niets doet nog denken aan een ongedwongen relaxte vakantiesfeer. Dat hadden we niet verwacht en toch valt het tegen. Wat we zien past niet bij de mooie vakantieherinneringen die we hebben. Misschien moeten we daarvoor meer bij het strand zijn? We lopen kriskras richting de zee, door allerlei smalle straatjes. Overal is het vol en druk. De straatjes in de buurt van het strand lopen trapsgewijs en zijn aan weerskanten volgebouwd met stalletjes waar de meest uiteenlopende prullaria verkocht wordt. Geen cm is onbenut. Ik kan me hiervan niets herinneren. We zien veel ouderen en dat verbaast me, juist omdat het zo slecht begaanbaar is door de volgebouwde trapsgewijze straten zonder leuningen. Wij vinden er geen gezelligheid aan. Te vol, te druk, te toeristisch.

    De laatste uren van de middag brengen we nog door bij het zwembad. We koesteren de rust, de zon en de totale sfeer van ontspanning. Onze gedachten gaan uit naar morgen. Morgen deze tijd zijn we thuis. Thuis waar het herfst is, de kachel brandt en winterjassen uit de kasten zijn gehaald. Dat geloven we echt wel, maar we kunnen ons er nauwelijks een voorstelling van maken.
    Voor het avondeten maken we nog een wandeling langs de boulevard om ergens, bij een terrasjes aan zee, met de voeten in het zand een laatste sangria te drinken. We worden bijna weemoedig terwijl we allemaal goede redenen hebben om fijn thuis te zijn.
    We sluiten af met het laatste uitstekende avondbuffet, brengen een toost op de goede vakantie uit en maken een laatste avondwandeling in de buurt van het hotel.
    Op ons balkon wordt de dag afgesloten met de laatste restjes uit de koelkast.

    Nog een dagje grasveld, zwembad en beetje zee

    Vandaag wederom een luierdag. Rustig ontbijten en op zoek naar vier bedjes op het grasveld bij het zwembad. Met parasols natuurlijk, die kun je nauwelijks een moment van de dag missen. De mannen beheren het grondgebied voor een dag en Gerda en ik gaan voor winkelrondje door La Cala de Mijas.
    We hebben toegezegd onderweg broodjes en drinken te zullen halen.
    Even is het zoeken naar de richting waarvan we denken dat daar de winkels zijn, maar snel hebben we het gevonden. Een leuk loopje, het is rustig op straat wat goed bij ons relaxte uitsta[je past. Nu we hier lopen valt het winkelaanbod toch wat tegen, de keren dat we erlangs reden leek het meer. Zeker het kledingaanbod is matig. We stappen een paar winkels in om te kijken wat ze hebben. Opvallend is het aanbod van echte herfst en winterkleding. We zagen het eerder. Het klopt gewoon niet, buiten is het steeds ruim boven de dertig graden!. Een hemdje is nog teveel, wat moet je dan met de warme vesten, truien en jurken. Natuurlijk, thuis in Nederland is het herfst, een goede reden voor Gerda om wat leuks te passen. Helaas, niet leuk genoeg om te kopen. Het aanbod van winkels hebben we snel gehad en we gaan om zoek naar de lidl waar de mannen eerder zijn geweest. We weten daardoor dat we de autoweg moeten oversteken, over een lange brug. Die is snel gevonden, en de Lidl daarna eveneens. Een grote winkel die op een wat verlaten plek staat. Wel met heel veel parkeerruimte. We halen de broodjes en wat drinken en keren terug naar het hotel waar de heren zojuist hun eerste kop koffie naar binnen gegoten hebben.
    Ook wij, de dames halen een kop koffie en nestelen ons op de bedjes voor de rest van de dag. Lezen, zonnen, dommelen, kletsen, een duik in de zee, het is weer zo’n dag die we normaliter weinig hebben. Niet alleen omdat ‘thuis’ het klimaat daarvoor ontbreekt, vooral door de drukke baasjes die we alle vier zijn. Altijd wat te doen…

    Eind van de middag frissen we ons op en maken een wandeling langs de boulevard, een route die we eerder gelopen hebben, nemen ergens een drankje en keren terug naar het hotel voor het avondbuffet. ‘s Avonds zitten we op het balkon bij Jos en Gerda en zien hoe een kattenvangers arriveren. Met mandjes gaan ze op pad. Het is ons opgevallen hoeveel katten er los lopen, veel wilde dus. En met de kennis dat katten vaak nestjes met veel jongen hebben, is het tegengaan daarvan noodzakelijk. Worden de dieren onvruchtbaar gemaakt of krijgen ze een spuitje? Geen idee.
    We sluiten de dag af, morgen onze laatste volle dag hier.

    Ronda

    Vroeg verschijnen we aan het ontbijt. Vandaag rijden we terug naar Ronda waar we eerder waren. Toen bezochten we het als tussenstop en werden overweldigd door het machtige uitzicht, de gigantische kloof en de bijzondere sfeer. We zagen dat er een wandelroute door de kloof was en wilden dat ook. Die dag was er onvoldoende tijd voor, hadden we niet de juiste schoenen aan en was het midden op de dag bloedheet. Begin van de vakantie besloten we al om naar Ronda terug te keren voor de wandeling. Vanaf de Costa del Sol was de afstand te doen. 80 km. heen en 80 terug valt daaronder.

    We vertrekken op tijd om te kunnen starten met wandelen wanneer de temperatuur nog behaaglijk is. Ronda ligt in een bergachtige omgeving en dat is de merken aan de route. De auto moet steeds meer klimmen en het uitzicht wordt steeds dieper. We komen weinig verkeer tegen en dat is prettig met alle onoverzichtelijke bochten waar we doorheen moeten. Het uitzicht is prachtig, ruig en rotsachtig. Het groen dat we tegenkomen snakt naar een slok water. Het zit er vandaag niet in en ook de komende dagen valt er geen druppel regen te verwachten. We stoppen onderweg op een van de weinige plekken waar dat mogelijk is om foto’s te maken, en om gewoon te kijken naar alles om ons heen waar geen mensenhand aan te pas is gekomen. Bijzonder om steeds opnieuw te ervaren hoeveel rust van een natuurlijke omgeving als deze uit kan gaan. Ik kan daar intens van genieten en kijk uit naar de wandeling.

    Een zorg heb ik wel. Vanwege het warme weer heb ik in de auto vooral mijn slippers aan, de wandelschoenen liggen in de kofferbak. Opeens bedenk ik onderweg dat ik vergeten ben mijn steunzolen vanuit de sneakers naar de wandelschoenen over te hevelen. Dat loopt voor geen meter weet ik doordat ik het eens probeerde om het verschil te ervaren. Ik vervloekt mijzelf inwendig om mijn stommiteit. Zo’n zin in de wandeltocht en dan moeten afzien door incompleet schoeisel. Het is niet anders en ik besluit het verder voor mijzelf te houden. Ik hoef daardoor niet het plezier voor de anderen te vergallen en wil zeker niet dat ze rekening met mij moeten houden. Het is mijn fout, niet die van de anderen.

    Aangekomen in Ronda parkeren we de auto op de parkeerplaats die, keurig uit het zicht, gelegen is aan het plein waar we eerder waren. Een mooi sfeervol plekje. De wandelschoenen worden aangetrokken en tot mijn verbazing en opluchting zitten de mijne best goed. Waarschijnlijk heb ik het geluk dat het nieuwe schoenen zijn, nog lekker stevig.
    Natuurlijk starten we op een terrasje met koffie. Echte koffie, want het slobberbakkie bij het ontbijt in het hotel verdient die naam niet.
    Vlakbij het terras wordt een auto met ronkende motor achtergelaten, op een plek waar niet geparkeerd mag worden. Chauffeur komt zo terug, denk je dan. Niet dus. Een parkeerwachter draalt eromheen, loopt weg, mogelijk uit coulance, en komt later weer terug. Een bon wordt uitgeschreven en achter een ruitenwisser gestopt. Nu verkneukelen wij ons over de reactie van de chauffeur die zeker ‘not amused’ zal zijn. De bekeuring heeft hij verdiend. De auto staat er zeker een half uur terwijl de motor zachtjes loopt. We hopen dat hij opschiet want we moeten nu echt weg. We hebben mazzel, helaas is de reactie teleurstellend. De autobestuurder blijkt geen gevoel voor drama te hebben. Hij komt bij de auto, trekt het blaadje bij de voorruit vandaan, stapt in en rijdt weg. Geen krimp, geen vloek en te hard dichtslaande deur.

    De ingang van de kloof is niet ver lopen en doordat we er eerder geweest zijn, makkelijk te vinden. Ronda wordt door de kloof in tweeën gedeeld. Aan de ene kant de oude Moorse stad, La Ciudad, en aan de ander kant het nieuwe gedeelte van de stad, El Mercadillo, dat na de 16e eeuw is ontstaan. Drie bruggen verbinden de delen met elkaar. De Puente Nueva is bijna 100 meter hoog en biedt een machtig uitzicht op de omgeving en de Tajo kloof. We lopen de brug over en zien het begin van de wandelroute die direct steil naar beneden loopt. Het pas is rotsachtig, met uitstekende punten en losse steentjes. Het is goed uitkijken en geeft tegelijkertijd het avontuurlijke accent wat we graag willen. Al snel komen we op een plateau vanwaar we van een veel lager punt op de brug en de kloof uitkijken. Net onderweg, maar al zo genieten. De fototoestellen worden gepakt om de nieuwe indrukken geen vergeten herinneringen te laten worden.

    We dalen verder af en komen op een punt waar we kunnen kiezen. De ene route betekent via een grote steen naar beneden moeten klimmen, dieper de kloof in. Jos en ik klauteren erin waarna Jos een stuk doorloopt om te kijken hoe de route verder is. Een nieuw obstakel verderop, meldt hij even later. Omdat Gerda het al niet zag zitten wordt de keuze makkelijk: Het wordt de andere route.
    Het is prachtig. Steeds verder naar beneden gaat het slingerpad, het beeld steeds weidser en glooiender. We verlaten het nog enigszins beschutte gebied en lopen in de volle zon verder. Helemaal beneden staat een bord met daarop een uitzicht getekend op de eeuwenoude brug en andere indrukwekkende restanten die nu schuin en heel hoog voor ons te zien zijn. De wandeltocht is nu al geslaagd, maar we zijn er nog lang niet. We drinken wat en smeren ons goed in voor we verder gaan. We vervolgen het pad onderlangs en verwijderen ons daardoor steeds verder van Ronda. We passeren een energiecentrale en vruchtdragende bomen die voor moes op het pad zorgen. We komen geen mens tegen. Alleen wij vieren in een groots gebied. Naast elkaar, achter elkaar, pratend, zwijgend lopen we zeker twee uur door. Het is genieten, maar ook pittig door de hitte. Het is opnieuw een dag met een activiteit die we thuis onder soortgelijke omstandigheden niet zouden doen. Hier wel, omdat een kans als deze anders verkeken is. Het niet doen zou achteraf spijt geven. Weten we zeker. Aan het einde van de route moeten we weer omhoog. In stilte klimmen we omhoog, af en toe stilstaand om het schitterende overzicht het landschap goed binnen te laten komen. Het is zo mooi.

    Boven wandelen we nog een stukje door de natuur met uitzicht op het pad ver in de diepte waar we eerder liepen, daarna neemt de bevolkte wereld het over. Langs asfaltwegen, huizen gaan we door. Nu kijken we uit naar een terras waar we kunnen uitrusten met een heerlijk, koel drankje. De laatste warme slokken water uit onze flesjes hebben we zojuist opgedronken.
    Een mooi plekje vinden we op een pleintje waaraan wat winkeltjes gevestigd zijn en een Mc Donald staat. Bezweten en voldaan laten we ons op de plastic stoeltjes vallen. De mannen zijn zo lief om binnen ijs en drank te halen zodat de dames om de beurt naar het toilet kunnen.
    Onderuit gezakt genieten we in alle rust van ons koude lekkers. Mijn schoenen heb ik uit zodat de zwoele wind de ergste hitte tussen mijn tenen en onder mijn voetzolen weg kan aaien. Er is een hoop te zien hier, vooral Japanners. Een paar met mondkapjes, anderen met parasols en weer anderen met lossen lange mouwen die ze over hun blote armen hebben geschoven. En allemaal met een hoedje of pet op. De zon, ze moeten er niks van hebben.

    We hebben geen enkele haast om overeind te komen, wat uiteindelijk wel moet. We kopen bij een winkeltje op de hoek een grote fles ijskoud water en kuieren op ons dooie gemak naar de auto. Het is nu eind van de middag en we hebben nog een autorit voor de boeg. Die rit is zo voorbij, misschien doordat mijn ogen in de aangename temperatuur van de auto af en toe dichtvallen?

    Terug in het hotel nemen we de tijd om op ons op te frissen en een klein tukje te doen voor we ons naar het dinerbuffet begeven. Dat is zonder meer voor elkaar en een van de koks legt me weer geduldig uit wat vegetarisch is.

    Na de maaltijd begeven we ons naar de grote zaal waar het meeste entertainment plaatsvindt. Vandaag is er een flamencoshow en dat wil ik dolgraag zien. Dat deze vakantie niet gezien hebben zou ik echt jammer gevonden hebben. We installeren ons met koffie aan een tafeltje niet te dicht bij het podium en wachten af wat komen gaat. We worden niet teleurgesteld. Twee vrouwen en een man verzorgen een kijkwaardige show. Helaas met een muziekbandje in plaats van een echte flamenco gitarist, maar dat drukt het plezier nauwelijks. Vol vuur en enthousiasme dansen ze de klassieke flamencovormen en een moderne versie. Dat laatste spreekt me minder aan. Ik houd van de strakke, trotse, bijna arrogante bewegingen en daarbij passende expressie. Vooral de lange, brandmagere man danst niet allen de flamenco, maar is de flamenco. De passie waarmee hij danst is prachtig om te zien.
    Wanneer de show na een klein uur voorbij is verdwijnen de meeste mensen uit de zaal. Het grotere licht gaat aan waardoor het hier niet langer aangenaam vertoeven is. We verplaatsen ons naar het balkon van Jos en Gerda, nemen daar een laatste drankje en sluiten voldaan de dag af.

    Grasveld bij het zwembad, achter het hotel

    Over het laatste deel van deze autoreis door Andalusië hadden we onze twijfels: vijf nachten aan de Costa del sol, was dat niet teveel van het goede? We bespraken bij het reisbureau de mogelijkheid om het verblijf hier te verkorten en in een andere plaats langer te verblijven. Helaas, dat kon alleen tegen meerkosten. Daar hadden we geen zin in, maar werd ons verzekerd: er is beslist genoeg te doen, zeker omdat we een auto tot onze beschikking zouden hebben. Ook werd gezegd dat het door mensen veelal als prettig werd ervaren. Juist omdat het reizen en het drukke programma daarvoor best vermoeiend is. Even lekker bijkomen voordat de terugreis aanvaard wordt.

    We begrijpen dat nu beter: ieder van ons wil vandaag een rustdag met luieren, lezen, zwemmen.
    We beginnen met een zo laat mogelijk ontbijt. Het buffet is evenals dat van het diner gigantisch. Er is zelfs een tafel apart met daarop allerlei soorten noten, vruchten en granen die verrukkelijk met yoghurt smaken. Zoet, warm, hartig, koud. Alles ziet er verzorgd en goed uit. Tussendoor loopt voldoende personeel om vragen te beantwoorden en ervoor te zorgen dat schalen aangevuld worden en rommel en vuile vaat wordt opgeruimd.
    Het enige wat niet smaakt is de koffie uit het apparaat. Of het nou cappuccino of gewone koffie is, er zit een chocomelsmaakje aan. Terwijl voor de chocomel toch echt op een andere knop gedrukt moet worden. Laten we het jammer en een aandachtspunt noemen, we rekenen ze er niet op af. Het eten is verder uitstekend.

    Na het ontbijt gaan we onze badspullen halen en op zoek naar een plekje op het grasveld bij het zwembad. We vreesden dat het vol zou zijn, maar er blijkt plek genoeg. Vier bedjes en twee parasols bakenen ons grondgebied voor de rest van de dag af. Uit de tassen halen we tijdschriften, boeken en zonnebrand. We slapen en luieren, lezen, kletsen wat, en slapen, luieren en lezen weer. Tussendoor halen we twee americana en twee cappuccino bij het drink en foodtentje, die is hier uitstekend. ‘s Middags gaan Theo en Jos op pad naar de Lidl die ze in de buurt hebben gespot en halen daar broodjes, drinken en het een en ander voor ‘s avonds op het balkon.
    Veel spannender wordt het vandaag niet. Gewoon lekker zo.

    Eind van de middag breken we op, frissen ons in alle rust op en maken een wandelingetje door het plaatsje. We komen langs een verrassend groot, mooi en prachtig verzorgd plein met een parkachtige sfeer. Hier lijken alle generaties elkaar te kunnen ontmoeten, we zien de ukkies, de groteren, de jongeren, de gezinnen en de ouderen. Bankjes, speeltoestellen, fitnessapparatuur, een paviljoen. Grasvelden, pleintjes. Door het hek eromheen geeft het de indruk dat een beveiligde, gecontroleerde omgeving is. Ik vind het prachtig en ben niet de enige. Waarom kan dit ‘thuis’ niet gerealiseerd worden?

    We nemen plaats op een terrasje met uitzicht (door het hek)op het plein en drinken een bier (mannen) en (sangria). De straten zijn rustig, we genieten van de rustige slenterende mensen, de spelende kinderen en mensen die elkaar ontmoeten en in onverstaanbaar Spaans een praatje maken.
    Als je toch naar de Costa del Sol gaat is dit een prettig plaatsje. Ondanks dat het duidelijk aan toerisme verdient, heeft het een aangename, bijna gemoedelijke uitstraling behouden. Of misschien: nog wel? Of omdat we hier in het naseizoen zijn?

    Wanneer de zon sneller weg begint te zakken, lopen we terug naar het hotel voor het dinerbuffet dat weer net zo groots is als gisteren. Gezellig eten met een wijntje erbij en weer is een avond bijna om. We lopen nog even naar de zaal waar bijna dagelijks entertainment is, horen iets van muziekbingo en zijn snel weer weg. We sluiten de dag op een balkon af. Een dag nietsdoen, we zijn bekaf…

    Granada – La Cala de Mijas (Costa del Sol)

    De ontbijtzaal is vooral functioneel, niet gezellig. Het ligt ook ondergronds met een paar hoge raampjes. Het begint voor mij al sukkelig door tomaat op mijn lichte broek te morsen, dat wordt straks boenen met zeep dat bij de wastafel ligt. Dat werkt prima is de ervaring. Evenals het vorige GIT hotel hebben ze hier niet standaard yoghurt bij het ontbijt liggen. Toen moest ik erom vragen, nu ook, allen ze hebben het niet.
    Even na 10.00 uur vertrekken we voor de vandaag te rijden 155 km, tenminste als we de route van het reisbureau volgen. Echter, het besluit valt om de kustroute te volgen. Ik bemoei me niet met dat soort besluiten, ik rijd niet, ben dat ook niet van plan dus schik me naar de voorstellen van de chauffeurs. Lijkt me logisch. Langs de kust is trouwens een uitstekend idee.
    De olijfbomen hebben we grotendeels achter ons gelaten, de valleien waar we doorheen rijden zijn vooral droog en kaal, met hier en daar wat groen met zanderige rotsformaties. Een desolaat gebied wat als een filmisch decor voorbijgaat. Langs de weg staan speciale borden die ik niet ken. Jos en Gerda weten te vertellen dat het bord de nabijheid van een grindbak aangeeft. Grindbakken bevinden zich op strategische plaatsen waar de weg naar beneden gaat. Speciaal voor auto’s met remproblemen. De grindbak helpt om de vaart eruit te halen. Bijzonder, gelukkig hoeven wij er geen gebruik van te maken. Het is een mooie rit door het licht ruige gebied dat door verlatenheid en zijn onherbergzame aanblik iets van nostalgie oproept. Het is zo’n stuk aarde dat er honderd jaar geleden waarschijnlijk ook zo uitgezien heeft en dat over honderd jaar nog steeds doet. Ik geniet wel en maak wat foto’s vanachter het glas.

    Kwart over twaalf komen we aan in La Cala de Mijas. De eerste indruk is goed door de laagbouw links en rechts. Geen hoge op toeristen gerichte hoogbouw. Behalve ons hotel dan, dat is een tig verdiepingen tellend vier sterren hotel, vrijwel direct grenzend aan het strand.
    We kunnen nog niet inchecken maar gelukkig wel gebruik van de wc’s maken. We hebben de bagage in de auto gelaten en maken een wandelingetje om het hotel heen. Bij het hotel hoort een zwembad, waarvan het diepste punt 1.40 m is, vooral bedoeld om af te koelen en het geschikt te laten zijn voor jonge kinderen. Eromheen staan volop bezette bedjes en de onontbeerlijke parasols. We zien veel ouderen of jonge ouders met nog niet leerplichtige kinderen.
    We komen in de hoofdstraat uit wat niet heel voorstelt, maar wel gemoedelijk oogt en rustig is. Hier gaan we iets eten en drinken en lopen dan terug naar het hotel om in te checken. De kamers zijn riant en keurig netjes, fijn want hier verblijven we vijf nachten. Voor het eerst halen we daarom al onze kleren uit de koffer en hangen/ leggen die netjes in de solide kasten. Onze kamers liggen tegenover elkaar waardoor Jos en Gerda vanaf hun balkon uitzicht hebben op de voorkant van het hotel met de parkeerplaatsen en wij op de achterkant met een vrijwel waterbedding en het dorp. Een uitstekend uitzicht. De armoedige waterbedding zien we alleen als we op het balkon staan, dus geen uitzichtbederver.
    Op ons gemak installeren we ons en gaan dan nog met z’n vieren een wandeling langs het strand maken. Het is geen vol en druk strand met hutje, mutje bedjes op elkaar. La Cala de Mijas is duidelijk het kleine broertje of zusje van uitgesproken badplaatsen als Marbella en Tormelinos.
    We boffen daarmee, hier geen flatgebouw naast flatgebouw maar wel hele rijen vakantiewoningwoninkjes langs de brede boulevard met een bescheiden, vriendelijke uitstraling die hier niet uit te toon vallen. We stoppen bij een strandtent met uitzicht op strand en zee. De mannen bestellen bier en Gerda en ik Sangria. Een glas dachten wij, maar krijgen een liter. Gelukkig willen de mannen er een glas van proeven, want ieder een halve liter zien we niet zo zitten op dit tijdstip. We bestellen er broodjes bij en zitten er heel gezellig. Zon, zee, strand en terras, dat blijft een altijd klinkende combinatie.

    Langzaam wandelen we terug en kleden ons om voor het buffet. Dat is gigantisch, er is zoveel, kiezen is nauwelijks te doen, behalve dan als je vegetarisch bent. Nergens wordt dat duidelijk aangegeven, dus schiet ik een kok aan. Vriendelijk wijst me die wat bakken aan, dat is niet heel veel, zijn blik is enigszins verontschuldigend. Ik maal er niet om, er is genoeg. Door het bijna altijd beperkte aanbod, is het juist makkelijker om te kiezen wat ook zijn voordelen kent. Wel vraag ik me ook nu af waarom het zo ingewikkeld is om aan te geven wat vegetarisch is. Een klein symbool op het kaartje erbij en…klaar. Het dessertbuffet is eveneens enorm, de mannen zijn in hun nopjes en zien de komende dagen smakelijk in.
    Alles ziet er werkelijk goed verzorgd uit, niet verkeerd dat de maaltijden in dit hotel in de prijs ingesloten zijn.
    Na de maaltijd maken we nog een klein ommetje in de sterk afgekoelde buitenlucht en sluiten de dag af op het balkon van Jos en Gerda.

    Pagina 1 of 2

    Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén