Ina Hollander

Columnist

  • Categorie: Fly and drive Andalusië (Pagina 1 van 2)

    Malaga – Hoogkarspel

    Vroeg uit de veren om 7.00 te kunnen ontbijten. Tien over elf vertrekt het vliegtuig en voor die tijd moeten we de auto inleveren. Met volle tank.
    Het hotel staat ongeveer 40 km van het vliegveld af en je weet maar nooit hoe druk het op de weg is.
    Gisteravond spraken we mensen die vertelden dat het verhuurbedrijf duidelijk aangegeven is. Autoverhuur is big business in dit deel van Spanje, bij het vliegveld zijn talrijke autoverhuurbedrijven te vinden. Op de heenweg was dat overzichtelijk ingedeeld, we hopen dat het nu net zo is.
    Over de auto zijn we trouwens dik tevreden. Reed lekker, zeiden de heren, met voorin voldoende ruimte voor de lange benen. Achterin zat beslist comfortabel en de kofferbak voldeed uitstekend voor het bagagevervoer.
    Theo en ik ruimen de koffers snel in, Jos en Gerda hebben dat gisteravond al gedaan volgens een speciaal, geheel eigen protocol. Onze koffer kan ook dicht, dus de uitkomst is hetzelfde lijkt een eenvoudige conclusie.
    Rond acht uur checken we uit en verlaten het hotel. Het is nog schemerig wanneer we van de parkeerplaats wegrijden en we goed luisterend naar de TomTom de route naar Malaga rijden. Dat gaat voorspoedig en wanneer we het vliegveld anderen geven borden aan welke wegen er gevolgd moeten worden voor de diverse autoverhuurbedrijven en waar nog getankt kan worden. Zonder enige stress en fijn op tijd rijden we de garage onder het vliegveld in, halen al onze persoonlijke spullen uit de auto waarna Jos de sleutel in gaat leveren. Tot onze verbazing is dat voldoende. Geen controle of we schade hebben gehad en of we de tank inderdaad gevuld hebben. We kunnen zo doorlopen. Heel vreemd en tegelijkertijd weleens prettig dat er gewoon vertrouwen bestaat. In ons geval namelijk terecht. Als we bij de lift aankomen, onze bagage inladen en voor het instappen nog even achterom naar de auto kijken, zien we een medewerker naar de auto lopen. Toch controle? Verstandig bedrijf.

    luchthaven-malaga-airports-1p_location3072c_0

    malaga-airport330

    De lift komt uit op een platform waar de vertrekhallen zich bevinden. Onduidelijk welke kant we op moeten, we volgende meute wat een simpele maar doeltreffende keuze is. Al snel zien we waar we moeten zijn. Een grote hal met een lange rij balies en her en der enorme borden waarop aangegeven de vertrektijden van de verschillende vliegtuigen en naar welke plaats. Amsterdam staat er nog niet bij. Gek, een paar later vertrekkende vliegtuigen wel. We zien een gezin uit ‘onze groep’ dat weet te vertellen dat er een vertraging van een halfuur is. Vervelend, maar een half uur is goed te overzien. We nemen plaats op een van de talrijke wachtstoelen en beginnen met het leegdrinken van de flesjes die het vliegtuig niet in mogen. Dan weet de man van het gezin te vertellen dat we kunnen inchecken, helemaal achterin de hal. De koffers achter ons aan trekkend lopen we die kant op, naar de balie waar al een flinke rij voorstaat. Er zijn twee balies open, wij hebben net als op de heenweg gekozen voor de comfortklasse vanwege de beenruimte, die is in vergelijking met de economyklasse aanzienlijk beter. Het duurt even voor we door zijn, maar dat deert niet, we zijn waar we wezen moeten en het vliegtuig vertrekt echt niet zonder ons. Bij de douane is het opnieuw erg druk en rommelig. Onduidelijk is of de schoenen standaard uit moeten. Lage niet, hoge wel hoor ik. Ik heb de neiging mijn schoenen aan te laten omdat het zo rommelig haat, maar durf dat uiteindelijk niet. Laat ik het niet opzoeken, nu ik huis ruik wil ik graag naar huis.

    Na de douane laten we de belastingvrije winkels voor wat we zijn, bezoeken het toilet en gaan dan boarden. Dat gaat een stuk soepeler, alleen in het toestel is verwarring. Anderen zitten op onze plaatsen en dan zien we ook dat het geen comfortplaatsen zijn maar economystoelen. Met nauwelijks beenruimte. Dan wordt duidelijk dat het geplande vliegtuig is vervangen door dit exemplaar, zonder comfortklasse. Tja, als we naar huis willen…
    De mannen kunnen nauwelijks zitten en als dat is gelukt zitten ze muurvast. Een gordel is eigenlijk niet nodig.
    Tweeënhalf uur vliegen is dan lang zat. Gelukkig vinden ze het niet erg als Gerda en ik toch erg genieten van het uitzicht aan het begin en aan het einde van de vlucht. Een groot deel is het bewolkt, maar boven Nederland hebben we een prachtig uitzicht. Steeds is het verbazend mooi hoe Nederland zich dan als een lapjesdeken toont.

    Als we aankomen in Amsterdam is het 13 graden, zeker 20 graden minder dan in Spanje op dit uur. Met lekker fris is ook niets mis vinden wij en lopen door de tochtige sluis het Schipholgebouw binnen, op zoek naar de bagageband. Daar is het wederom geduld hebben voor we de juiste koffers te pakken hebben. Ik dacht trouwens dat die koffers er handmatig opgegooid worden, dat blijkt niet of niet altijd te kloppen zoals je ziet op de van internet geplukte foto’s. Worden onze koffers door het slechts drukken op knoppen op de band gegooid? Op een werelds vliegveld als Schiphol lijkt dat reëel gedacht.

    bagageband-mannetje

    bagageband

    koffer-pak-machine

    Dan door de douane waar een vluchtige blik op het paspoort voldoende blijkt, en naar de treinen. Gek om dan even later op het perron te staan voor het laatste traject naar huis. In Amsterdam Sloterdijk moeten we overstappen, kopen van de laatste centen uit de gezamenlijke pot broodjes en tellen dan echt de laatste stations af naar huis, Hoogkarspel. Daar worden we opgewacht door de dochter van Jos en Gerda en onze zoon. Het laatste stuk naar huis hoeven we niet meer te lopen.

    Einde van een heerlijke, hoewel hete, vakantie waarin we prachtige dingen hebben gezien. De tijd aan de Costa del Sol mocht iets verkort worden, maar een paar dagen rustig aan voor we weer naar huis gingen was wel lekker. Zonder ze geteld te hebben denken we het terrasjes record verbroken te hebben. Het weer vroeg erom. Waarschijnlijk de samenstelling van het gezelschap ook, het was erg gezellig 🙂

    Bezoek aan Torremolinos

    9.00 uur is de meest gangbare tijd om te ontbijten. Voldoende tijd om rustig op te staan en datgene te doen wat een ieder nodig acht alvorens zich in het openbaar te begeven. Op de gang, tussen onze kamers in, spreken we af zodat we gezamenlijk naar de ontbijtzaal kunnen. Omdat we ‘s avonds bespreken wat we de volgende dag gaan doen, is van te voren duidelijk of we van het ontbijtritme moeten afwijken. Vandaag gaan we voor een paar uurtjes Torremolinos bezoeken en dat is niet ver rijden, anders zouden we waarschijnlijk niet gaan doen. Zo’n dertig tot meer jaar geleden zijn Theo en ik er samen geweest en Gerda met haar ouders. In de jaren zeventig en tachtig was dit een van dé badplaatsen van Spanje. We zijn nieuwsgierig naar Torremolinos anno 2016. We herinneren ons de talrijke torenhoge flats, de vele toeristen en de brede boulevard. Is dat nog zo.
    De rit duurt niet langer dan een half uur over de snelweg en hoe dichter de bekende toeristenplaats naderen, hoe drukker het wordt, hoe hoger de woningbouw, hoe meer beton.
    Bij het binnenrijden passeren we hoge verpauperde gebouwen. De parkeergarage is gauw gevonden zodat we onze vernieuwde kennismaking lopend vervolgen. Wandelend tussen hoge, betonnen verwaarloosde gebouwen volgen we de borden naar het centrum. Het is druk, met veel verkeer en mensen op de straat. Niets doet nog denken aan een ongedwongen relaxte vakantiesfeer. Dat hadden we niet verwacht en toch valt het tegen. Wat we zien past niet bij de mooie vakantieherinneringen die we hebben. Misschien moeten we daarvoor meer bij het strand zijn? We lopen kriskras richting de zee, door allerlei smalle straatjes. Overal is het vol en druk. De straatjes in de buurt van het strand lopen trapsgewijs en zijn aan weerskanten volgebouwd met stalletjes waar de meest uiteenlopende prullaria verkocht wordt. Geen cm is onbenut. Ik kan me hiervan niets herinneren. We zien veel ouderen en dat verbaast me, juist omdat het zo slecht begaanbaar is door de volgebouwde trapsgewijze straten zonder leuningen. Wij vinden er geen gezelligheid aan. Te vol, te druk, te toeristisch.
    img_9269

    img_9263

    dsc_1882

    20161007_134102

    20161007_134042

    20161007_133838

    Bij het strand is het een aaneenschakeling van terrasjes. Dat herinner ik me wel, maar de brede boulevard zie ik niet. Op het strand staan de zonnebedjes hutje, mutje opgesteld. Ook hier veel ouderen, gelet op het seizoen begrijpelijk.
    We zoeken een plekje bij een van de terrasjes en drinken hier koffie. Vanaf onze zitplaatsen zien we tussen de bedjes met parasols door, de zee. Heel breed is het strand hier niet. Niemand van ons is gecharmeerd van wat we hebben gezien. We wilden hier een paar uur kijken en dat lijkt meer dan voldoende.
    Nog een stukje lopen we over de smalle boulevard voor we afslaan, terug het centrum in. Opnieuw overal druk met mensen en kraampjes vol zooi dat verkocht moet worden. Deze plaats, hier waar we zijn, heeft niets authentieks, alles is commercieel en gericht op toerisme. In een winkelstraat zien we een knul, wankelend en schuddend, overeind door een andere man. De twee lijken elkaar niet te kennen, de man lijkt vooral vanuit burgerplicht gehandeld te hebben. Wanneer hij de jongen later loslaat vervolgt die zwalkend zijn weg om verderop neer te vallen. Hij oogt vanuit de verte stomdronken. Het onderstreept de treurigheid van de stad. Voor ons dan.
    In een rustiger deel van de stad eten we bij een klein eettentje met een Engelse eigenaar, een hapje en lopen dan terug naar de parkeergarage.
    Torremolinos laten we graag achter ons zonder dat de herinneringen aan toen beschadigd zijn.

    20161007_133855

    20161007_133736

    De laatste uren van de middag brengen we nog door bij het zwembad. We koesteren de rust, de zon en de totale sfeer van ontspanning. Onze gedachten gaan uit naar morgen. Morgen deze tijd zijn we thuis. Thuis waar het herfst is, de kachel brandt en winterjassen uit de kasten zijn gehaald. Dat geloven we echt wel, maar we kunnen ons er nauwelijks een voorstelling van maken.
    Voor het avondeten maken we nog een wandeling langs de boulevard om ergens, bij een terrasjes aan zee, met de voeten in het zand een laatste sangria te drinken. We worden bijna weemoedig terwijl we allemaal goede redenen hebben om fijn thuis te zijn.
    We sluiten af met het laatste uitstekende avondbuffet, brengen een toost op de goede vakantie uit en maken een laatste avondwandeling in de buurt van het hotel.
    Op ons balkon wordt de dag afgesloten met de laatste restjes uit de koelkast.

    Nog een dagje grasveld, zwembad en beetje zee

    Vandaag wederom een luierdag. Rustig ontbijten en op zoek naar vier bedjes op het grasveld bij het zwembad. Met parasols natuurlijk, die kun je nauwelijks een moment van de dag missen. De mannen beheren het grondgebied voor een dag en Gerda en ik gaan voor winkelrondje door La Cala de Mijas.
    We hebben toegezegd onderweg broodjes en drinken te zullen halen.
    Even is het zoeken naar de richting waarvan we denken dat daar de winkels zijn, maar snel hebben we het gevonden. Een leuk loopje, het is rustig op straat wat goed bij ons relaxte uitsta[je past. Nu we hier lopen valt het winkelaanbod toch wat tegen, de keren dat we erlangs reden leek het meer. Zeker het kledingaanbod is matig. We stappen een paar winkels in om te kijken wat ze hebben. Opvallend is het aanbod van echte herfst en winterkleding. We zagen het eerder. Het klopt gewoon niet, buiten is het steeds ruim boven de dertig graden!. Een hemdje is nog teveel, wat moet je dan met de warme vesten, truien en jurken. Natuurlijk, thuis in Nederland is het herfst, een goede reden voor Gerda om wat leuks te passen. Helaas, niet leuk genoeg om te kopen. Het aanbod van winkels hebben we snel gehad en we gaan om zoek naar de lidl waar de mannen eerder zijn geweest. We weten daardoor dat we de autoweg moeten oversteken, over een lange brug. Die is snel gevonden, en de Lidl daarna eveneens. Een grote winkel die op een wat verlaten plek staat. Wel met heel veel parkeerruimte. We halen de broodjes en wat drinken en keren terug naar het hotel waar de heren zojuist hun eerste kop koffie naar binnen gegoten hebben.
    Ook wij, de dames halen een kop koffie en nestelen ons op de bedjes voor de rest van de dag. Lezen, zonnen, dommelen, kletsen, een duik in de zee, het is weer zo’n dag die we normaliter weinig hebben. Niet alleen omdat ‘thuis’ het klimaat daarvoor ontbreekt, vooral door de drukke baasjes die we alle vier zijn. Altijd wat te doen…

    20161006_130416

    20161006_130529

    20161006_130536

    20161006_130553

    Eind van de middag frissen we ons op en maken een wandeling langs de boulevard, een route die we eerder gelopen hebben, nemen ergens een drankje en keren terug naar het hotel voor het avondbuffet. ‘s Avonds zitten we op het balkon bij Jos en Gerda en zien hoe een kattenvangers arriveren. Met mandjes gaan ze op pad. Het is ons opgevallen hoeveel katten er los lopen, veel wilde dus. En met de kennis dat katten vaak nestjes met veel jongen hebben, is het tegengaan daarvan noodzakelijk. Worden de dieren onvruchtbaar gemaakt of krijgen ze een spuitje? Geen idee.
    We sluiten de dag af, morgen onze laatste volle dag hier.

    Ronda

    Vroeg verschijnen we aan het ontbijt. Vandaag rijden we terug naar Ronda waar we eerder waren. Toen bezochten we het als tussenstop en werden overweldigd door het machtige uitzicht, de gigantische kloof en de bijzondere sfeer. We zagen dat er een wandelroute door de kloof was en wilden dat ook. Die dag was er onvoldoende tijd voor, hadden we niet de juiste schoenen aan en was het midden op de dag bloedheet. Begin van de vakantie besloten we al om naar Ronda terug te keren voor de wandeling. Vanaf de Costa del Sol was de afstand te doen. 80 km. heen en 80 terug valt daaronder.

    We vertrekken op tijd om te kunnen starten met wandelen wanneer de temperatuur nog behaaglijk is. Ronda ligt in een bergachtige omgeving en dat is de merken aan de route. De auto moet steeds meer klimmen en het uitzicht wordt steeds dieper. We komen weinig verkeer tegen en dat is prettig met alle onoverzichtelijke bochten waar we doorheen moeten. Het uitzicht is prachtig, ruig en rotsachtig. Het groen dat we tegenkomen snakt naar een slok water. Het zit er vandaag niet in en ook de komende dagen valt er geen druppel regen te verwachten. We stoppen onderweg op een van de weinige plekken waar dat mogelijk is om foto’s te maken, en om gewoon te kijken naar alles om ons heen waar geen mensenhand aan te pas is gekomen. Bijzonder om steeds opnieuw te ervaren hoeveel rust van een natuurlijke omgeving als deze uit kan gaan. Ik kan daar intens van genieten en kijk uit naar de wandeling.

    img_9206

    img_9211

    dsc_1843

    Een zorg heb ik wel. Vanwege het warme weer heb ik in de auto vooral mijn slippers aan, de wandelschoenen liggen in de kofferbak. Opeens bedenk ik onderweg dat ik vergeten ben mijn steunzolen vanuit de sneakers naar de wandelschoenen over te hevelen. Dat loopt voor geen meter weet ik doordat ik het eens probeerde om het verschil te ervaren. Ik vervloekt mijzelf inwendig om mijn stommiteit. Zo’n zin in de wandeltocht en dan moeten afzien door incompleet schoeisel. Het is niet anders en ik besluit het verder voor mijzelf te houden. Ik hoef daardoor niet het plezier voor de anderen te vergallen en wil zeker niet dat ze rekening met mij moeten houden. Het is mijn fout, niet die van de anderen.

    Aangekomen in Ronda parkeren we de auto op de parkeerplaats die, keurig uit het zicht, gelegen is aan het plein waar we eerder waren. Een mooi sfeervol plekje. De wandelschoenen worden aangetrokken en tot mijn verbazing en opluchting zitten de mijne best goed. Waarschijnlijk heb ik het geluk dat het nieuwe schoenen zijn, nog lekker stevig.
    Natuurlijk starten we op een terrasje met koffie. Echte koffie, want het slobberbakkie bij het ontbijt in het hotel verdient die naam niet.
    Vlakbij het terras wordt een auto met ronkende motor achtergelaten, op een plek waar niet geparkeerd mag worden. Chauffeur komt zo terug, denk je dan. Niet dus. Een parkeerwachter draalt eromheen, loopt weg, mogelijk uit coulance, en komt later weer terug. Een bon wordt uitgeschreven en achter een ruitenwisser gestopt. Nu verkneukelen wij ons over de reactie van de chauffeur die zeker ‘not amused’ zal zijn. De bekeuring heeft hij verdiend. De auto staat er zeker een half uur terwijl de motor zachtjes loopt. We hopen dat hij opschiet want we moeten nu echt weg. We hebben mazzel, helaas is de reactie teleurstellend. De autobestuurder blijkt geen gevoel voor drama te hebben. Hij komt bij de auto, trekt het blaadje bij de voorruit vandaan, stapt in en rijdt weg. Geen krimp, geen vloek en te hard dichtslaande deur.

    De ingang van de kloof is niet ver lopen en doordat we er eerder geweest zijn, makkelijk te vinden. Ronda wordt door de kloof in tweeën gedeeld. Aan de ene kant de oude Moorse stad, La Ciudad, en aan de ander kant het nieuwe gedeelte van de stad, El Mercadillo, dat na de 16e eeuw is ontstaan. Drie bruggen verbinden de delen met elkaar. De Puente Nueva is bijna 100 meter hoog en biedt een machtig uitzicht op de omgeving en de Tajo kloof. We lopen de brug over en zien het begin van de wandelroute die direct steil naar beneden loopt. Het pas is rotsachtig, met uitstekende punten en losse steentjes. Het is goed uitkijken en geeft tegelijkertijd het avontuurlijke accent wat we graag willen. Al snel komen we op een plateau vanwaar we van een veel lager punt op de brug en de kloof uitkijken. Net onderweg, maar al zo genieten. De fototoestellen worden gepakt om de nieuwe indrukken geen vergeten herinneringen te laten worden.

    dsc_1869

    dsc_1858

    dsc_1853

    dsc_1848

    dsc_1847

    img_9215

    img_9234

    img_9236

    dsc_1846

    20161005_143758

    20161005_143754

    We dalen verder af en komen op een punt waar we kunnen kiezen. De ene route betekent via een grote steen naar beneden moeten klimmen, dieper de kloof in. Jos en ik klauteren erin waarna Jos een stuk doorloopt om te kijken hoe de route verder is. Een nieuw obstakel verderop, meldt hij even later. Omdat Gerda het al niet zag zitten wordt de keuze makkelijk: Het wordt de andere route.
    Het is prachtig. Steeds verder naar beneden gaat het slingerpad, het beeld steeds weidser en glooiender. We verlaten het nog enigszins beschutte gebied en lopen in de volle zon verder. Helemaal beneden staat een bord met daarop een uitzicht getekend op de eeuwenoude brug en andere indrukwekkende restanten die nu schuin en heel hoog voor ons te zien zijn. De wandeltocht is nu al geslaagd, maar we zijn er nog lang niet. We drinken wat en smeren ons goed in voor we verder gaan. We vervolgen het pad onderlangs en verwijderen ons daardoor steeds verder van Ronda. We passeren een energiecentrale en vruchtdragende bomen die voor moes op het pad zorgen. We komen geen mens tegen. Alleen wij vieren in een groots gebied. Naast elkaar, achter elkaar, pratend, zwijgend lopen we zeker twee uur door. Het is genieten, maar ook pittig door de hitte. Het is opnieuw een dag met een activiteit die we thuis onder soortgelijke omstandigheden niet zouden doen. Hier wel, omdat een kans als deze anders verkeken is. Het niet doen zou achteraf spijt geven. Weten we zeker. Aan het einde van de route moeten we weer omhoog. In stilte klimmen we omhoog, af en toe stilstaand om het schitterende overzicht het landschap goed binnen te laten komen. Het is zo mooi.

    dsc_1872

    img_9247

    img_9244

    img_9241

    img_9235

    img_9245

    Boven wandelen we nog een stukje door de natuur met uitzicht op het pad ver in de diepte waar we eerder liepen, daarna neemt de bevolkte wereld het over. Langs asfaltwegen, huizen gaan we door. Nu kijken we uit naar een terras waar we kunnen uitrusten met een heerlijk, koel drankje. De laatste warme slokken water uit onze flesjes hebben we zojuist opgedronken.
    Een mooi plekje vinden we op een pleintje waaraan wat winkeltjes gevestigd zijn en een Mc Donald staat. Bezweten en voldaan laten we ons op de plastic stoeltjes vallen. De mannen zijn zo lief om binnen ijs en drank te halen zodat de dames om de beurt naar het toilet kunnen.
    Onderuit gezakt genieten we in alle rust van ons koude lekkers. Mijn schoenen heb ik uit zodat de zwoele wind de ergste hitte tussen mijn tenen en onder mijn voetzolen weg kan aaien. Er is een hoop te zien hier, vooral Japanners. Een paar met mondkapjes, anderen met parasols en weer anderen met lossen lange mouwen die ze over hun blote armen hebben geschoven. En allemaal met een hoedje of pet op. De zon, ze moeten er niks van hebben.

    We hebben geen enkele haast om overeind te komen, wat uiteindelijk wel moet. We kopen bij een winkeltje op de hoek een grote fles ijskoud water en kuieren op ons dooie gemak naar de auto. Het is nu eind van de middag en we hebben nog een autorit voor de boeg. Die rit is zo voorbij, misschien doordat mijn ogen in de aangename temperatuur van de auto af en toe dichtvallen?

    Terug in het hotel nemen we de tijd om op ons op te frissen en een klein tukje te doen voor we ons naar het dinerbuffet begeven. Dat is zonder meer voor elkaar en een van de koks legt me weer geduldig uit wat vegetarisch is.

    Na de maaltijd begeven we ons naar de grote zaal waar het meeste entertainment plaatsvindt. Vandaag is er een flamencoshow en dat wil ik dolgraag zien. Dat deze vakantie niet gezien hebben zou ik echt jammer gevonden hebben. We installeren ons met koffie aan een tafeltje niet te dicht bij het podium en wachten af wat komen gaat. We worden niet teleurgesteld. Twee vrouwen en een man verzorgen een kijkwaardige show. Helaas met een muziekbandje in plaats van een echte flamenco gitarist, maar dat drukt het plezier nauwelijks. Vol vuur en enthousiasme dansen ze de klassieke flamencovormen en een moderne versie. Dat laatste spreekt me minder aan. Ik houd van de strakke, trotse, bijna arrogante bewegingen en daarbij passende expressie. Vooral de lange, brandmagere man danst niet allen de flamenco, maar is de flamenco. De passie waarmee hij danst is prachtig om te zien.
    Wanneer de show na een klein uur voorbij is verdwijnen de meeste mensen uit de zaal. Het grotere licht gaat aan waardoor het hier niet langer aangenaam vertoeven is. We verplaatsen ons naar het balkon van Jos en Gerda, nemen daar een laatste drankje en sluiten voldaan de dag af.

    Grasveld bij het zwembad, achter het hotel

    Over het laatste deel van deze autoreis door Andalusië hadden we onze twijfels: vijf nachten aan de Costa del sol, was dat niet teveel van het goede? We bespraken bij het reisbureau de mogelijkheid om het verblijf hier te verkorten en in een andere plaats langer te verblijven. Helaas, dat kon alleen tegen meerkosten. Daar hadden we geen zin in, maar werd ons verzekerd: er is beslist genoeg te doen, zeker omdat we een auto tot onze beschikking zouden hebben. Ook werd gezegd dat het door mensen veelal als prettig werd ervaren. Juist omdat het reizen en het drukke programma daarvoor best vermoeiend is. Even lekker bijkomen voordat de terugreis aanvaard wordt.

    We begrijpen dat nu beter: ieder van ons wil vandaag een rustdag met luieren, lezen, zwemmen.
    We beginnen met een zo laat mogelijk ontbijt. Het buffet is evenals dat van het diner gigantisch. Er is zelfs een tafel apart met daarop allerlei soorten noten, vruchten en granen die verrukkelijk met yoghurt smaken. Zoet, warm, hartig, koud. Alles ziet er verzorgd en goed uit. Tussendoor loopt voldoende personeel om vragen te beantwoorden en ervoor te zorgen dat schalen aangevuld worden en rommel en vuile vaat wordt opgeruimd.
    Het enige wat niet smaakt is de koffie uit het apparaat. Of het nou cappuccino of gewone koffie is, er zit een chocomelsmaakje aan. Terwijl voor de chocomel toch echt op een andere knop gedrukt moet worden. Laten we het jammer en een aandachtspunt noemen, we rekenen ze er niet op af. Het eten is verder uitstekend.

    img_9253

    img_9254

    Na het ontbijt gaan we onze badspullen halen en op zoek naar een plekje op het grasveld bij het zwembad. We vreesden dat het vol zou zijn, maar er blijkt plek genoeg. Vier bedjes en twee parasols bakenen ons grondgebied voor de rest van de dag af. Uit de tassen halen we tijdschriften, boeken en zonnebrand. We slapen en luieren, lezen, kletsen wat, en slapen, luieren en lezen weer. Tussendoor halen we twee americana en twee cappuccino bij het drink en foodtentje, die is hier uitstekend. ‘s Middags gaan Theo en Jos op pad naar de Lidl die ze in de buurt hebben gespot en halen daar broodjes, drinken en het een en ander voor ‘s avonds op het balkon.
    Veel spannender wordt het vandaag niet. Gewoon lekker zo.

    Eind van de middag breken we op, frissen ons in alle rust op en maken een wandelingetje door het plaatsje. We komen langs een verrassend groot, mooi en prachtig verzorgd plein met een parkachtige sfeer. Hier lijken alle generaties elkaar te kunnen ontmoeten, we zien de ukkies, de groteren, de jongeren, de gezinnen en de ouderen. Bankjes, speeltoestellen, fitnessapparatuur, een paviljoen. Grasvelden, pleintjes. Door het hek eromheen geeft het de indruk dat een beveiligde, gecontroleerde omgeving is. Ik vind het prachtig en ben niet de enige. Waarom kan dit ‘thuis’ niet gerealiseerd worden?

    We nemen plaats op een terrasje met uitzicht (door het hek)op het plein en drinken een bier (mannen) en (sangria). De straten zijn rustig, we genieten van de rustige slenterende mensen, de spelende kinderen en mensen die elkaar ontmoeten en in onverstaanbaar Spaans een praatje maken.
    Als je toch naar de Costa del Sol gaat is dit een prettig plaatsje. Ondanks dat het duidelijk aan toerisme verdient, heeft het een aangename, bijna gemoedelijke uitstraling behouden. Of misschien: nog wel? Of omdat we hier in het naseizoen zijn?

    Wanneer de zon sneller weg begint te zakken, lopen we terug naar het hotel voor het dinerbuffet dat weer net zo groots is als gisteren. Gezellig eten met een wijntje erbij en weer is een avond bijna om. We lopen nog even naar de zaal waar bijna dagelijks entertainment is, horen iets van muziekbingo en zijn snel weer weg. We sluiten de dag op een balkon af. Een dag nietsdoen, we zijn bekaf…

    Granada – La Cala de Mijas (Costa del Sol)

    De ontbijtzaal is vooral functioneel, niet gezellig. Het ligt ook ondergronds met een paar hoge raampjes. Het begint voor mij al sukkelig door tomaat op mijn lichte broek te morsen, dat wordt straks boenen met zeep dat bij de wastafel ligt. Dat werkt prima is de ervaring. Evenals het vorige GIT hotel hebben ze hier niet standaard yoghurt bij het ontbijt liggen. Toen moest ik erom vragen, nu ook, allen ze hebben het niet.
    Even na 10.00 uur vertrekken we voor de vandaag te rijden 155 km, tenminste als we de route van het reisbureau volgen. Echter, het besluit valt om de kustroute te volgen. Ik bemoei me niet met dat soort besluiten, ik rijd niet, ben dat ook niet van plan dus schik me naar de voorstellen van de chauffeurs. Lijkt me logisch. Langs de kust is trouwens een uitstekend idee.
    De olijfbomen hebben we grotendeels achter ons gelaten, de valleien waar we doorheen rijden zijn vooral droog en kaal, met hier en daar wat groen met zanderige rotsformaties. Een desolaat gebied wat als een filmisch decor voorbijgaat. Langs de weg staan speciale borden die ik niet ken. Jos en Gerda weten te vertellen dat het bord de nabijheid van een grindbak aangeeft. Grindbakken bevinden zich op strategische plaatsen waar de weg naar beneden gaat. Speciaal voor auto’s met remproblemen. De grindbak helpt om de vaart eruit te halen. Bijzonder, gelukkig hoeven wij er geen gebruik van te maken. Het is een mooie rit door het licht ruige gebied dat door verlatenheid en zijn onherbergzame aanblik iets van nostalgie oproept. Het is zo’n stuk aarde dat er honderd jaar geleden waarschijnlijk ook zo uitgezien heeft en dat over honderd jaar nog steeds doet. Ik geniet wel en maak wat foto’s vanachter het glas.

    dsc_1832

    dsc_1835

    dsc_1836

    dsc_1840

    Kwart over twaalf komen we aan in La Cala de Mijas. De eerste indruk is goed door de laagbouw links en rechts. Geen hoge op toeristen gerichte hoogbouw. Behalve ons hotel dan, dat is een tig verdiepingen tellend vier sterren hotel, vrijwel direct grenzend aan het strand.
    We kunnen nog niet inchecken maar gelukkig wel gebruik van de wc’s maken. We hebben de bagage in de auto gelaten en maken een wandelingetje om het hotel heen. Bij het hotel hoort een zwembad, waarvan het diepste punt 1.40 m is, vooral bedoeld om af te koelen en het geschikt te laten zijn voor jonge kinderen. Eromheen staan volop bezette bedjes en de onontbeerlijke parasols. We zien veel ouderen of jonge ouders met nog niet leerplichtige kinderen.
    We komen in de hoofdstraat uit wat niet heel voorstelt, maar wel gemoedelijk oogt en rustig is. Hier gaan we iets eten en drinken en lopen dan terug naar het hotel om in te checken. De kamers zijn riant en keurig netjes, fijn want hier verblijven we vijf nachten. Voor het eerst halen we daarom al onze kleren uit de koffer en hangen/ leggen die netjes in de solide kasten. Onze kamers liggen tegenover elkaar waardoor Jos en Gerda vanaf hun balkon uitzicht hebben op de voorkant van het hotel met de parkeerplaatsen en wij op de achterkant met een vrijwel waterbedding en het dorp. Een uitstekend uitzicht. De armoedige waterbedding zien we alleen als we op het balkon staan, dus geen uitzichtbederver.
    Op ons gemak installeren we ons en gaan dan nog met z’n vieren een wandeling langs het strand maken. Het is geen vol en druk strand met hutje, mutje bedjes op elkaar. La Cala de Mijas is duidelijk het kleine broertje of zusje van uitgesproken badplaatsen als Marbella en Tormelinos.
    We boffen daarmee, hier geen flatgebouw naast flatgebouw maar wel hele rijen vakantiewoningwoninkjes langs de brede boulevard met een bescheiden, vriendelijke uitstraling die hier niet uit te toon vallen. We stoppen bij een strandtent met uitzicht op strand en zee. De mannen bestellen bier en Gerda en ik Sangria. Een glas dachten wij, maar krijgen een liter. Gelukkig willen de mannen er een glas van proeven, want ieder een halve liter zien we niet zo zitten op dit tijdstip. We bestellen er broodjes bij en zitten er heel gezellig. Zon, zee, strand en terras, dat blijft een altijd klinkende combinatie.

    20161003_150838

    20161003_165842

    dsc_1841

    Langzaam wandelen we terug en kleden ons om voor het buffet. Dat is gigantisch, er is zoveel, kiezen is nauwelijks te doen, behalve dan als je vegetarisch bent. Nergens wordt dat duidelijk aangegeven, dus schiet ik een kok aan. Vriendelijk wijst me die wat bakken aan, dat is niet heel veel, zijn blik is enigszins verontschuldigend. Ik maal er niet om, er is genoeg. Door het bijna altijd beperkte aanbod, is het juist makkelijker om te kiezen wat ook zijn voordelen kent. Wel vraag ik me ook nu af waarom het zo ingewikkeld is om aan te geven wat vegetarisch is. Een klein symbool op het kaartje erbij en…klaar. Het dessertbuffet is eveneens enorm, de mannen zijn in hun nopjes en zien de komende dagen smakelijk in.
    Alles ziet er werkelijk goed verzorgd uit, niet verkeerd dat de maaltijden in dit hotel in de prijs ingesloten zijn.
    Na de maaltijd maken we nog een klein ommetje in de sterk afgekoelde buitenlucht en sluiten de dag af op het balkon van Jos en Gerda.

    Granada

    Half zeven gaat de wekker, buiten is het nog donker, maar wij gaan op stap. Vakantie, joechei 😉
    Vandaag gaan we naar het Alhambra, bestaande uit middeleeuwse Moorse paleizen waar we maanden geleden in Nederland kaarten voor gereserveerd hebben. Noodzakelijk vanwege de grote belangstelling en er een maximaal aan het aantal bezoekers is gesteld. Op verschillende tijden, verdeeld over de dag mogen er niet meer dan 2800 bezoekers tegelijk het paleis bezichtigen. Dat lijkt heel veel, maar het komt vaak voor dat bezoekers teleurgesteld moeten worden: geen toegangskaarten meer beschikbaar.
    Bij de receptie halen we de toegezegde ontbijtpakketten op en krijgen een zak mee waarmee we de auto instappen. De 10 km naar het Alhambra loopt deels over een steile weg omhoog daardoor hebben we een mooi zicht op verlichte dorpjes die langzaam ontwaken in het schijnsel van de opkomende zon. Tegen de tijd dat we op de parkeerplaats van het Alhambra arriveren is het licht. Zo snel kan het gaan. Het is acht uur ‘s morgens en veertien graden.
    Om half negen kunnen we naar binnen zodat we eerst gaan ontbijten in de auto. We openen de plastic zak en bemerken dat het een ontbijt is voor twee personen. Voor de niet- vegetariërs. Gerda en Jos hebben ieder een flesje water, een sinaasappel en een broodje met vlees. Het is droevig, maar meer dan niks.De buit wordt verdeeld. Ik neem de oranje vrucht.
    Na dit karig ontbijt verlaten we de auto en zetten koers naar het Alhambra. De tickets moeten met een creditkaart gecheckt worden op geldigheid, we sluiten aan in een rij voor het apparaat die aantoont dat de kaartjes inderdaad betaald en dus geldig zijn.
    Op het pleintje staat een shop waar we koffie en broodjes kopen want met alleen kruimels in de maag is het matig starten.

    img_9016

    img_9021

    img_9145

    img_9122

    Dan bewegen we ons in een rustig tempo naar het het grote paleis. Een stukje verderop is het zomerverblijf. Onze kaartjes geven recht op toegang van half tien tot half twee. Voor de omgeving is geen tijdslimiet. De toegangsweg heeft aan weerskanten hoge coniferen die aangegroeid en gesnoeid het aanzicht van twee groene wanden geven. In die groene wanden zijn op gelijke afstand identieke raampjes in de vorm van een halfrond geknipt. Het zorgt voor prachtige doorkijkjes.
    Onderweg passeren we restanten van eeuwenoude funderingen, kijken uit over begroeide heuvels, perkjes met geraniums, rozen, afrikaantjes en ander bekende plantjes waarvan ik de naam niet zo 1,2,3, weet.
    Om half tien passeren we de controleurs van het grote paleis en vergapen ons aan de magnifiek, ongekend bijzondere versieringen van plafonds en wand. Monnikenwerk moet het geweest zijn om dit te maken. Het oogt als kant, als fijn ivoorwerk. Steeds weer andere motiefjes, kamer voor kamer. Er is divers subtiel kleurgebruik waarbij blauw en groen overheersen. De plafonds ogen als een koepel waarbij vooral de hoeken de aandacht trekken door de laag op laag aangebrachte verfraaiingen. Ook de prachtig mooie tegeltjes verdienen de aandacht.
    Buiten is temperatuur allang weer de 25 gepasseerd. Mijn vestje ligt weggestopt in de fototas die ik steeds als handtas gebruik en bril en pet zijn eruit gehaald. Het is wederom nodig.

    img_9138

    img_9075

    img_9051

    img_9149

    img_9025

    img_9023

    dsc_1808

    20161002_110323

    20161002_100354

    20161002_100217

    We lopen verder naar de militaire uitkijktoren. Lopen over trapjes, andere restanten, waterfonteintjes en stoppen op een pleintje voor de tweede kop koffie van de dag en een broodje. En plaspauze.
    Op een heerlijk plekje in de schaduw is het goed zitten en hebben we een goed overzicht op oudheid, groen en de vele mensen die rondlopen of net als wij een break hebben.
    We vervolgen onze weg over het terrein, het liefst in de schaduw waar genoeg te zien is, op weg naar het zomerpaleis. Dat is aanzienlijk kleiner, en wat bijzonderheden aangaat minder, maar toch de moeite waard.
    Het staat midden in het groen, de lange rechthoekige vijver met de fonteintjes erin trekt de aandacht.
    Bij het zomerpaleis bevindt zich de ‘Stairways Water’. Het water stroomt hier langs de leuningen naar beneden. Stromend water, kabbelend water te midden van oude gebouwen, groen en kleurige bloemen met daarboven een blauwe lucht. Ik word hier zo vredig en zen van. We pauzeren bij een bankje en ik ga op een muurtje zitten. Gewoon kijken en luisteren, heerlijk.

    img_9108

    img_9038

    dsc_1829

    dsc_1826

    dsc_1822

    dsc_1804

    We dalen af en begeven ons richting uitgang waar we een eekhoorn spotten. Altijd grappig om zo’n diertje te zien.
    Wat gaan we nu doen? We treden in overleg. Duidelijk wordt dat we best nog wat willen zien, maar geen uren in de ruim dertig graden gepasseerde buitenlucht willen lopen. Met de auto rijden we de steile berg af, naar een parkeergarage in het centrum. Vandaar lopen we de stad in op zoek naar een terras. Dat is nog niet zo gemakkelijk. De zitjes die we tegenkomen zijn allemaal bezet. Tja, zondag en geweldig weer. Wat doe je dan…
    Na een tijdje rondstruinen, vinden we een mooi plekje in de schaduw. De mannen bestellen hun biertje en Gerda en ik gaan aan de sangria. Een smakelijke gewoonte lijkt hier te zijn om hapjes bij de drankjes te serveren. Zonder bijbetaling. Twee bakjes met in totaal vier hapjes wordt op tafel gezet. Als wij aangeven dat er twee vegetariërs zijn, nemen ze een bakje terug en vervangen dat door nachos en een sausje.
    We brengen hier pratend en geanimeerd een genoegelijk tijdje door en stappen dan op. Naar de auto, naar het hotel. Trekken een paar blikje bier en twee flesjes koud water uit een apparaat en bezetten een plekje buiten op het terras. Uiteraard in de schaduw. Beetje lezen, schrijven, mobielen…

    Theo geeft aan dat hij even lekker op bed gaat liggen en opeens wil iedereen even lekker op bed liggen. Ooit zoveel saamhorigheid in een groep gezien? We spreken voor half negen af zodat we rond negen uur bij de pizzeria kunnen zijn die we eerder gezien hebben. De kamers van ons bevinden zich in de kelder waarvan die van Theo en mij duidelijk de kleinste is. Een bed, een stoel en een tafeltje waar we de koffer op gezet hebben, meer kan er niet in. De badkamer is wel ruim. Het enige raam in de kamer bevindt zich hoog in de muur met opzicht op de onderkant van een betonnen rand.
    We verblijven hier twee nachten, dus ach, alles is wel schoon en netjes. De algemene ruimtes zoals de receptie en het restaurant gedeelte hebben Oosterse details. Daar is aandacht aan besteed. Het zeuren over de ontbijtpakketten hebben we gelaten voor wat het is.
    Na een paar uur zijn we uitgerust en opgefrist, we kunnen er weer tegenaan. De gps geeft aan dat het ongeveer een kwartiertje lopen is naar de pizzeria, dat is een mooie wandeling in de nu aangename buitenlucht.

    Zoals gepland komen we rond 21.00 uur bij de pizzeria aan waar een grote groep jongeren buiten zit met een drankje. Binnen is het rustig, alleen een vader en zijn zoon zitten aan een tafeltje, de ogen gericht op een voetbalwedstrijd die op drie tv beelden in het restaurantje te zien is.
    We worden hartelijk begroet door een vrouwelijk personeelslid die aangeeft zo bij ons te zullen komen. Een man staat achter de bar, rommelt daar wat en volgt ondertussen de wedstrijd.
    De vrouw komt naar ons toe en vraagt of we wat willen drinken en of we even geduld hebben omdat ze eerst een andere bestelling moet afwerken. Natuurlijk. De vrouw brengt onze drankjes en wij keuvelen verder. We krijgen nu erge trek. De vrouw komt opnieuw en begint in Spaans met Engels waar ze zelf niets van lijkt te begrijpen. Ze brengt ons een schaal met hapjes om het wachten te vergemakkelijken. Tenminste, wij denken dat ze dat zegt. Jammer voor mij, bevatten alle hapjes vlees. Weer komt de vrouw en wij maken duidelijk dat we nu echt willen bestellen. De vrouw blijft vriendelijk en vraagt naar onze wensen. Het verschil is een pizza small en large en wie wat wil lijkt haar niet duidelijk, eerlijk gezegd begin ik wat te twijfelen aan de verstandelijke vermogens van de vrouw. Hoe moeilijk kan het zijn? Zeker als we ‘small’ en ‘large’ nog expressief ondersteunen. Bovendien gebruikt de vrouw de termen ‘small’ en ‘large’ zelf ook. Het wordt steeds verwarrender. De vrouw loopt weg en komt met een groot bord terug. Vindt zij ons sukkels? Na nog meer gedoe heeft ze de bestelling opgenomen en wij hopen dat ze het nu echt begrepen heeft, overtuigd zijn we lang niet. Een nieuwe schaal hapjes wordt op tafel gezet door haar, weer met vlees. Ik word nu echt flauw van de honger, het is al ruim over tienen. Wat we wel zien is dat de vrouw haar benen onder haar kont vandaan loopt en de man achter de bar het relaxed heeft. Een paar klanten die een afhaalpizza halen en een biertje aan de bar drinken, meer niet. De wedstrijd tussen twee grote Spaanse clubs kan ontspannen gevolgd worden. ‘Ga snotverdorie je vrouw helpen,’ mopperen wij, niet te beroerd om te oordelen. Sorry, maar we willen nu echt eten. Weggaan is geen optie omdat er in de hele nabijheid niets anders is. Bovendien, het is nu half elf…
    Dan zien we een pizza aankomen, het is de large one die Theo heeft besteld. Blijmoedig zet de vrouw die op tafel en gaat veder met andere werkzaamheden. We geloven niet meer dat de rest komt en eigenen ons stukjes van Theo’s exemplaar toe. Ik moet nu echt eten, maar voel tegelijkertijd dat ik al een stukje voorbij de honger ben. Pas als die van Theo bijna weggewerkt is komen de ander drie pizza’s. Theo krijgt zijn gedeelde stukken terug en beginnen aan de onze, die we niet meer op kunnen. De trek voorbij.
    Tegen half twaalf verlaten we nooit meer te vergeten eettent en wandelen via een andere route naar het hotel. We passeren mooie huizen met prachtige betegeltjes plaatsjes en trappetjes voor het huis. Bij aankomst zoeken we direct onze kelderkamers op. Slaap lekker en tot morgen.

    Sevilla-Granada

    Prima geslapen, ondanks dat de airco het niet doet. Gelukkig kan het raam open waardoor de verkoelende nachtlucht voor een prettige slaapkamertemperatuur zorgt.
    Tijdens het ontbijt vertellen Jos en Gerda over het ruziënde stel in de slaapkamer naast hen. Woordelijk konden ze volgen waar ze onenigheid over hadden. De man en vrouw zitten ook in de ontbijtzaal en aan de gezichten te zien hebben ze het vannacht niet goed gevreeën. We hopen dat de spanning wegtrekt en hun vakantie niet verziekt.
    Het paar maakt dezelfde rondreis per auto als wij hebben we opgemerkt. Bij de aankomst op het vliegveld van Malaga wisten we het natuurlijk nog niet, maar een paar hotels verder zagen we mensen die we van vorige hotels herkennen. We beginnen grapjes over de leden van ‘onze’ groep te maken. Die en die zijn er nog niet, moeten we dat niet kenbaar maken. Ja, wij vermaken ons wel.
    Voor het verlaten van het hotel glip ik even weg naar het zwembad achter het hotel. De anderen redden het inladen van de koffers ook wel zonder mij. De reviews waren matig. Over het gehele hotel en de omgeving trouwens. Een snelle blik laat zien dat het zwembad klein maar schoon lijkt. De onaantrekkelijkheid van het zwembad zit vooral in het lelijke, gescheurde beton met rommelig, verwaarloosd groen. De paar stoelen die er staan nodigen dus niet uit om er te gaan zitten. Om er te komen moest ik trouwens langs de wasserette van het hotel met stapels schoon en bergen vies linnengoed.

    De route naar Granada is prachtig. Granada ligt aan de voet van de Sierra Nevada, een gebergte in Andalusië. Het is het tweede grootste gebergte van West-Europa. We rijden door heuvelachtig gebied en zien vooral olijfgaarden zo ver je kan kijken.
    We rijden de rit van ongeveer 150 km in een ruk zodat we alle tijd in Granada hebben. Tegen 12.00 uur bereiken we de bestemming, na eerst het hotel voorbij gereden te zijn. Het stond eerder langs de weg dan verwacht.
    Om 14.00 uur kunnen we inchecken, geen punt. De bedoeling is om direct de bus naar het centrum van Granada te pakken om daar het eerste moois te bezichtigen.

    dsc_1726

    img_8965

    We melden ons in het hotel en krijgen het beste welkom tot nu toe. Het meisje aan de balie haalt direct een plattegrond tevoorschijn en vertelt waar we zijn en hoe we waar kunnen komen. De bus is de beste optie vindt zij ook en print de dienstregeling voor ons uit.
    Als we het vriendelijke meisje vertellen dat we morgenochtend vroeg naar het Alhambra willen, concludeert ze direct dat we dan niet het ontbijt in het hotel kunnen gebruiken en stelt voor dat ze ontbijtpakketten klaarmaakt. Fantastisch.
    Zeer te spreken over deze ontvangst nemen we een kopje koffie en stappen naar buiten, de vandaag opnieuw brandende zon in. De bus komt met tien minuten volgens de dienstregeling…

    Dus niet. We wachten, voelen ons vlees dichtschroeien door de hitte en smeren ons uitgebreid in. Het versnelt de aankomst van de bus, denken we. Voor de honderdste keer loopt een van ons naar de rand van de weg in de hoop de inmiddels net zo vervloekte als gewenste bus te zien.
    De hoop smelt weg, toch blijven we wachten en wachten op een smal plekje in de schaduw onder een boom. Eerder hadden we besloten dat met de auto gaan geen goed idee was vanwege het beroerde parkeren volgens de reviews en het vriendelijk meisje van zojuist. Diezelfde reviews waren trouwens ook niet de spreken over de busdienstregeling. De rest van de dag bij het hotel rondhangen vinden we echter het slechtste idee. Bovendien, zal je zien, gaan we weg komt de bus, dus, nee… zie je de bus al?

    We vermaken ons met flauwekul, dat is het beste wanneer chagrijnigheid op de loer ligt. Hoewel ik vermoed dat ergens een camera hangt die filmt hoe wij met deze situatie omgaan en of wij niet frustraties op elkaar of het bushokje afreageren. Ons vangen ze niet. Na een uur komt een kleine bus, juichend stappen we in om na 25 minuten in het centrum van Granada uit te stappen.
    Om te bepalen welke kant we op moeten raadplegen Jos en The de gps, Gerda en ik kijken om ons heen en zien direct de oude poort en oude kasseien van een omhooggaande weg. De route naar het uitzichtpunt in het oude centrum, stellen wij tevreden. De mannen houden zich liever aan de gps en de erbij gehaalde kaart. Conclusie is hetzelfde. Nee, ik zucht niet.

    img_8967
    De tocht naar boven is vrij steil, maar niet lang, gelukkig kunnen we door de behuizing aan beide kanten over en schaduwstrook lopen. Het is rustig, andere wandelaars komen we niet tegen. Zonder te praten ploegen we ons naar boven waar we plots op een plein staan met veel bedrijvigheid en een aangename sfeer. Leuk! Wat gaan we doen, hier wat drinken of doorlopen naar het uitzichtpunt? We doen het laatste. Ook dat is maar een klein stukje.
    Het punt waar we dan uitkomen bruist van nog meer gezelligheid. Het plein is niet groot, maar er staan barretjes, er is muziek en we zien mannen en vrouwen met kleedjes waarop sieraden en portemonnees voor de verkoop.
    En niet te vergeten het fantastische, geweldig mooie uitzicht op het Alhambra waar we morgen naartoe gaan. We hoeven niet te overleggen om te weten dat we hier een tijdje blijven. Zeker als we een podium zien en een groep
    vrouwen in flamencokleding die zich duidelijk gereed maakt voor een optreden. De mannen nemen een biertje, Gerda en ik houden het op water. Niet in het minst omdat ik denk dat alcohol en deze temperaturen geen goede combinatie voor mij zij. Beter is om wat te eten, het loopt tegen 14.00 uur en het ontbijt is een hotel geleden. Op de heenweg zag ik een bakker en ik werp me op om de kudde van voedsel te voorzien. Of toch nog even wachten? De dansgroep lijkt nu echt klaar te staan.
    Wanneer de danseressen zich vervolgens tussen het publiek gaan mengen en er een aan het bier gaat grijp ik mijn kans en sprint naar de bakker. De broodjeszaak die ik eerder spotte blijkt eerder een gebakszaak. Ik kies twee verschillende, twee met chocola en twee met pudding. De verkoopster legt alles zorgvuldig op een aluminium serveerblaadje in een doos die met rood lint wordt verpakt.
    Bij terugkomst zijn de danseressen nog steeds niet begonnen en wordt het voedselpakket verwachtingsvol uitgepakt. Met smaak wordt de gebaklunch opgegeten.

    img_8972

    img_8975

    img_8979

    img_8980

    img_8986

    img_8989

    dsc_1748

    Theo hoort bij de bar zeggen dat het optreden om half drie begint. Dat is bijna. We zitten op de stenen muur vanwaar we het mooiste uitzicht achter ons hebben op het Alhambra. Het staat op een top en daarvoor zien we het groen in de dalen en het rotsachtig gebergte erom heen. Hier en daar kronkelen weggetjes en zien we huizen. Het is zo mooi.
    Ondertussen gaan de danseressen op het plein voor en op het muurtje naast ons duizend keer op de foto. Het schiet niet op. Het wordt drie uur, half vier. Ik stap op een van de danseressen af. Hoe laat? Er wordt overlegd. Over tien minuten krijg ik als antwoord. Het wordt vier uur, half vijf. We merken onrust op. De techniek die eindelijk op het podium bezig was, stopt ermee. Er wordt gepraat waarbij de onverstaanbare klanken vertaald worden in lichaamstaal en expressie, er is onenigheid. We gaan.

    We verlaten het plein aan de tegenovergestelde kant dan vanwaar we gekomen zijn. Die wandeltocht die dan volgt is prachtig. We passeren diverse punten met machtig uitzicht op het Alhambra en de stil makende natuur. Schitterende huizen met mooie terrassen en fraai betegelde muurtjes of trappen langs weggetjes die ons slecht bereikbaar lijken. We zijn praktisch denkende Hollanders. Hoe warm het ook is, we genieten hier alle vier zo van. Fijn is dat we onderweg bij een kraantje de waterflesjes kunnen vullen, want zonder kan echt niet.
    Langzaam maar zeker dalen we af en komen weer in het centrum van Granada waar we op zoek gaan naar een gezellig terras. Dan opeens ontwaren we prachtig geklede mensen op een kerkplein. Een bruiloft? Nieuwsgierig blijven we staan en zien steeds meer vrouwen in verrukkelijke jurken en verrukkelijke mannen in smaakvolle pakken. Heel wat anders dan onze korte broeken, lompe wandelschoenen, zweterige shirtjes en op het hoofd plakkend haar. De mannen en vrouwen in politie uniform laten ons concluderen dat er een politieman of -vrouw gaat trouwen. Dat spreekt vooral Gerda tot de verbeelding, als hun politiezoon misschien ooit… we gaan.

    img_8993

    img_8996

    img_8999

    20161001_142436

    dsc_1749

    dsc_1756

    dsc_1772

    dsc_1773

    Mazzelaars als we zijn kunnen we een plekje op een schitterend gelegen terras bemachtigen, met uitzicht op oude stadsdelen en een sfeervolle, goed bij de omgeving passende winkel- uitgaansstraat.
    Naast het terras pakt een jonge saxofonist zijn spullen uit en begint te spelen. Zo goed en mooi.
    Hier kunnen we uren zitten, zeker als er bij de drankjes gratis hapjes geserveerd worden. Als we dan toch eindelijk verder gaan treffen we bij meerdere kerken meerder bruidsparen aan met mooi geklede gasten. Is het de dag van het trouwen of zo? En op zaterdag, dat gebeurt bij ‘ons’ niet, denk ik. Misschien is dat achterhaalde kennis. Geen idee.
    Minder smaakvol is de groep vrouwen die we tegenkomen met bh’s over hun hoofd en inlegkruisjes op hun rug geplakt. Ongetwijfeld een vrijgezellenpartij, wel met een apart gevoel voor ludiek.

    dsc_1777

    Door het prachtige Granada gaan we verder, straatje in, straatje uit, overal is wat te zien. Al kriskras lopend komen we terug bij de busplek. Spannend, gaat er echt een bus terug of zullen we verslagen een taxi terug naar het hotel moeten nemen? Omdat we de busdienstregeling niet meer blind geloven vragen we het aan een taxichauffeur. Stellig zegt hij dat de bus over tien minuten komt en wijst naar de plek vanwaar die zal vertrekken. Hij voegt eraan toe dat het geen grote bus is.
    ‘Als die bus er met tien minuten op, eet ik mijn rugzak op,’ zegt Jos, de alleseter. Het is niet nodig, na een half uur is de bus er nog niet. Weer is het grote wachten begonnen. Waarop?
    Als ik aan het eind van de weg een bus zie stoppen ga ik ernaar toe, misschien weet die man meer. De chauffeur spreekt geen Engels, een passagier wel en zij komt helpen. Zo horen we dat de bus niet hier, maar twee straten verder vertrekt. Over tien minuten. IK draaf terug naar de anderen en breng de boel in beweging. Of het zo is? We moeten wat.
    De informatie klopt. Precies op tijd komt de bus, gehaald dankzij de hulp van een gewone reizigster. De ene chauffeur zei maar wat, de ander sprak geen Engels.

    Opgelucht nemen we plaats in de bus. Bij het instappen hebben we de chauffeur uitgelegd naar welk hotel we moeten. Hij kent het en zal ons een seintje geven als we eruit moeten. Heel vriendelijk. Alleen hij vergeet het, als we door krijgen is het te laat. We moeten nu een stuk omlopen en het is donker geworden. We verbazen ons nergens meer over, hebben vandaag een allergie tegen Spaanse bussen opgelopen en ons ontwikkeld tot voorbeeldige wachters. Niet ten onder gegaan aan irritaties en frustraties. Met ons lontje zit het goed.

    Rond half negen zijn we bij het hotel en checken in, halen de bagage uit de kofferbak en nemen een half uur de tijd om ons op te frissen voor we gaan eten. De maaltijd is heerlijk, het smaakt me zo goed. Eenvoudig, maar het lekkerste en meest smaakvolle vegetarische wat ik tot nu toe gegeten heb. Dat het restaurant van het hotel, ook toegankelijk voor niet-gasten, een uitstraling heeft die aan een snackbar laat denken, doet daar niets aan af. De anderen zijn net zo te spreken over hun bestelling als ik.
    Verzadigd en tevreden gaan we naar bed. Morgenochtend vertrekken we om half acht naar het Alhambra.

    Sevilla-Córduba – Andújar

    Het uit de kluiten gewassen hotel heeft een ontbijt waarbij kwaliteit met kleine letters mag worden. Eerlijk zijn is niet altijd klagen. Dus mag ik zeggen dat de koffie slap is en de jus d’orange niet meer dan water met een kleurtje is. Dat op zich is al treurig, het wordt erger: er staat geen yoghurt. Een hotel zonder yoghurt, onbestaanbaar. Ze zijn het vast vergeten, dus ik vraag er vriendelijk naar. Direct snelt iemand naar achteren, komt terug met een mandje Yoghurtpakjes en vraagt mijn reisgenoten of die ook blieven. Er zijn twee liefhebbers. Het mandje vindt zijn weg naar het buffet. Cruesli en Muesli is matig aanwezig, maar ik ben allang blij. Yoghurt en ik ontbijten al jaren samen.
    Hoewel onze kamers sfeervol ogen, ‘rammelt’ er her en der wat. De lounge beneden in het hotel is verouderd. Desondanks hebben we een prima verblijf gehad en liggen de bedden gelukkig uitstekend.

    De autorit van vandaag is 225 km, van Sevilla naar Andújar, en gaan we in twee etappes rijden. Halverwege willen we in Córdoba stoppen om daar de Mezquita te gaan bekijken. Over de autoweg gaat het snel en rond de middag komen we bij de stad aan. Alleen nog even parkeergarage zoeken. De tomtom begint een spelletje te spelen. Door de meest waanzinnig smalle straatjes en steegjes worden we geleid. Wel mooi, maar nauwelijks te doen en ongewenst. Gênant wordt het als we door een auto brede straat rijden waar twee schilders hoog op hun ladders aan het werk zijn. Zonder een vloek of zucht, denken wij, dalen de mannen van hun ladders, en duwen zich daarmee plat tegen de zijmuur zodat wij kunnen doorrijden. We steken als bedankje onze hand op, dat is toch wel het minste.

    Eindelijk vinden we de prima parkeergarage. Opgelucht zetten we de auto neer, zoeken onze weg naar buiten en het eerste terrasje.
    Laat ik de rode draad eens noemen: het is weer heul warm, we zijn de dertig graden ruimschoots gepasseerd. We drinken een echte lekker cafeïnebak en kunnen de wereld weer aan. En natuurlijk wordt een wc bezoek niet vergeten. Wat opvalt bij de Spaanse toiletten die we bezocht hebben, en dat zijn er veel, is dat de toiletrol niet dichtbij de pot hangt. De meest onhandige capriolen moeten uitgehaald worden om een paar blaadjes onmisbaar papier te scoren. Waarschijnlijk gaan de veel kleinere Spanjaarden eerst papier pakken en zich dan op of rond de pot settelen. Wij moeten het gewoon slimmer aanpakken willen we onze arm niet verrekken of het risico lopen dat het in onze ruggen schiet. Wc bezoek kan zomaar een medisch risico vormen.
    img_8913

    dsc_1687

    dsc_1688

    dsc_1693

    dsc_1696

    De gps gaat aan en wij lopen erachter aan. Dat gaat gesmeerd, behalve dat we een ingang niet voor een ingang aan zien en onnodig omlopen.
    Voor de Mezquita is een plein met bomen. De bomen zijn onderling verbonden met een soort geultjes. Een vernuftig systeem om het groen van water te voorzien. Als Theo in de rij voor de kaartjes staat, wachten wij in de schaduw, de zon moet vermeden worden.
    Mezquita is Spaans en staat voor moskee, wat verwijst naar de functie van het gebouw voordat het een kathedraal werd. De Mezquita, staat op de Unesco werelderfgoedlijst en was toentertijd de twee na grootste moskee na Mekka. In de Mezquita was plaats voor twintigduizend gelovigen.
    De bouw startte in de achtste eeuw en omdat iedere Islamitische heerser een stukje liet bijbouwen werd de moskee steeds groter. Na de herovering op de Moren werd in de 16e eeuw in opdracht van Karel V in het midden van de moskee een kathedraal gebouwd die twee keer zo hoog is als de moskee.
    Oorspronkelijk stonden er 1200 zuilen in de gebedsruimte, voor het bouwen van de kathedraal werden er 400 verwijderd.
    Een leuk weetje: Het gebouw liet een diepe indruk na bij de kunstenaar Escher. De invloed van de Mezquita op zijn werk is goed zichtbaar. Het Eschermuseum in Den Haag stond al op mijn wensenlijstje, nu met een stip erbij.

    Direct na binnenkomst worden we al geconfronteerd met talrijke zuilen in een gigantische ruimte. Het is kolossaal, indrukwekkend en prachtig. Met een geweldig oog voor detail is er overal van alles te zien. Imponerend. Misschien is dat wat me een naar onbehaaglijk, zelfs boos gevoel geeft. Zoveel kerken en kathedralen heb ik al bezocht, maar nu overvalt het me. Het is lastig te genieten van het moois door gedachten aan hoewel levens de bouw gekost moet hebben. Misbruik van goedgelovige, goedkope arbeidskrachten zonder Arbo of vakbond achter zich. Het machtsvertoon waarmee ieder leider zijn persoonlijke stempel wilde drukken. Het heeft toch allemaal niets met geloven te maken. Het is een prachtig gebouw, laat dat duidelijk zijn, maar bevestigd zo mijn overtuiging om niet geloof gebonden te willen zijn. De toestand in de wereld speelt me misschien ook parten. Of de dagelijkse hitte, hoewel het hier binnen heerlijk koel is. Ik ben even mijzelf niet of juist wel. ik voel me enigszins verward en wat verdrietig.
    img_8921

    img_8928

    img_8941

    img_8942

    img_8947

    Na dit, in meerdere opzichten dus, bijzondere bezoek, gaan we een hapje eten. Binnen, buiten is het niet te harden. Ik heb geen trek, wil alleen een stuk cheesecake en koffie, terwijl de anderen pasta naar binnen werken. Het kleine, intieme restaurant heeft aspecten van de Mezquita in het interieur verwerkt. De kleuren, de zuilen. Het is leuk gedaan. Als er dan ook nog een buiten proporties, zeker twee meter, mooie lange Spanjaard werkt, knap ik gauw weer op.

    We wandelen door de prachtige, leuke en sfeervolle smalle straatjes in de Barrio de Juderia, een vroegere Joodse wijk. Om ons heen horen we nu veel onze moederstaal, het giert van de Nederlanders. Daarmee klopt de informatie in ons reisboek: het is er erg toeristisch.
    Theo wil heel graag een speciale brug met wachttoren zien, dus dat doen we en daar krijgen we geen spijt van. Vlakbij de Mezquita ligt de brug Puente Romano over de rivier Guadalquivier. Aan het eind van de brug staat de wachttoren Torre de la Calahorre. Deze is gebouwd om de brug en de rivierhaven te beschermen. Het is werkelijk een plaatje. Natuurlijk lopen we eroverheen, onderweg af en toe hangend over de brugleuning, kijkend naar het stromend water en het groen langs de kanten. Her en der zien we, deels verscholen in de beplanting, stenen restanten van wat ooit een functioneel onderdeel van deze omgeving was. Eigenlijk lijken we wel gek dat we de lange brug op en neer lopen. Het is bloedheet op deze dag die de 39 graden gaat halen. In die hitte speelt langs de kant op de brug een accordeonist. In een razend tempo speelt hij zijn repertoire en voortdurend lijkt hij nog meer te versnellen. In combinatie met de temperatuur moordend. En waarvoor? Er loopt nauwelijks publiek over de brug.

    dsc_1713

    dsc_1717

    dsc_1718

    dsc_1723

    img_8915

    img_8951

    img_8953

    Terug bij het beginpunt van de brug lopen we naar de auto. Voordat we de 75 km naar ons hotel in Andújar rijden willen we eerst wat drinken. We stappen op een horecagelegenheid tegenover de parkeergarage af en worden aangenaam verrast. Eenmaal binnen merken we dat we ons in een grote kas bevinden met diverse barretjes en eettentjes. Heel sfeervol ingericht met rekjes, plankjes en wandjes met planten. Door de aanwezigheid van een watervernevelaar is het fris groen en heerlijk verblijven. We sluiten Córduba leuk af.

    De resterende afstand leggen we snel af in de auto met onvolprezen airco. Had ik al gezegd dat we die achterin apart kunnen regelen van wat ze voorin wensen? Een prettige luxe.
    We vinden het hotel direct en checken in. Het hotel heeft een overwegend houten, gedateerde inrichting, maar wel netjes en schoon. Na ons opgefrist te hebben gaan we weer naar buiten om te kijken in wat voor plaatsje we ons bevinden. Lukraak lopen we een kant op en bemerken dat we ons op een soort van industrieterrein bevinden. Nergens woningbouw. De behoefte om iets te drinken komt weer eens ter sprake. We zien een terras wat echter niet uitnodigend lonkt door de bende tussen de tafeltjes op de grond. Een personeelslid loopt er keurig gekleed tussendoor. Omdat er niets anders is, gaan we aan het tafeltje zitten dat het netst oogt. Theo en Jos zijn al binnen voor de bestelling als Gerda en ik het eens zijn dat wij liever toch nog verder willen kijken voor iets beters. Als wij naar binnen lopen is de bestelling al opgenomen, we zijn te laat, wel kunnen we dan zien dat het binnen op de grond voor de verkoopbalie ook een ongelooflijke bende is. Ik geloof niet dat ik eerder ooit zo’n bende in een horecagelegenheid heb meegemaakt. Daarbij ben ik stomverbaasd over Theo en Jos die zich daardoor niet van een bestelling hebben laten afhouden. Beiden houden van netjes en schoon. Gerda begrijpt het eveneens niet helemaal. Rare mannen…

    In de hoop dat we niets hebben opgelopen zetten we koers naar de Carrefour, een supergrote zaak waar werkelijk van alles te koop is. Van flatscreens tot auto onderdelen. Van koek tot babykleertjes. Jos en Gerda kenden het al, Theo en ik kijken onze ogen uit.
    Omdat er verder niets te beleven valt en het donker begint te worden keren we terug naar het hotel voor het avondeten wat ervoor mij uitziet als een tosti. Het is het gemakkelijkste en scheelt gedoe met uitleggen wat vegetariërs zijn.
    Na de maaltijd nemen we een drankje buiten op het terras en sluiten daarmee de dag af.

    Sevilla

    Vandaag vroeg aan het ontbijt om tijdig in het oude Sevilla te zijn waar we willen starten met het bezoek aan het Alcázar, gebouwd door de Romeinen in de derde eeuw als fort. Om de hoek van het hotel bevindt zich het metrostation waar een supervriendelijke medewerker ons wijst op de mogelijkheid een vierpersoons retourkaart te kopen. Veel goedkoper dan vier aparte kaartjes. De metro brengt ons in iets meer dan tien minuten naar het centrum.
    Vanaf dat moment lopen we alleen maar te genieten. Waar we beginnen zijn de wegen breed en de gebouwen gelijk al prachtig. Op het plein waar de entree is voor het Alcázar hebben we een schitterend uitzicht op de Santa Maria kathedraal, een van de grootste kerken ter wereld. Op het grote plein rijden geen auto’s, een verademing. Hier lijkt wel doorgedrongen te zijn dat een stad aan aantrekkelijkheid en toegankelijkheid wint als je het autoverkeer beperkt. Daar zijn die oude steden niet op gebouwd.

    20160929_094225

    Hoe vroeg we ook zijn, we moeten in de rij staan, het Alcázar is een grote toeristische trekpleister. Het wachten is niet erg. Er is genoeg te zien. De prachtige gebouwen om ons heen, de vele koetsjes met paarden ervoor. Het giert ervan in de stad. Of de mensen in de rij, zoals een jong bruidspaar met hun fotograaf en hulpje, zij moeten gewoon in de wachtrij staan om binnen te kunnen en foto’s op een bijzondere locatie te maken. Om binnen te komen moet de bagage door een scanapparaat en wij door een detectiepoort. Ach ja, we snappen het wel. Een kaartje kost €9,50. Dat vinden we goedkoop, zeker als je bedenkt dat kerken hier niet gratis toegankelijk zijn. Een beetje kerk vraagt als snel €5,- p.p.
    Het Alcázar is prachtig. Door branden verwoest en steeds weer herbouwd. Het heeft gediend als fort, paleis, Arabische vesting, was een militair bolwerk van christenen… de muren zouden geweldige verhalen kunnen vertellen als…

    img_8767

    img_8772

    Het huidige gebouw is een reconstructie van het kasteel zoals het gebouwd werd door Karel de vijfde.
    Veel ruimtes, van vloer tot plafond, zijn voorzien van de mooiste mozaïektegeltjes. Van eerste kamer, die ooit een justitiële functie had, heeft het stenen plafond en delen van de wand de uitstraling van kantwerk. Maar dan van steen dus. Allemaal verschillende bij elkaar passende motiefjes. Fantastisch om te zien. We lopen van de een naar de ander ruimte, overal vergapen we ons en maken talrijke foto’s van wanden, plafonds, deuren, vloeren: alles is geweldig. Goed onderhouden en/of gerenoveerd. Daarnaast passeren we de mooiste doorkijkjes. Omdat het Alcázar ontzettend groot is valt het enorme aantal bezoekers mee. Het verspreidt zich goed en probleemloos kan alles goed gezien worden zonder ‘last’ van elkaar te hebben.
    Ondertussen loopt de temperatuur op. We zijn blij als we binnen of buiten in de schaduw kunnen staan.
    We onderbreken onze tocht van verwondering en bewondering en zoeken buiten een terrasje in de schaduw op voor een heerlijk bakje cafeïne. We hebben een heerlijk plekje in een verrukkelijk groen hoekje van de tuin. Genieten in alle rust, we kunnen het.
    We wandelen door de tuinen met fonteintjes en groene hagen, langs het paviljoen waar Karel de vijfde trouwde.
    Ruim drie uur later verlaten we Alcázar, zeer voldaan. Ga je naar Sevilla, dan is dit een gouden tip.
    img_8776

    img_8803

    img_8812

    img_8823

    img_8838

    img_8850

    img_8851

    Door de mooie verkeersarme straat lopen we verder naar het Spaanse paleis. Wauw, geweldig! Wat is dat mooi. Alles maakt indruk. De bruggen, het plein, het water. Alles is ‘af’. We kijken onze ogen uit.
    Opnieuw wordt het vanmiddag bloedheet, maar het is zo, zo schitterend om te zien dat we de hitte weerstaan, We willen alles zien. Voorlangs het Spaanse paleis zijn stenen nisjes en elk daarvan is gewijd aan een Spaanse provincie. Veel Spanjaarden laten zich fotograferen in de nis van de eigen provincie. Het is vandaag erg rustig. Laten we raden waarom…
    20160929_133727

    dsc_1650

    dsc_1651

    dsc_1653

    dsc_1668

    dsc_1671

    Wanneer we alles van binnen en van buiten gezien hebben slepen we ons voor de verandering weer eens naar een terras. Dat valt niet mee, alle fijne plekken in de schaduw zijn bezet, maar als barbecue vlees in de hete zon gebraad te worden is geen optie. We zoeken verder en vinden. Op een smal trottoir waar de tafeltjes in een lange rij achter elkaar zijn opgesteld ploffen we neer op fragiele stoeltjes. Niet de beste plek door het wandelend publiek. Gehandicapten lopen langs en bedelen om geld en ogenschijnlijk gezonde mannen proberen prullaria te verkopen. Het voelt niet fijn om te negeren, toch doen we het. Zelfs een moeder passeert met haar kind op de arm, haar hand ophoudend terwijl ze ons ongegeneerd en stralend aankijkt.
    De ijsthee en het bier is zo verfrissend, heerlijk. Met bevrijde voeten uit warme gympen komen we weer helemaal bij.
    Uitgerust wandelen we door de wijk Santa Cruz, een heel gezellig wijk met leuke straatjes, winkeltjes, terrasjes en gebouwen. Het is echt een plezier om hier te wandelen. Opvallend is de aparte zonwering die boven veel straten is opgehangen. Het geeft de straten een intiemere sfeer.
    dsc_1674

    dsc_1680

    dsc_1684

    dsc_1685

    We genieten van alles wat we zien tot het moment komt dat het genoeg is geweest. Het is nu bloedheet, we zijn er klaar mee. We duiken een Mc Donald in en gaan aan de Mc Flurry’s en milkshakes. Willen we nog iets zien? Nee. Vooral Jos en ik hebben het gehad. Van Theo is bekend dat hij goed tegen de hitte kan, ook Gerda lijkt er minder last van te hebben. Het is half zes en 36 graden. We besluiten terug te gaan naar het hotel met airco voor een late siësta. We stappen naast de Mc Donald de metro in kunnen vlakbij het hotel uitstappen. Dat is mazzel hebben.
    Om half negen durven we het koele hotel te verlaten om een hapje te eten op het terras van gisteravond. De temperatuur is aangenaam en nog altijd ruim boven de 20 graden. Een verademing. We sluiten de avond af met een relaxte wandeling naar het hotel en een drankje bij Jos en Gerda op de kamer.

    Pagina 1 of 2

    Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén