De ontbijtzaal is vooral functioneel, niet gezellig. Het ligt ook ondergronds met een paar hoge raampjes. Het begint voor mij al sukkelig door tomaat op mijn lichte broek te morsen, dat wordt straks boenen met zeep dat bij de wastafel ligt. Dat werkt prima is de ervaring. Evenals het vorige GIT hotel hebben ze hier niet standaard yoghurt bij het ontbijt liggen. Toen moest ik erom vragen, nu ook, allen ze hebben het niet.
Even na 10.00 uur vertrekken we voor de vandaag te rijden 155 km, tenminste als we de route van het reisbureau volgen. Echter, het besluit valt om de kustroute te volgen. Ik bemoei me niet met dat soort besluiten, ik rijd niet, ben dat ook niet van plan dus schik me naar de voorstellen van de chauffeurs. Lijkt me logisch. Langs de kust is trouwens een uitstekend idee.
De olijfbomen hebben we grotendeels achter ons gelaten, de valleien waar we doorheen rijden zijn vooral droog en kaal, met hier en daar wat groen met zanderige rotsformaties. Een desolaat gebied wat als een filmisch decor voorbijgaat. Langs de weg staan speciale borden die ik niet ken. Jos en Gerda weten te vertellen dat het bord de nabijheid van een grindbak aangeeft. Grindbakken bevinden zich op strategische plaatsen waar de weg naar beneden gaat. Speciaal voor auto’s met remproblemen. De grindbak helpt om de vaart eruit te halen. Bijzonder, gelukkig hoeven wij er geen gebruik van te maken. Het is een mooie rit door het licht ruige gebied dat door verlatenheid en zijn onherbergzame aanblik iets van nostalgie oproept. Het is zo’n stuk aarde dat er honderd jaar geleden waarschijnlijk ook zo uitgezien heeft en dat over honderd jaar nog steeds doet. Ik geniet wel en maak wat foto’s vanachter het glas.
Kwart over twaalf komen we aan in La Cala de Mijas. De eerste indruk is goed door de laagbouw links en rechts. Geen hoge op toeristen gerichte hoogbouw. Behalve ons hotel dan, dat is een tig verdiepingen tellend vier sterren hotel, vrijwel direct grenzend aan het strand.
We kunnen nog niet inchecken maar gelukkig wel gebruik van de wc’s maken. We hebben de bagage in de auto gelaten en maken een wandelingetje om het hotel heen. Bij het hotel hoort een zwembad, waarvan het diepste punt 1.40 m is, vooral bedoeld om af te koelen en het geschikt te laten zijn voor jonge kinderen. Eromheen staan volop bezette bedjes en de onontbeerlijke parasols. We zien veel ouderen of jonge ouders met nog niet leerplichtige kinderen.
We komen in de hoofdstraat uit wat niet heel voorstelt, maar wel gemoedelijk oogt en rustig is. Hier gaan we iets eten en drinken en lopen dan terug naar het hotel om in te checken. De kamers zijn riant en keurig netjes, fijn want hier verblijven we vijf nachten. Voor het eerst halen we daarom al onze kleren uit de koffer en hangen/ leggen die netjes in de solide kasten. Onze kamers liggen tegenover elkaar waardoor Jos en Gerda vanaf hun balkon uitzicht hebben op de voorkant van het hotel met de parkeerplaatsen en wij op de achterkant met een vrijwel waterbedding en het dorp. Een uitstekend uitzicht. De armoedige waterbedding zien we alleen als we op het balkon staan, dus geen uitzichtbederver.
Op ons gemak installeren we ons en gaan dan nog met z’n vieren een wandeling langs het strand maken. Het is geen vol en druk strand met hutje, mutje bedjes op elkaar. La Cala de Mijas is duidelijk het kleine broertje of zusje van uitgesproken badplaatsen als Marbella en Tormelinos.
We boffen daarmee, hier geen flatgebouw naast flatgebouw maar wel hele rijen vakantiewoningwoninkjes langs de brede boulevard met een bescheiden, vriendelijke uitstraling die hier niet uit te toon vallen. We stoppen bij een strandtent met uitzicht op strand en zee. De mannen bestellen bier en Gerda en ik Sangria. Een glas dachten wij, maar krijgen een liter. Gelukkig willen de mannen er een glas van proeven, want ieder een halve liter zien we niet zo zitten op dit tijdstip. We bestellen er broodjes bij en zitten er heel gezellig. Zon, zee, strand en terras, dat blijft een altijd klinkende combinatie.
Langzaam wandelen we terug en kleden ons om voor het buffet. Dat is gigantisch, er is zoveel, kiezen is nauwelijks te doen, behalve dan als je vegetarisch bent. Nergens wordt dat duidelijk aangegeven, dus schiet ik een kok aan. Vriendelijk wijst me die wat bakken aan, dat is niet heel veel, zijn blik is enigszins verontschuldigend. Ik maal er niet om, er is genoeg. Door het bijna altijd beperkte aanbod, is het juist makkelijker om te kiezen wat ook zijn voordelen kent. Wel vraag ik me ook nu af waarom het zo ingewikkeld is om aan te geven wat vegetarisch is. Een klein symbool op het kaartje erbij en…klaar. Het dessertbuffet is eveneens enorm, de mannen zijn in hun nopjes en zien de komende dagen smakelijk in.
Alles ziet er werkelijk goed verzorgd uit, niet verkeerd dat de maaltijden in dit hotel in de prijs ingesloten zijn.
Na de maaltijd maken we nog een klein ommetje in de sterk afgekoelde buitenlucht en sluiten de dag af op het balkon van Jos en Gerda.