Bezoek aan Torremolinos

9.00 uur is de meest gangbare tijd om te ontbijten. Voldoende tijd om rustig op te staan en datgene te doen wat een ieder nodig acht alvorens zich in het openbaar te begeven. Op de gang, tussen onze kamers in, spreken we af zodat we gezamenlijk naar de ontbijtzaal kunnen. Omdat we ‘s avonds bespreken wat we de volgende dag gaan doen, is van te voren duidelijk of we van het ontbijtritme moeten afwijken. Vandaag gaan we voor een paar uurtjes Torremolinos bezoeken en dat is niet ver rijden, anders zouden we waarschijnlijk niet gaan doen. Zo’n dertig tot meer jaar geleden zijn Theo en ik er samen geweest en Gerda met haar ouders. In de jaren zeventig en tachtig was dit een van dé badplaatsen van Spanje. We zijn nieuwsgierig naar Torremolinos anno 2016. We herinneren ons de talrijke torenhoge flats, de vele toeristen en de brede boulevard. Is dat nog zo.
De rit duurt niet langer dan een half uur over de snelweg en hoe dichter de bekende toeristenplaats naderen, hoe drukker het wordt, hoe hoger de woningbouw, hoe meer beton.
Bij het binnenrijden passeren we hoge verpauperde gebouwen. De parkeergarage is gauw gevonden zodat we onze vernieuwde kennismaking lopend vervolgen. Wandelend tussen hoge, betonnen verwaarloosde gebouwen volgen we de borden naar het centrum. Het is druk, met veel verkeer en mensen op de straat. Niets doet nog denken aan een ongedwongen relaxte vakantiesfeer. Dat hadden we niet verwacht en toch valt het tegen. Wat we zien past niet bij de mooie vakantieherinneringen die we hebben. Misschien moeten we daarvoor meer bij het strand zijn? We lopen kriskras richting de zee, door allerlei smalle straatjes. Overal is het vol en druk. De straatjes in de buurt van het strand lopen trapsgewijs en zijn aan weerskanten volgebouwd met stalletjes waar de meest uiteenlopende prullaria verkocht wordt. Geen cm is onbenut. Ik kan me hiervan niets herinneren. We zien veel ouderen en dat verbaast me, juist omdat het zo slecht begaanbaar is door de volgebouwde trapsgewijze straten zonder leuningen. Wij vinden er geen gezelligheid aan. Te vol, te druk, te toeristisch.

9.00 uur is de meest gangbare tijd om te ontbijten. Voldoende tijd om rustig op te staan en datgene te doen wat een ieder nodig acht alvorens zich in het openbaar te begeven. Op de gang, tussen onze kamers in, spreken we af zodat we gezamenlijk naar de ontbijtzaal kunnen. Omdat we ‘s avonds bespreken wat we de volgende dag gaan doen, is van te voren duidelijk of we van het ontbijtritme moeten afwijken. Vandaag gaan we voor een paar uurtjes Torremolinos bezoeken en dat is niet ver rijden, anders zouden we waarschijnlijk niet gaan doen. Zo’n dertig tot meer jaar geleden zijn Theo en ik er samen geweest en Gerda met haar ouders. In de jaren zeventig en tachtig was dit een van dé badplaatsen van Spanje. We zijn nieuwsgierig naar Torremolinos anno 2016. We herinneren ons de talrijke torenhoge flats, de vele toeristen en de brede boulevard. Is dat nog zo.
De rit duurt niet langer dan een half uur over de snelweg en hoe dichter de bekende toeristenplaats naderen, hoe drukker het wordt, hoe hoger de woningbouw, hoe meer beton.
Bij het binnenrijden passeren we hoge verpauperde gebouwen. De parkeergarage is gauw gevonden zodat we onze vernieuwde kennismaking lopend vervolgen. Wandelend tussen hoge, betonnen verwaarloosde gebouwen volgen we de borden naar het centrum. Het is druk, met veel verkeer en mensen op de straat. Niets doet nog denken aan een ongedwongen relaxte vakantiesfeer. Dat hadden we niet verwacht en toch valt het tegen. Wat we zien past niet bij de mooie vakantieherinneringen die we hebben. Misschien moeten we daarvoor meer bij het strand zijn? We lopen kriskras richting de zee, door allerlei smalle straatjes. Overal is het vol en druk. De straatjes in de buurt van het strand lopen trapsgewijs en zijn aan weerskanten volgebouwd met stalletjes waar de meest uiteenlopende prullaria verkocht wordt. Geen cm is onbenut. Ik kan me hiervan niets herinneren. We zien veel ouderen en dat verbaast me, juist omdat het zo slecht begaanbaar is door de volgebouwde trapsgewijze straten zonder leuningen. Wij vinden er geen gezelligheid aan. Te vol, te druk, te toeristisch.

De laatste uren van de middag brengen we nog door bij het zwembad. We koesteren de rust, de zon en de totale sfeer van ontspanning. Onze gedachten gaan uit naar morgen. Morgen deze tijd zijn we thuis. Thuis waar het herfst is, de kachel brandt en winterjassen uit de kasten zijn gehaald. Dat geloven we echt wel, maar we kunnen ons er nauwelijks een voorstelling van maken.
Voor het avondeten maken we nog een wandeling langs de boulevard om ergens, bij een terrasjes aan zee, met de voeten in het zand een laatste sangria te drinken. We worden bijna weemoedig terwijl we allemaal goede redenen hebben om fijn thuis te zijn.
We sluiten af met het laatste uitstekende avondbuffet, brengen een toost op de goede vakantie uit en maken een laatste avondwandeling in de buurt van het hotel.
Op ons balkon wordt de dag afgesloten met de laatste restjes uit de koelkast.