Wanneer we het station rondkijken valt een ding direct op: alle treinen zijn hier rijkelijk gekleurd in een grafity look. Bijzonder en mooi. Foto’ s maken dus. Niets is leuker dan ergens komen en zien dat dingen anders zijn dan we kennen, dat maakt reizen zo leuk.

Het hotel is niet ver van het station af, we zijn er zo. De kamer is prettig ruim, met een tv dat ons op een groot scherm laat weten dat meneer welkom is. En mevrouw dan……..grrr. Raar toch.

We blijven niet lang op de kamer, we frissen ons op en gaan het stadje in. Het weer is uitstekend zoals eerder. We lopen naar het oude centrum en staan opeens in een omgeving die we van plaatjes kennen! Mooie gebouwen aan weerskanten van water met diverse verbindende bruggen. Er zijn veel mensen, veel toeristen. Ook is Ljublana een studentenstad waardoor het niet gek is dat we grote groepen jongeren zien. De talrijke terrasjes zijn goed bezet door het aantrekkelijke weer. We wandelen genietend rond. Op een plein zien we twee, op zeecontainers lijkende, gebouwtjes die aan weerskanten volhangen met rijen plantjes in potjes. Ze staan vlakbij het gemeentehuis waar groots op staat vermeldt dat Ljubljana de groenste Europese hoofdstad van 2016 is. Ahh, vandaar! De groen behangen containers zijn infopunten. ook als vvv, geloof ik.

Wat me eerder opviel en blij verraste zijn de talrijke ondergrondse gescheiden afvalcontainers. Steeds geclusterd. Voor gft, papie, plastc en papier. Top! Het ziet er overal ook netjes uit.
We willen zoveel mogelijk zien en lopen verder, langs het water waarin veel animo voor de rondvaartboten. We zien een grote bal van hout, ingenieus gemaakt en her en der metalen draken. Het mythologisch dier is onderdeel van het stadswapen.
We zoeken een terrasje aan het water, vanwaar we een goed uitzicht hebben. Er zitten veel jongeren, dus zal het wel prettig betaalbaar zijn redeneer ik. Dat klopt.
Een grote opgeblazen poort, typerend voor bij wedstrijden, kan onmogelijk aan onze aandacht ontsnappen. Wat is hier te doen? Een loopevenement vermoeden we en waarschijnlijk vanavond. We kuieren verder en bewonderen prachtige gebouwen, goed onderhouden en schoon. De gezellige en gemoedelijke sfeer is voelbaar.

Hoog boven de stad staat het kasteel dat ter voet of met een kabelbaan bereikbaar is. Ik heb geen zin om te lopen omdat het volgens de informatie een pittige beklimming is en ik niet mijn wandelschoenen aan heb. Theo geeft heel gemakkelijk toe. De kabelbaan stijgt in flink tempo omhoog. Met dezelfde snelheid wordt de de stad onder ons steeds kleiner totdat we die in één oogopslag kunnen waarnemen.
Onze ogen worden verwend, onze lijven eisen nu ook aandacht, willen gevoederd worden. Gehoorzaam zoeken we een terras op het verrassend grote plein boven. Nieuwsgierig kijken we om ons heen, zo anders is het hier.
Als je van beneden naar boven kijkt oogt het kasteel als een oud kasteel. Boven is dat heel anders. Het is gerestaureerd, gerenoveerd op een manier waardoor oud en nieuw prachtig samengaan. Het is fantastisch aangepakt om het voor publiek aantrekkelijk te maken en tegelijkertijd als kasteel te kunnen behouden. Zonder ingrijpen was het ongetwijfeld niet meer dan een ruïne. Overal zie je de oude restanten omgeven door moderne stijlvolle aanpassingen. Het klopt allemaal met elkaar. Vinden wij.

We bezoeken de bewaarde kapel in het kasteel, de oudste schildering daar stamt uit de 13e eeuw. Daarna bezoeken we een cellencomplex waaruit het ons moeilijk ontsnappen leek.
Vanaf een vestigingswal maken we foto’s vanLjubljana. Dat overzicht valt eigenlijk wat tegen. Een rommelig beeld met veel nieuwbouw. Het oude gedeelte is vanaf deze hoogte niet te zien, maar verdwijnt in de onaantrekkelijkheid van de eenheidsworst.
Weer gaan we verder en zijn verbaasd dat hier eveneens een grote opgeblazen boog staat. Ook staan er tafels vol met groene shirtjes in diverse maten en flesjes water. Theo wordt nu opgewonden en gaat informeren. Hij hoort dat over een kwartier de lopers beneden van start gaan om boven te finishen! Wat een bof. Geen denken aan dat wij nu vertrekken. Had Theo het geweten, had hij meegedaan. Ik ben blij dat hij het niet wist.

Lekker in het zonnetje wachten we op wat komen gaat. We weten nu dat het om een jaarlijkse studentenloop gaat. Om precies 19.00 uur begint de teller boven te lopen en na bijna negen minuten komt de koploper binnen. De afstand is niet veel, maar door het steile parcours zwaar. De laatste lopers komen bijna twintig minuten na de winnaar binnen. Al die tijd staan wij 100 meter voor de finish te klappen en aan te moedigen alsof het onze beste vrienden zijn. Ook topsport want er doen honderden studenten mee, en nee, ik overdrijf echt niet! We signaleren een klein aantal ouderen, docenten vermoeden wij. Veel reageren lachend of steken een duim omhoog als we voor ze klappen. Dat maakt onze lol natuurlijk groter.

Na afloop staat het boven vol kakelende helden in het groen, ongetwijfeld druk met het uitwisselen van sterke anekdotes. Wij gaan voldaan naar de kabelbaan, terug naar beneden. Het is tegen 20.00 uur, tijd om te eten. Dat willen we doen in het oudste huis van de stad, waar ooit de eerste en oudste schrijver van Slovenie heeft gewoond.
Het is nog steeds heerlijk weer zodat we buiten kunnen eten. We besluiten de avond met een wandeling naar gedeelte waar we nog nietzijn geweest en ontdekken een park en nieuw plein met wederom prachtige gebouwen. Vooral het universiteitsgebouw is indrukwekkend mooi. We blijven onze ogen uitkijken,zo mooi en schoon als de panden zijn. Nergens vieze zwarte aanslag in het oude gedeelte waar we zijn geweest.

Tegen 10.00 uur zijn we terug in het hotel en spoelen onze smoezelige laag van de afgelopen 24 uur onder de douche af. Naar bed. Morgenochtend vroeg op voor ons vertrek naar Zagreb.