Vandaag nemen we de tijd en schuiven niet voor9.00uur aan het ontbijt. Gisteravond zagen we op de tv beelden van de demonstratie waarin we verzeildwaren geraakt. We zien een versla=ggeeftser en monstranten aan het woord, maar bgrijpen er geen woord van. We waren erbij, vor wat het waard is.
Voordat we in de tweedehelft van de middag op de trein stappen naar Plitvice willen we nog de St Marka kerk bezoeken, die heeft een prachtig dak. We moeten richting het ‘ demonstrantenplein’ waar het aanzienlijk rustiger, maar nog steeds druk is. Het is het hart van de Zagrebfeesten die dezeweek zijn. Bierstands, informatiepunten, vlaggen en tribunes staan klaar voor een nieuwe ronde. We zoeken borden, vinden die en lopen om vanwege werkzaamheden. We komnn bij de plek waar de kabelbaan is. Uit de informatie die wegelezen hebben weten we dat die wegens onderhoud gesloten is, dus zijn we niet onaangenaam verrast dat we naar boven moetenlopen. Het is weerwarm en zonnig vandaag, de wolken die er zijn pesten de zon niet weg.
Als we boven komen zijn we er snel achter dat dit is waar we gisteren zo naar gezocht hebben, wat we hoopten te zien, wat wij aantrekkelijk vinden. Het is hier ruim, rustig en prachtig. De St. Marka kerk met z’n prachtige dag doet het extra goed in de zon. Mozaiekdaken als dit zagen we veel vaker in Budapest. Het geeft een gebouw zoveel extra sfeer en daardoor ook de omgeving. Het staat aan een ruim plein waar maar een handjevol mensen loopt. Wat een verschil met beneden! Op het pleinstaat een auto van de pers en iets verderop staat zeker een dozijn grote zwarte auto’s met chauffeur. Sommigen hebben geen gewoon nummerbrd, staat alleen het woord politice. In de nabijhied een gebouw met open deur en veel bewaking. Overleg op hoog niveau verklaren wij. We hebben al gezien dat in dit gedeelte ook veel buitenlandse ambassades zijn. Wat Theo opvalt zijn de diverse politieposten op hoeken van straten: gesloten hokjes met glas waarvan het onmogelijk is door naar binnen te kijken. Misschien om het verkeer richting ambassades en de belangrijke ontmoeting/bespreking goed te kunnen controleren? Wegen snel af te kunnen zetten?
De omgeving waardoor we lopen is het verademing. We genieten van de ruimte, de rust,de gebouwen. Als we de Katarine kerkin gaan merken we dat we niet verderdan het voorportaal komen: het hekwerk is gesloten. We lopen weer terug wat een vrouw met een hond opmerkt. ‘ Het is de mooiste kerk van ZAgreb’ zegt ze. En ze neemt ons weer mee naar binnen. Terwijl wij door het traliewerk kijken vertelt zij dat devkunstenaar met het schilderen van deze kerk een hoogstandje heeft verroicht. Alles is op een vlakke ondergrond geschilders met een driedimensionaal resultaat. Ze wijst naar de zuilendie volgens haar geen zuilen zijn, maar een meesterwerk van de kunstenaar die werkte naar het principe van ‘ trompe l’ oeuil’ Hij is daarin meerdan geslaagd! De vrouw legt veder uit dat het gebruik van de overheersende kleur rose te maken heeft met deOosenrijkse (keizerin?) Theresa die altijd naar deze kerk kwam. We bedanken de vrouw voor de leuke ontmoeting en gaan richting het terras schuin tegenover de kerk. Koffietijd. Terijl we praten over de brede politieke de delegatie in de buurt, de auto’s en aanwezige beveiling klinkt opeen een gingantische knal als van een ontploffing. Ik schrik me rot. Een aanslag is snel gedacht in de context van ons ponderwerp. Theo herinnert zich echteriet gelezen te hebben over een kanon dat elke dag om 12.00 uur afgaat. Het is precies 12.00 uur… Heeft een land dat nog niet zo lang een oorlog achter de rug heeft, daar behoefte aan, vraag ik me af.
Wanneer we later onze weg vervolgen stuiten we onverwachts op een kapelletje waarvan het altaar zich aan de ene kant van de weg bevindt en de kerkbankjes aan de andere kant. Wandelaars en fietsers laveren daar doorheen. Bijzonder, ook als achter een duur in de muur een non zit die kaarsen verkoop die daar aangestoken enneergezet kunnen worden. We zien veel vroomheid in de stad. Ook jonge mannen en vrouwen als broeders en nonnen zijn zichtbaar in het straatbeeld.
We lopen verder en komen op een pleintje waarvan we een prachtig uitzicht op de oude stadhebben. We zien hier ook, zoals in vele andere steden hekken met heel veel slotjes erop. Liefde vastketenen is overal populair. En mocht het niet lukken: vlakbij bevindt zich het museum van de verbrokne relaties. Wij laten het links liggen, houden het liever gezellig.
Verderop zien we een park waar kunstenaars an het werk zijn geweest. Bomen in het blauw, creaties aan muren en in bomen. Leuk om daar door en langs te lopen.
Opeens begint het te regenen, omdatwe niet dan een vestje bij ons hebben schuilen we onder een boom. Pas als we weglopen zien wehet bordje bij de poort achter ons: het internationale vereniging van schrijvers zit hier…. Dat het eengoed teken moge zijn. Eerst maareens hardaan hetwerk 😉 Als d bui voorbij is, schijnt de zon als daarvoor, alsof er geen bui geweest is.Weworden nog meer verrast, wanneerwe in een lange straat belanden met overal terrasjes. Het si zo’n sfeervolle, mooie omgeving dat we besluiten hier te gaan zitten. We zijn er weer aan toe. Wehebben veel gelopen en voelen onze voeten. Met een biertje en een wijntje vermaken we ons met alles wat langsloopt en we verder zien.
Toch, we moeten weer overeind, terug naar het hotel waar onze rugzakken nog staan. Wanneer we doie opgehaald hebben lopen we rustig naar het sation waarwe broodjes kopen voor de, 5 uur durende treinreis naar Gospice. Daar worden we door het busje van het hotelopgehaald. Die rit duurt een uur.
De treiinreis verloopt voorspoedig. Wereizen voornamelijk door groenen nog eens groen. Niet gek, we gaan naar een natuurgebied dat op de Unesco werelderfgoedlijst staat. Ik merk op dat de stationnetjes die we passeren er allemaal slecht aan toe zijn.Bouwvallen, Die tot onze verbazing in gebruik zijn. Een keer zie ik een ruine waar ik toch nog een bureau in ontwaar. Ik dut nu ook veel weg, de alcohol op het terras was misschien toch niet zo’n goed idee. Ik ben sloom met zware ogen.
In Gospice is het uitgestorven. Geen mens te zien, wel nu een prachtig groot station met alles natuursteen op de vloer. Het ziet er als nieuw uit.
Omdat we een kwartier vertraging hebben, haden we verwachtdat het busje er al zou staan. Niet dus…uitgestorven, geen kip te zien. Gelukkighebben we een telefoonnummer en Theo belt. Ze komne eraan. De enige persoon die we zien, de stationchef, komt naar ons to en vraagt of we erghens op wachten. We leggen het uit en ik vraag naar het station. Of het nieuw is en er nog meubilair moet komen. In de enorme ruimte staan namelijk drie oude stoelen en aan de aanwezige bedrading hangen geen lampen. Hij vertelt dat het station vijf jaar oud is en het klaar is. Als ik vertel over de stations die we hebben gezien, verklaart hij dat door de oorlog die is geweest. Al die sttionnetjes zijntoen verwoest.
Is er veel drukte op dit station? Omdat het hier niuw is. Nee, zegt hij. Zestreinen overdag, zes ‘s nachts. En naar Plitvice rijden geen bussen en dus geen treinen.
Ons busje arriveert. Twee mannen die gelijk papieren wiln zien van het hotel. Beetje wazige types, waarvan de chauffeur tijdens de uur durende rit regelmatig tijdens het rijden aan het bellen is en een paar keerrookt. Met het raam op het kier, maar toch…De weg telt duizend en een bochten. Na een half uur voel ik me al misselijk worden en bjij aankomst kan ik alleen maar ‘ kamer’ en ‘ bed’ denken. Het inchecken gaat gelukkig snel en in onze kamer klap ik direct op bed neer. Na driekwartier bn ik glukkig weer zover opgeknapt dat ik met Theo naar het restaurant ga. En ondanks dat ik geen trek heb, lukthet me wat te eten. Alleen even geen wijn meer. En nu naar bed. Morgen een dag in het park met de vele watervallen doorbrengen. Zin in!