Na een snl ontbijt verlaten we tegen 7.00 het hotel. Het is een preetig wandling op een tjdstip dat het zonnetje aangenaam is en we op straat alleen joggers tegenkomen, mensen die hun hond uitlaten en mensen die naar het werk gaan. Nog even laatste blikken op de brede boulevard die nu uitgestorven is. Leue stadSplit.
Wezien de catamaran al liggen, en flinke boot, maar een dwerd in vergelijking met de reuzeschepen die hier liggen. Geliefde aanlegplaats voor cruiseschepen. Begrijpelijk.
Bij een catamaran dacht ik altijd aan een klein bootje, met zeilen zelfs. Deze duidlijk niet. Het enige wat met mijn denkbeeld klopt zijn de twee grote drijvers en het open middenstuk.
We gään aan boord en zeoken een plekken naast een raam. De stoelen zijn riant met voldoende beenruimte. We scahtten in dater zeker 250 mensen op d boot kunnen. De indeling heeft iets van een vliegtuig, alleen zijn het hier drie rijen naast elkaar met ook weer riante looppaden.
Als de boot vertrekt is dat een speciale sensatie. Het voelt als het taxien van een vliegrtuig, later doet het denken aan rijden in een bus, geen momnet lijkt het op varen zoals we varen kennen. Deinen op de golven, het schommelen van de boot. Niets. Bijzonder en heel leuk om mee te maken. Door de snelheid en het opspattendwater is het, logisch, niet mogelijk om aan dek t gaan. Ook is het lastig naar buiten kijken door de spatten op de ramen. Omdat we vlakbij het grote voorraam zitten zien wij wel de eilanden di we passen en waarbij sommigge aangellegd wordt. Wederom mooie plaatjes van groene eilanden onder een blauwe lucht in een blauwe zee. Dobberende bootjes en jachten in de haven en tegen de hellingen witte huizen metrode dakpannen.
Na 4,5 uur komen we in Dubrovnikaan. We stappen uit en wordenbelaagd door appartmneten-, hotels- en taxieigenaars. Wegaan in op ht aanbod van een taxichaufeur om ons voor tien euro naar ons appartement te brenegen. Volgens de info van de treinreiswinkel moeten we daar hooguit 15 euro voor betalen. Een tientje is uitstekend.
De taxichauffeur is een enorme keren met polsen die de dikte van mijn dijen hebben. Niet misselijk dus… Het blijkt een aardige kerel die behalve ons nog vir toeristen meeneemt. Ik hoor een woordje Nederlands en vraag waar ze vandaan komen: Zuid-Afrika. Dat is ver vakantie vieren!
De taxichauffeur scheurt door de straatjes en wilons tegelijkertijd van alles vertellen. Welke kant we op moetn voor dit, welke voor dat en hoe we viaeen kortere route van ons appartement naar de oude stad kunnen lopen. Hij draait regelmatig zijn hoofd naar ons toe, wat ik persoonloijk liever niet heb. Hij zet ons voor de deur af, en belt bij het appartement aan zodat we direct naar binnen kunnen als wedaar met onze bagag aankomen.
Hetis een leuk appartement met een grandioos uitzicht over de Adriatische zee, die vrijwel pal onder ons ligt en aan de linkerkant, op de oude stad. Prachtig!
Na de formaliteiten verlaat Kate ons en gaan wij in alle rust genieten van ons plaatje vanaf het balkon. We besluiten een paar uur hier te blijven en dan naar de oude stad te gaan.
Tegen drie uur gaan weop weg. Het is ongeveer twintig minuten lopen en ik vertrouw opnieuw op Theo dat hij de route onthoudt. Het trappetje op en af, een bocht naar links en dan weer…ik raak al snel de draadkwijt.Welopen een stuk langs de zee en zien verschillende mooi baaien met strandjes. Bootjes gewoon en bijzonder. Er is steeds wel weer iets te zien dat niet dagelijkse kost voor ons is.De zee os rustig,kabbelt ontspannen tegen de rotsvan de kust aan. Ik houdvan water, kan er ueren kijken hoe het steeds vortgaaten naar alles wat er in vaart, zwemt of drift. Hetstaat nooit stil.
Bij de oude stad is het druk, heel druk. Overal toeristen en mensen di wat aan de toeristen willen slijten. Een rondleiding, per bus, taxi of lopend, een kayaktocht, een eettent, souveniers die niet mogen ontbreken. Wepoeieren ze allemaal af en lopen naar de eeuwenoude toegangspoort. Vaag hrinneren we die ons van 31 jaargelleden toen we hier ook waren. Door de poort kom j op de hoofdstraat van de oud stad met de maremeren bestrating. Ook daar is druk. Onmogelijk vor mij om dan te zeggen dat het prachtig is. Vooral druk. We lopen door en kijken naar de vrij identieke g,eboeuwen die aan weerskanten staan en nu het ondrkomen zijn van restaurantjes en winkeltjes. Te prijzen is dat nergens reclame uithangbordn hangen. Gelukkig.We zoeken een teraas om wat te drinken. Het kost hier de hoofdprijs. Cappuccino en een bier: tien euro. Maar wel de eerste koffie hier met een koekje erbij. Maar geen water.
Na teraas vervolgen we onze weg en lopen een gebouw iin met een fototentoonstelling die in onze ogen niet zoveel voortselt. In deruimte ernaast blijken ook foto’s te hangendie wel grote indruk maken: het is hier een eerbetoon aan de slodaten die zijn omgekomen ij de aanval op Dubrovnik in de oorlog van de begin jaren negntig. Er zijn foto’s en televisiebeelden van een ebschoten en brandende Dubrovnik. Erom heen hangen de foto’s van de zker 200 soldaten die däzijn omgekomen. Verreweg mannen uit dezelfde oortetijd als wij. Mannen die toen ookeen jong gezin hadden, zoals wij. Het raakt me, zoals veel raakt als er beelden, gezichten bij komen.
Buiten staan we weer in het felle zonlicht, een strek contrast met de nagedachtenis daarbinnen. We zien de oude kathedraal, gaan naar binnen, en blijven in het portaal staan. Er is een mis bezig waarbij ook toeristen aanwezig zijn. Broeders en nonnen lopen over het altaar, zoals ook een echte priester. Een koor zingt. Het iseen vroom gehoor en plaatje. Mooi om te zien.
We gaan nu dwalen door de straatjes en steejes. Ht is her aanzienlijk rustigerdan in de buurt van de hoofdstraat, veel mooier ook dähet doet authentieker aan.
Theo wijst me op de kogelgaten die op veel geboeuwen nog te zien zijn, ook al zijn ze soms dichtgesmeerd. Ik verbaas me over de aslijnen die ik regelmatig zien: dat hier mnsen wonen.En ze wonen er, zie ik aan de kinderkleding die er tussenjhangt.
Er is veel te zien en we hebben er plezier aan. En toch, In Split was ikmeer onder de dindruk. Komt dat omdat mijn verwachtingen hooggespannen waren? Omdat ik hier ooit as, 31 jaar gelden en het toen prachtig vond? Zijn die beelden in de loop der tijd uitvergroot? Ben ik te ‘verwend’ geraakt door alls wat in de afgelopen jaren heb gezien? Of is het het massale toerisme wat ik me niet herinner van toen. Ik eet het niet. Morgen gaan we weer heen, misschien wordt hetmij dan duidelijker.