Direct na het eenvoudige, maar prima ontbijt verlater we ons sporthotel…voorde eerste wandelmeters van vandaag. We willen eerst naar de top van de Marjan, een 114 meter hoge heuvel vanwaar je een prachtig uitzicht over Split hebt. Colgens onze info. Als we het hotel verlaten richting de haven en het oude centrum, moeten we eerst door een park, Het lijkt een echt gezinspark, en niet alleen door de aanweziheid van een speelthuin. We zien families picknicken, spelletjes doen en zelfs verjaardagsfestjes vieren. Ged verspreidt staan er voldoende bomen om zowel zon als schaduw te hebben.
Voor de Marjan slaan we voor de haven linksaf. een bordje geeft aan dat we goed zetten waarna we de klim beginnen. Eigenlijk is het een lange straat die trasgewijs, wel met brede treden van zo’n anderhalve meter, naar boven loopt. Deuren van huizen komen op zo’n tree uit. Het is een sfeervolle route is een historische, pittoreske omgeving. Het is bewolkt, maar de temeperatuur is goed. Eenmaal boven dampen we eerst uit voordat we ons naar het uitzichtspunt begeven: inderdaad een heel mooi uitzicht. Verrast zien we hoeveel we in korte tijd gelopen hebben., als we ver beneden ons plekken zien waar e net waren. Omdat je nog hoger kan,klimmen we verder. Helemaal bovenaan zien we een weerstation enis enhebben we uitzicht op onze sporthal met zwembaden. Door het gegoogle van Theo weten we dat er inde jaren tachtig belangrijke wedstrijdengezwommen werden. Wie weet welke beroemde zwemmers p onze kamers geslapen hebben. Of waren het deels kleedkamers die later omgebouwd zijn? Ik denk het laatste.
We lopen terug naar het eerste uitzichtspunt waar ook een terras is. Tijd voor een bakkie terwijl we op Split uitkijken. Een goede gewoonte in Krotatie, en ook in Slovenie, is om bij de koffie een groot glas water te serveren. Zo drinken we voor hetzelfde geld automatisch meer en dat is voor ons niet verkeerd.
We wandelen naar beneden om opnieuw het oude gedeelte van de stad in te gaan. Gisterenhebben we een deel bezocht, maar lang niet alles en we vondenhet zo mooi.
De volgende uren zwerven we opnieuw straatje in, steegje uit. Bezoeken de bijzonderkathedraal van 500 na chr. En een crypte van de heilige Lucia. Lucia ziet er echter zo plastic en-zojuist-door-de-fabriek afgeleverd uit dat we die 10 kuna (1,33 euro) geldkloppeij vinden. Toch zien we in de put bij Lucia een hoop los geld en zelfs een paar briefjes op de bodem liggen.
Evenlater lzie ik bij een van de vele marktkraampjesuiten het paleis een j-op-het-lijf-gemaakte witte katoenen blouse. Omgerekend dertien euro. Watkaneen mens daar blij van worden 😉
We stoppen op een van de vele pleintjes waar een romeins dram wordt opgevoerd. Er is veel publiek, waardoor ik zie. Een hooplange mensen die vooraan staan. Grr. Theo kan het wel zien egt uit wat er gebeurt. Er wordt regelmatig gelachenn omdat Theo ook geen woord Kroatich kan verstaan, krijg iksterk de indruk dat er zich twee verschillende spektakels afspelen. Ondanks de bewolking hebben we veel de zonnebril op, door de marmeen/ lichte glanzende bestrating schittert het snel in de ogen.
We zoeken weer een terras op voor ons tweede bakje koffie en taart. Een gezellig zitje op weer een ander plein aar Theo z’n zinnen op had gezet. En ik ben geen moeilijke vrouw wanneer het koffie en taart beteft.
Vanmorgen, op De Marjanhoorden we eenreisleidster zeggen dat Rome erg in trek is bij de bewoners in dit gebied. De Italiaanse invloed op de kleding kan ik wel zien. De vrouwen zijn hier veelal modieuzer gekleed dan in Zagreb. Het valt me op. Ik kijk dan ook graag vanaf terrasjes naar mensen. In Zagreb zag ik nauwelijks vrouwen ophakken,hier veel meer. Op palen soms, je moet lef hebben om daarmee op de onregelmatige bestrating als hier te lopen.
Overigens, struikelden we gisteren over de bosjes agenten, vandaag is er geen politie te zien. Geen een. Al het gisteren aan loon teveel uitbetaalde moet vandaag bezuinigd worden?
We lopen een steeg in en ik hoor gezang wat zeker niet slecht is, we lopen de bocht om en ik zie het meisje dat zint. Ik stop en bein te klappen. Verschrikt slaat ze haar hand voor haar mond en kruipt ineen. Haar collega moet lachen en stekt z’n duim op. Het meisje kan nu lachen. Als we later weer passeren krijgen we een grote zwaai.
De zon is nu doorgebroken wat het direct nog warmer maakt. We hebben genoeg gesjouwd. We zoeken een terras op de boulevard bij de haven uit en brengen daar zeker eenuur door. Lekker kletsen, mensen kijken, zon, zee, blauwelucht en een heerlijk koel drankje. Wie doet ons wat.
Eind van de middag gaan wevoor een late siesta naar het hotel. Tegn 19.00 gaan we terugde stad in. Oneer dreigde, maar gelukkig waait het over.
Op een boot langs de kade inde haven speelt een bandje wat veelwandelaars doet stoppen.Het geeft de sfeer iets extraas. De lampjes gaan aan gezellig als het weer is. Je blijft hier genieten. We eten eenuitstekend vegetarisch maal en dwalen nog voor een laatste keer door de oudestraten, richting boulevard, richting hotel.
Morgen vroeg op, naar de haven voor de boottocht naar Dubrovnik.