Regenachtig zegt het weerbericht over Plitvice vandaag. Ze zitten er naast denk ik tevreden als ik na het wakker worden de gordijnen opzij schuif en naar buiten kijk: prachtig zonnig weer. Zo snel als we relaxed kunen gaan we ontbijten. Het ontbijtbuffet inheel wat kariger dan in de vorige hotels, wat de keuze voor wat- op -het bord aanzienlijk makkelijker maakt. Het is een leuk hotel, niet zozeer door onze kamer die heel eenvoudig is, maar door de open ruimtes. De stijl zou ik als art deco betitelen. WE hadden al gelezen dat het hotel uit 1958 een opknapbeurt achter de rug heeft. Nu de kamers nog. Vanuit onze kamer kijken e uit op het Nationaal Park Plitvice, waarvan de dichtstbijzijnde ingang nauwelijks tien minuten lopen is. Het hotel staat midden in de bossen.
Na het ontbijt pakken we onze spullen en vertrekken naar het park. We kiezen voor route H, die een na langste die tussen devier en zes uur duurt. We starten met een busrit die ons naar eenhoog punt brengt, vandaarwandelenwenaar een ot voor een vartocht over water. Daarna is het opnieuw lopen naar een busopstaplaats.
We zijn nog maar nauwelijks begonnen met de wandeltocht of we zien al waarom dit park zo prachtig is: schitterend gekleurd water waarin de eerste watervallen. Door moeras, over water, over wild stromend water, we lopen veel over paden, gemaakt van boomstammetjes op palen. Het is schitterend, de paden, de natuur. Wel blijft het goed uitkijken waar je loopt. Het is nat, door het vele opspattend water, het is ongelijk, maar zo hoort het ook vind ik. Dat maakt de tocht avontuurlijker.
Het is warm en de zon schijnt heerlijk, we genieten. Van de ontelbare watervallen, het zijn er honderden, het onvoorstelbaar mooi gekleurde water, de vele stromingen, de grillige bomen, de wortels die als een opvallend aderwerk boven de grond verschijnen, het heldere water waarin van alles te zien is, de bijzondere donkerblauwe vlindertjes die om ons heenfladderen. Ik ben in mijn element, dit zijn de tochten waar ik zoveel energie uit haal, die mijn lijf vol pompen met zuurstof en helpen mijn hoofd leeg te maken. he geniet ook, met zijn filmcamera, zoals ik met het fototoestel probeer vast te leggen wat ik zie, wat ik beleef. Ik hoop het later opnieuw te voelen als ik de foto’ s terugzie.
Het geluidomons heen is die van voortdurend geraas.Overalwaar we komen stort het water zich met indrukwekkend vertoon en bulderend geluid naar beneden. Krachtig en machtig is het water hier, behalve in de meren, daar lijkt het juist onschuldig door het vrijwelspiegelgladde oppervlak. Verraderlijk, want overal staan bordjedat zwemmen verboden is. Slangen, krokodilln, onzichtbare stromingen, het is hier allemaal. Even is het zo warm dat mijn pet tegen de zon op moet. En danhadden ze het overregen! We lachen erom.
Na ruim twee uur zien we schuilhutje en prcies dan…begint het te regenen. Bestaat toeval? Wij willen er niet ondankbaar voor zijn en gaan schuilen. Het gaat steeds harder tot ht plenst.
Nu moet ik toegeven dat het niet zo slim was om mijn regenjas in de hotelkamer te laten. Mijn optimistische karakter laat nu een valkuil zien. ‘ Ach, een buitje, denken we nog. Dat ijkt zo,na een kwartier kunnen verder, het is dan nog maar 500 meter naar de boot. We hebben de helft daarvan not niet overbrugd of het begint weer, nog zachtjes, maar bij de boot aangekomen houd ikmijn vestje boven het hoofd om droog aan boord te komen. Gelukkig is die overdekt. Het tochtje duurt ongeveer 20 minuten,maarstelt niet zo veel voor. Ik kan me voortselln dat het in het zonnetje aangenaam toeven op het water is, van atervallen is hier echter geen sprake. Wanneer we aan land gaan is duidelijk hoe massaal bezocht dit park is, hoe populair bij toeristen. Het is een opeenhoping van mensen. Het terrein is er op ingericht, groot met veel picknicktafels en eettenten, ook zijn er voldoende w.c.’ s. Hoera!
De regen gaat nu langzaam van buiig naar een continue hoosbui. Mijn briljante overtuiging is dat ze bij de souvenierswinkel dieer staat vast wel regencapejes hebben. En zois het. Voor omgerekend zes euro vervolgen wij de tocht in fladderend plastic met gaten. Maar het houdt ons droog, evenals de cameratassen. Onze blote benen kunnen wel een stootje hebben. Dit voelt toch wel heel fijn. We vervolgen onze weg doorde stromende regen, met watervallen die daar doorheen klateren en over paden die zeknat en glad zijn. Opnieuw ben ik in mijn element. ook Theo’s humeur heeft niette lijden van de regen. We zijn wat gewend,dit kan erbij horen. Accepteren en er het beste van maken.
De route gaat nu naar de bus, hoe verdat is,we hebben geen idee, aarschijnlijk welanderhalf uur,we hebben tenslotte voor een langere route gekozen. Wegenieten nog steeds van de bijzondere natuurverschijnselen di we zien, alleen maken we minderfoto’s en filmt Theo nauwelijks meer. Apparatuur en water liggen elkaar niet zo. Maakt niet uit, wehebben al zoveel vastgelegd. Onderweg komen we nog steeds veel mensen tegen, veel zijn er niet op gekleed en hebbn niet de mazzel van de souvenirswinkel gehad. Omdat mijn blik nu extra veel naar beneden is gericht vanwege de verraderlijke gladheid, neem ik automatisch het schoeisel van depasserende waar. En ik blijf me verbazen: simpele gympjes zonder profiel, slenterflatjes, achter hethuis sandalen, leuke sleehakjes, kantoorschoenen. Allemaal zo niet geschikt voor een tocht als deze, waar geklommen, gedaald en over allerlei sooren terrein gelopenoet worden. Iets anders waar ik me over verbaas is het grote aantal ouderen, zeventigplussers is mijn inschatting. Veel daarvan lopen uiterst voorzichtig, behoudend of worden ondersteund. Wat doen ze zichzelf aan, vraag ik me af. Voor ons, geoefende wandelaars, is het al goed uitkijken, ookzonder regenval.. Hebben ze het onderschat?
Opeens zien we dat deroute H stopt. Afgesloten.Daar staan wegsteedsinde stromende regen, zonderdat ereen alternatief is aangegven. Hoe komen we nu bij de bus? Wekeren om en lopen een groot stuk terug. Het is niet anders, n we maken grappen over het rantsoeneren van deknabbelnoten die Tho heeft meegenomen. Er komt een man tegemoet, ook gekleed in een plastic floddegeval. Ookhij heeftlol en grijnst me tegemoet. Ik grijns terug. Het is niks, maar ik wordvan dit soort momnetjes vrolijk. Leuk om te zien hoe ook anderen ol en het avontuur van dezeextreme weersverandering zien.
Niet lang daarna vinden we een bordje met een bus erop.De route K leidt er ook naartoe. Vijf uur nadatwe gestart zijn komen we bij de parkeerplaats waar een bus ons naar het startpunt zal brnegen. In een van van vochtigheid dampende bus nemen we plaats en trekken het plastic over ons hoofd uit. Om half vier zijn we terug inhet hotel. De schoenen en d natte sokken gaan al eerste uit, deregen gutste er van bovenaf in. Andere kleren aan en naar de foyer waarweons trakteren op lekkere koffie en een grote punt taart. De rest van de dag doen we niet zoveel meer, slapen, lzen, eten. Het was een topdag 🙂