Vandaag verschijnen we eerder aan het ontbijt en we zien dat de keuze aanzienlijk groter is. Gisteren was de massa ons voor en wat op is wordt dan blijkbaar niet meer aangevuld.
We kijken uit op een deel van d bossen waarin het hotel staat. Het weer is evenals gistermorgen zonnig in een blaue lucht. De hoosbuien van gistermiddag lijken neit echt bestaan te hebben.
Bij het uitchecken gebeurt wat vaker het geval is: er wordt gelachen om mijn naam. Hollander uit Holland. Ja, dat blijft grappig. Ik heb wel gehad dat ze het niet geloofden, tja in mijn paspoort staat het ook. We verlaten het prettige hotel met het vriendelijke personeel in het fantastische Plitvice waneer de chauffeusse zich meldt. Zij brnegt ons naar het station in Gospice. Met een personenauto. Ik ben blij dat haar idioot rijdende collega er niet is. Deze jonge vrouw rijdt rustig en is heel sociaal.
Onderweg zie ik wat ik op de heenweg gemist heb, omdat ik misselijk werd. Veel adigde huizen,ruines, huizen met kogelgaten, maar gelukkig ook veel pbouw. De vrouw vertelt dat het gebied nog steeds last heeft van bommen die er liggen en de enorme schade die de verwoestingen hebben achtergelaten. Dat is goed te zien.
Wat ons deafgelopen dagen steeds duidelijker wordt is hoe de oorlog nog steeds dagelijks aanwezig is, nog zoveel wat opnieuw opgebouwd moet worden. Hoewel de regering daar geld voor beschikbaar stelt is het uiteraard niet van vandaag op morgen te realiseren. Deoorlog is al tien jaar afgelopen, maar wat een hoeveelheid werk moet er nog gebeuren om de gevolgen van de oorloguit het straatbeeld te krijgen.
We zijn ruim op tijd op het station, zeker eenuur te vroeg. Het hindert niet, we kunnen fijn in het zonnetje zitten en kuier het lange perron een paar keer op en neer. Naast het grote nieuwe station waar ik eerder over schreef staan de restanten van het oude station. Waarom het niet wordt gesloopt is me niet duidelijk. Om die kosten nog te besparen en alles aan herbouw te besteden? Behalve ons is er niemand. Ik wandel in de stilte. Het enige dat te horen is zijn de koekoek n andere vogels. Het is kalm, zonnig en stil, bijzonder stil. Ikluister er met plezier naar en koester me tegelijkertijd in het weldadige zonnetje. Vlak voor de trein arriveert komen er nog een paar passagiers bij.
Gek om te bedenken dat het vandaag onze laatste treinrit in Kroatie is. De andere trajecten in ditland leggen we per catamaran en nachtboot af. Vandaag zitten we nog drie uur in de trein. De conductrice vraagt of we zin in koffie hebben, ze heeft zelfs cappuccino. Verrukkelijk. Wehebben ons opnieuw riant geInstalleerd met boek-in-tablet, tijdschrift en camera’s.
Het traject naar Split wordt als een mooie rit getipt en dat is het ook. Veel bossen, groen en prachtige valleien met kleine dorpjes. De rit gaat hoog door de bergen en we kijken op flinke diepten neer. De spoorbaan is zichtbaar in de rotsen uitgehakt en regelmatig hangt de trein erg schuin in de bochten. De neiging om mee te hangen s aanwezig, het aakt de rit speciaal.
Wat ook speciaal is zijn, zaols we ook de eerdere rittengemerkt hebben, de bemande stationnetjes. Als de trein niet stopt staat de stationsschef toch buiten met zijn rode pet op en geeft een zwaai. Stopt de trein wel dan houdt de stationschef zijn pannenkoek omhoog ten teken dat de machinist mag vertrekken. Zeker vijfenvijftig jaar terug deed mijn vader dat werk in Nederland. Werk dat allang door techniek is overgenomen. Hier niet. Het is leuk om te zien en ik besluit er deze rit een hobby van te maken. Ik weet zekerdat er een paar prachtige foto’ s tussen zitten.
Treurig is om te zien dat bijn zonder uitzondering de stations bouwvallen zijn. Verwoest in de oorlog. Opeens passeren we het station van Kosovo. Een bouwval. Al die verwoestingen, ookhuizen die we tegenkomen, het is zo moeilijk voor te stellen dat in dit prachtige gebied, nu extra vredig ogend door de zon en de blauwe lucht, rimmige gevechten hebben plaatsgevonden, bommen zijn gegooid, mensen zijn omgekomen en bewoners jarenlang in angst hebben geleefd. Als ik naar de mensen kijk denk ik ‘jullie hebben allemaal die oorlog meegemaakt’ Bizar om te bedenken, zover zijn we hemelsbreed niet van huis.
We zien een geit die door een bouwval van een station loopt. Toeteren de machinisten hier daarom regelmatig? Vanwege dieren op of rond het spoor?
We zitten vlak achter de bok, de plek van de machinist. Als de machinist en zijn bijrijder hun plk verlaten voor een korte pauze buiten… Merken we op dat ze in gewone vrije tijdskleding lopen. Niet als machinist zichtbaar voor het publiek zijn. De conductrice komt ons nog een lekker bakkie brengen, diewe uiteraard wel moten betalen, en doet de deuren speciaal voor mij open als ze ziet dat ik een station vanachter het glas fotografeer. Zo vriendelijk.
Geduldig is ze met de passagier die geen kaartje heeft, ze stuurt hem naar het stationsgebouw om dat alsnog te doen. Detrein wacht wel even. Zo vriendelijk, moten ze bij ons maar niet doen. Komt de trein niet meer van zijn plek, vrees ik.
Met prachtig weer komen we in Split aan. Voor de zkerheid vragen we het aan een medepassagier want het bord met ” Split’ erop zien we nergens. Ook later trouwens niet als we uitstappen. Split, een havenplaats oogt mediterranee. Blauwe zee, grote schepen, jachten, lange brede boulevard van marmeren (!) en overal terrasjes, eettentjes en marktkramen. En daarom heen bankjes, stoeltjes, zitten waar mensen luieren of langs flaneren. De mensen zijn hier hoog zomers gekleed.
Wat een drukte ineens, in vergelijking met Plitvice waar we vandaan komen en toch niet te vergelijken met d drukte in Zagreb. De sfeer hier staat ons direct aan.
Het is een eindje lopen naar ons hotel, maar goed te doen en onderweg krijgen we een goed beeld van het havengebied van bruist van de gezelligheid. Als we de gang naar onze kamer oplopen krijg ik de indruk van een sporthal. Ik lijk daar niet ver naast te zitten. Vanaf ons balkonnetje kijken we uit op twee flinke zwembaden, waarbij de grootste een tribune m,et zeker duizend zitplaatsen staat. een helaasje…er zit geen water in het zwembad. Voorbij het zwembed kijken we uit op de Adriatische zee, daar is een natuurlijk zwembad gemaakt. Waarin een niet misselijke golfslag zie ik. Ter training misschien toch in zwemmen? We zien het morgen wel.
Na even wat te hebben gedronken begeven we ons naar de stad en belanden daar in een geweldige wirwar van oude straatjes en steegjes. Dit deel zijn d restanten van een oud paleis.
Het is hier zo sfeervol en zo prachtig om te zien. Fantastische gevels, romeinse invloeden. Boven de grond, onder de grond. En overal weer terrasjes, winkeltjes, kraampjes.
Met plezier struinen we hier doorheen. Wel zien we overal politie. op de boulvard al een hele groep n hier in de steegjes: overal groepjes van drie tot vijf man. Wat is er aan de hand? Dit is niet gewoon. Ik vraag het een agent, die vertelt vriendelijk dat er vanavond een gay parade is. Dat weten we dus, ik bedank hem en vraag niet of er een groot risico op onrgelematigehden is, vanwege de enorme aanwezigheid van politie. We denken aan de gay parade iin Amsterdam. Komt dat hier, dat willen we zien. Het is nog maar half vier, we moeten nog tot zes uur wachten. Hindert niet, genoeg te zien. We lopen nieuwsgierig dor straatjes en steegjes, pakken ondertussen nog een terras en zorgen dat we tegen zessen op de boulevard zijn. Waar ook nog steeds veel politie en drangrekken waarmee een stuk is afgezet. We hebben een uitstekende plek op een bankje gevonden en wachten af. Mer mensen doen dat, maar een vergelijking maken met Amsterdam, waar het zwartstaat van het volk, is niet aan de orde.
Tgen half zeven, eindelijk horen we wat aankomen. Dan verschijnt de groep, niet meer dan honderd man, niks geen verkleedpartijen, gewone kloffies. Ze hebben de gekleurde vlag van de homobeweging bij zich, dragen wat kleine bordjes en fluiten en toeteren zo nu en dan. Dat is het. Daar zijn de afzettingen voor, daar lis al een uren eenhele politiemacht voor op de been. Daar zijn afzettingen voor neergezet. Het oogt als een schertsvertoning. De genoemde Gay Parade zal een demonstratie zijn geweest. Voor gelijke rechten? We hopen dat ze gehoord zijn, mar misschien kunnen ze het de volgende keer malen of honderden makkers erbij halen zodat de politie echt iets te doen heeft. Wat iker nu van zag, verveelden ze zich rot of hebben de vakantieverhalen met collega’s uitgewisseld. Moet klauwen met geld gekost hebben.
In ieder geval, wij waren er weer bij. Een tv station ook, wie weet zien jullie ons 😉
Dan nokken wij af, genoeg geweest voor vandaag. Even eten en dan gezellig met en biertje en een wijntje op ons balkonnetje zitten, met uitzcht op lege zwembaden een Adriatische zee.