Ina Hollander

Columnist

  • Auteur: Ina Hollander (Pagina 2 van 20)

    Dag vier: van Lima naar Cuzco

    Gisteravond hebben we de familie gedag gezegd, Jhony heeft ons nog een telefoon meegegeven die we de komende weken bij ons moeten houden. Hiermee kunnen kosteloos bellen. Ons wordt op het hart gedrukt vooral contact op te nemen als er iets is. Ook willen ze graag regelmatig van ons horen dat het goed met ons gaat. De familie voelt zich erg verantwoordelijk voor ons. Ze zijn bekend met de veiligheidsrisico’s in hun land.
    Alonso en Sophie zullen ons om 9.00 naar het vliegveld ‘Jorge Chavez’ brengen, waar we om 11.55 uur zullen vertrekken naar Cuzco. Een binnenlandse vlucht van ongeveer drie kwartier.
    Zodra we beneden buiten komen, verschijnt ook de portier om het hek open te doen en onze bagage in de kofferbak van de auto te leggen. Hij zorgt er ook voor dat het hek na ons vertrek gesloten wordt. DE rit naar het vliegveld zal ongeveer vijftig minuten duren. De route over de snelweg laat aan weerskanten van de weg voornamelijk sloppenwijken zien. Links en rechts, we zien de meest erbarmelijke onderkomens, krotten met daar tussendoor waslijnen, mensen en spelende kinderen. Tussen de weg en de ‘woonwijken’ ligt een watertje. Daarin en op de oever zien we afval liggen met her en der mensen ertussen. Het is een treurige aanblik.
    Alonso blijft bij het inchecken, en dat is handig want hij weet precies hoe alle apparaten werken, waar wij eerst staan te klungelen. Ze brengen ons weg tot de poortjes waar zij niet verder mogen en zwaaien ons uit. Zij gaan de komende drie nachten in het gehuurde airbnb van Jos en Gerda overnachten.
    ‘lekker een paar dagen privacy.’ En wie snapt dat niet.
    We lopen op tijd naar het vliegtuig en stappen op tijd in, ook de motoren starten op tijd, we taxieën weg, maar dan…de motoren stoppen en het vliegtuig komt in stilstand.
    Al snel wordt duidelijk dat er een technische storing is, ze hopen dat het snel verholpen zal zijn.
    Ik zit bij het raam en zie dat de trap weer tegen de deur wordt gezet, en even later komt er een busje met handige mannen. Het duurt en het duurt. Wij accepteren wel, maar echt lekker is het natuurlijk niet, zitten in een vliegtuig met een mankement dat straks, is de bedoeling, toch gaat vliegen.
    Het euvel blijkt echter toch lastiger te repareren dan gedacht. Ons wordt gemeld dat we het vliegtuig moeten verlaten en in de opvangruimte van het vliegtuig moeten wachten op nadere instructies.
    Wij stappen uit, in de gereedstaande bussen die ons terug naar het vliegveld gebouw brengt.
    We installeren ons, halen wat te drinken en besluiten het reisbureau te bellen waar we het programma voor de komende dagen geboekt hebben. We zouden namelijk van het vliegveld in Cuzco opgehaald worden om naar ons hotel gebracht te worden. Ik bel, en krijg een bandje met een hele riedel Spaans, dat schiet niet op. de telefoon van Jhony biedt uitkomst en we bellen Alonso, die heeft ook deze vluchten eerder dit jaar geboekt. Boeken vanuit het eigen land bleek namelijk stukken voordeliger dan boeken vanuit Nederland. Alonso zal het reisbureau bellen en doorgeven dat we vertraagd zijn en nog geen idee hebben hoe laat het gaat worden. Hij snapt de Spaanse riedel wel, en het bericht komt over. Nog weer later weet Alonso ons te melden dat we om 15.50 zullen vertrekken. Wij weten nog van niks, een half uur later horen wij het ook. En gelukkig dat klopt, wel met een ander vliegtuig. Dat voelt prettig. Bij het instappen krijgt ieder passagier een pakje met drinken en wat reepjes en een soort tucjes om te eten.
    Het reisbureau is op de hoogte gesteld, dus we kunnen gerust op pad, eindelijk.

    Het is helder weer en het uitzicht over de Andes is werkelijk geweldig. Het is drie kwartier volop genieten van de bergketen, de toppen met de sneeuw, de wolken, het blauw van de lucht. Het is een machtig, imposant gezicht. Het wachten op het vliegveld zijn we alweer vergeten.
    Op het vliegveld van Cuzco is het beduidend kouder, het is later op de dag, maar Cuzco ligt ook aanzienlijk hoger dan Lima, namelijk boven de 3500 meter. De jassen die we steeds bij de hand hadden, gaan aan.
    Zodra we bij de bagageband komen meldt zich een kleine, tengere Peruaan, op zoek naar Catharina Hollander. Hij stelt zich voor en haast zich voor Theo en Jos uit om de bagage op een karretje te laden. De grote mannen vinden het zichtbaar wat ongemakkelijk dat een man, zeker de helft van hun postuur de bagage sjouwt en even later het karretje voor ons uit naar buiten duwt. De man zelf is heel hartelijk. Buiten staat er een grote rij wachtende waaronder een aantal met bordjes. Ik heb het niet eens direct door dat een niet onaantrekkelijke man op mij staat te wachten. Ik was stteds de contactpersoon voor dit stukje van onze reis, vandaar. Natuurlijk wil ik de man even later op de foto 😉
    Hij stelt zich voor als de tussenpersoon van het reisbureau. Hij is ons aanspreekpunt voor vragen of problemen die zich gedurende ons programma van de komende dagen kunnen voordoen. Hij brengt ons naar het gereedstaande busje met chauffeur en brengt ons naar het hotel. Onderweg neemt hij de komende dagen door en adviseert ons de rest van de avond rustig te houden. Het lichaam moet aan de hoogte wennen. Veel water drinken, goed eten, maar niet te veel. Bij aankomst cocathee in het hotel drinken is aan te raden. Coca is goed tegen hoogteziekte.
    Na het inchecken doen we dat ook, Gerda en ik voelen ons op dat moment wat licht in het hoofd. De mannen minder. Aan tafel met ieder een kopje heet water, vol met cocabladeren, besef ik dat het in Nederland de nieuwe dag al begonnen is. Onze zoon is jarig. Via WhatsApp zingen we hem toe.
    Eten gaan we bij Pachapapa, door onze reisbureau man aangeraden, het blijkt een hele goede tip. heerlijk eten dat in het zicht van de gasten wordt klaargemaakt, sfeervol, Peruaanse live muziek en prettig geprijsd. Een goede afsluiting van een wat rommelige, maar toch weer gezellige dag.

    Dag drie, Lima

    Dag drie, kust van lima, Barranco

    Alonso haalt Vita op die met ons mee wil ontbijten. Terwijl hij weg is komt een nichtje van hem langs, ze gaat in de buurt naar school en komt regelmatig voor die tijd langs. Ze sprreekt alleen Spaans, dus ik oefen met plezier mijn geringe woordenschat, die toch weer iets groter is dan gisteren. Sophie praat in een vlot tempo en geeft mij complimenten,ze vind het leuk dat ik zo mijnn mijn best doe.Ik mag mijn dochter wel 😉

    De tafel moet nog gedekt, nichtje weet waar alles staat en gaat samen met Sophie aan de slag. Wanneer hij Alonso even later terugkeert, heeft hij behalve Vita ook het kindermeisje van zijn zus mee. Zijn zus had voor haar zoontje een afspraak elders. Als we aan de ontbijttafel schuivenwordt duidelijk dat ze allemaal meeeten. En zo is de tafel met zeven mensen gevuld. Het is heel gezellig,en mooi om mee te maken. Dit is een heel gastvrij gezin.

    Na het ontbijt gaan wij Jos enGerda ophalen, terwijl de rest de ontbijtboel opruimt.

    Voor het appartementvan Jos en Gerda wachten wij tot ze naar buiten komen.

    Ik maak een opmerking over de vele lossebedrading boven de grond, tussen hoge palen. Veel is illegaal geeft Alonso aan. Jos en Gerda hadden vanmorgen nog de slotenmaker op bezoek. Een van de vele sloten, van de vele toegangsdeuren was kapot. De hoeveelheid sloten op deuren is soms indrukwekkend.

    Ww rijden naar de kust, Sophie en ik op de extra uitgeklapte stoeltjes achterin, met onze benen bijna in onze nek, maar ja, wij zijn de kleinsten, dus een discussie was daarmee uitgesloten.

    We parkeren de auto en lopen langs de hoge kust met diep onder ons de Grote Oceaan.De pier die we ver beneden ons zien liggen geeft een Madurodamplaatje. We blijven wandelen langs de hoge kustlijn en komen bij een groot, in delen opgezet, mozaiek kunstwerk. Overal zijn teksten in verwerkt die allemaal te maken hebben met liefde tussen mensen, ongeacht de sekse. De vrijheid die te mogen beleven. Sophie weet te vertellen dat de moeder van Alonso bij de totstandkoming van het project betrokken is geweest. Zij maakt zich daar, met haar organisatie, hard voor. Een groot beeld temidden van de mozaieken toont een ineengestrengeld paartje.

    We hebben trek in koffie en vinden een leuke plek met veel gezellige ‘tentjes’ bij elkaar. Ook Jhony, die vanmorgen moest werken, voegt zich bij ons. We willen wat lekkers bij ons drinken, Alonso regelt dat het hele assortiment naar onze tafel gebracht wordt zodat we ter plekke kunnen uitzoeken. We kiezen voor een aantal typisch Peruaanse lekkernijen en wisselen onserling hapjes uit. We hebben het heel gezellig met elkaar.

    Na de koffiestop wandelen we naar de fotoexpositie waar werk van Alonso hangt. Wat verlegen neemt hij de complimenten voor de prachtige foto’s in ontvangst. Foto’s volgen 🙂

    We lopen terug naar de auto’s, Theo en ik rijden nu met Jhony mee, en gaan op weg naar Barranco, ook een wijk/district in Lima. Het staat bekend om zijn vele party’s, vooral in het weekend, die dan ook voor de nodige overlast zorgen. Drank en drugs, het bekende probleem.

    Barrabco staat op de Wereld erfgoedlijst, en dat is zeer begrijpelijk als je er doorheen wandelt. Het is een prachtig deel om te zijn. De gebouwen, de straatjes, de brug der zuchten, het groen, het kan moeiteloos als sfeervol, romantisch decor kunnen dienen.

    De tunnel waar we als laatste doorlopen is van mooi graffity werk voorzien. Alles rond het thema sterke mensen, sterke vrouwen die eigen keuzes willen en kunnen maken.

    Wanneer we Barranco verlaten kopen we nog wat broodje, in de winkel hangt een papier waarop staat dat plastic tassen niet langer gratis zijn. In een poging het gebruik terug te dringen, moet er betaald worden. Minder plastic voor het milieu. Ook hier, top! Weg met die zooi.

    Dan zoeken we een barretje op en bestellen biertjes en wijntjes, het is zo gezellig met elkaar. We praten, we lachen. Fantastisch om met zo’n bijzonder samengestelde groep plezier te hebben.

    Alonso brengt Jos en Gerda terug naar hun airbnb en wij rijden met Jhony naar huis waar we ons terugtrekken op onze kamer. Spannend, de familie heeft vanavond voor ons een gezellig samenzijn van een paar uurtjes met eten georganiseerd. Niet te lang, want we moeten morgen op tijd naar het vliegveld voor de vlucht naar Cuzco. Jos en Gerda is verteld dat ze om 20.30 uur met een taxi opgehaald worden en na afloop zullen ze ook weer met taxi teruggebracht worden.

    Ik vind het best spannend, er komen een paar tantes, een oom, een paar nichtjes, Vita en haar man. Ook zullen we de zus van Alonso ontmoeten, zij is de enige met de oom die Engels spreekt. De rest alleen Spaans. Maar zodra wij beneden komen en de eerste gasten ontmoeten gaat het uitstekend en ongedwongen. De hartelijkheid is zo groot, weer krijgen we te horen hoe blij zijn met onze dochter in de familie en zij ons daardoor ook als familie beschouwen. Theo en ik proberen steeds wat Spaanse zinnetjes uit en dat vinden ze prachtig. Wij leren steeds bij in een sfeer waarin ‘fouten’ maken niet bestaat. Na een paar uurtjes zeggen de gasten met omhelzingen gedag, we zien elkaar op het afscheidsfeest weer, over een paar weken. Nu naar bed, duerme bien 🙂

    Dag twee: Miraflores

    Dag twee,

    Vanmorgen na het wakker worden, hoorde ik buiten de vogeltjes fluiten. Mijn eerste gedachte was dat er een volière in de buurt was. Tot ik me een fractie later herinnerde dat Sophie eerder verteld hoe bijzonder het was om te ontdekken dat vogeltjes die bij ons in een kooi zitten, hier vrij rondvliegen. Mogelijk hoorde ik dus de Peruaanse huismus.

    Omdat ik op tijd wakker was, besloot ik te douchen en daarna in alle rust te bloggen. Zo gezegd en gedaan. Rustig zat ik op bed met mijn tablet, naast een slapende Theo, toen ik beweging in het gangetje naar de trap zag. De grote ruimte waar wij slapen heeft geen deur, maar stopt waar de trap naar beneden gaat. Het was Lola, de kat die nieuwsgierig naderbij kwam. Theo houdt niet katten,door hun onvoorspelbare karakter. Ik keek naar Theo, die sliep diep en rustig. Ik schreef en hield het dier in de gaten. Hij snuffelde aan de spullen, liep richting bed en weer terug. Het beestje hield dat een tijdje vol en moest gniffelen. Theo moest eens weten, zijn slaap leek wel lichter te worden, hij draaide zich om, richting mij en deed zijn ogen half open. Dat was het moment dat Lola achter de rug van Theo op het bed sprong. Theo zag aan mijn blik dat er iets was, vroeg wat, ik zei alleen maar ‘Kat.’ Vliegensvlug draaide hij zich op, zag de kat, sprong uit bed en nam al het beddengoed mee. Ik lachte me rot, appte Alonso een noodkreet en moest Theo geruststellen.

    Rond 10.00 uur gingen Alonso en Sophie, Jos en Gerda ophalen om hier te ontbijten. Wij konden het rustig aan doen. Vita kwam en dekte een gezelige tafel met heel veel lekkers. We worden zo verwend hier! In Peru gebruiken ze maar twee maaltijden per dag. Die zijn wel uitgebreid en er wordt ook de tijd genomen om het in alle rust te nuttigen. Snel een broodje naar binnen stouwen zit er niet in. Maaltijden zijn een serieuze aangelegenheid.
    Na de brunch, wat dat is het meer, maken we ons klaar om de stad in te gaan. Jhony komt terug va zijn werk, hij gaat met onze mee. Met twee auto’s vertrekken we naar Chinatown, een gebied waar veel te zien moet zijn volgens vader en zoon, onze reisleiders.
    Als Theo en ik de auto bij Jhony instappen, geeft hij aan dat de spullen die ik naast me op de achterbank heb, beter in de achterbak kunnen. Inderdaad, de reden is weer diefstal. De rit duurt zo’n drie kwartier en is weer een kamikaze beleving. Vaak vier tot zes rijen breed en alles rijdt rakelings langs elkaar heen en wisselt net zo makkelijk van baan als dat er getoeterd wordt. Veel auto’s en bussen die we tegenkomen zien er gehavend uit. Botsautootjes die uit de kermisomgeving ontgroeid lijken. Soms missen hele stukken van het bumpergedeelte, en dat het licht het doet is ook niet vanzelfsprekend. Krassen, deuken, het is normaal. De auto van Jhony ziet er rood, glimmend, schoon en vooral.. ongehavend uit. Hij lijkt ook niet benauwd dat er iets mee zou kunnen gebeuren. Vierkante millimeters zijn genoeg om te (laten) passseren. Evenals Alonso blijft hij in alle hectiek een relaxte rijder, geen enkele frustratie is zichtbaar. Rijden met één hand om te bellen met Alonso over waar die is, het kost hem geen enkele moeite. Dit is Lima, dit is het gewone verkeersleven waar ieder bezitter van een auto zich elke dag instort.
    We passeren kleine parkjes en veel beton. Tuinen zie ik niet, alleen gelukkigen beschikken over een dakterras, zoals de ouders van Alonso die in een prachtig, groot, zeer speels ingedeeld appartement wonen.
    De lucht boven de stad is egaal grijs, van een mistige kleur. Er is geen blauw te zien, geen zon ook.
    Lima ligt 12 graden ten zuiden van de evenaar, maar voelt zelden tropisch aan: van april tot december voert de Perustroom vanuit Antartica een koele grijze mist aan: de garúa, die als een deken over de stad hangt. Het grootste deel van het jaar is het daardoor 18-25 graden.
    Voor vertrek was er twijfel wat aan te doen, het voelde fris, binnenshuis was een vest al echt nodig. Tijden de brunch had Vita haar jas weer aan. Alonso is hier echt de uitzondering, die loopt vrijwel het hele jaar in korte broek rond. Ook in Nederland houdt hij dat lang vol.
    Jhony vertelt onderweg in de auto over het grote probleem van de criminaliteit, wat al bestond maar nog verergerd is door de toestroom van vooral Venezolanen, veel daarvan gaan de criminaliteit in.
    Op de plaats van bestemming is het nog lastig een parkeerplek te vinden, maar het lukt: een betaalde en bewaakte plek.
    Vandaar lopen we daar een park waar de anderen al zijn. Het is een goedbezochte plek waar veel mensen vertoeven. We wandelen door en komen bij een ander parkje, geen één park is groot, waar Alonso ons wijst op het verblijf van de president. Hier staan ook de groete letters van LIMA, voor de toeristen. Dat zijn we , dus we houden hier een fotosessie.
    Ondertussen is het warm geworden, het vest gaat uit en ik bind het om mijn middel. Ik wandel met het grote fototoestel om mijn hals. Wanneer we in de b uurt van Chinatown komen, waarschuwt Alonso mij het toestel in de fototas op te bergen en goed af te sluiten. Uiteraard doe ik, en natuurlijk geeft dat iets van onbehagen, weten dat je een risicovoller gebied betreedt. Er is gelijk al van alles te zien. Een vrouw die een karretje voorduwt met prullaria en een een kindje voorop, in een box van twee opeen gestapelde, aan elkaar vastgebonden kratten. De naam Chinatown geeft een iets vertekend beeld. Chinezen zien we nauwelijks, wel veel Peruanen die op niet benijdenswaardige wijze hun kostje bij elkaar proberen te scharrelen. Heel veel met éénmankarretjes / -stalletjes waar ze vaak verveeld of half slapend achter zitten. De bedelaars op een kleedje, soms met kindje bij zich, schoenenpoetsers. Een man met een karretje met wasbak en kraan, voor schoon drinkwater. Er is veel te zien, ik maak een paar foto’s met mijn mobiel. Daar zie je velen mee, dus dat moet kunnen is mijn gedachte. Toch maak ik er niet veel, het voelt ongemakkelijk. Soms gebaar ik of het gemak en krijg ik het gebaar van ‘Doorlopen!’.

    Na een paar uur wandelen en kijken, kijken, niet kopen, zoeken we een gelegenheid om ietys te drinken en eten. Het wordt, verrassend, een chinees. Het eten is er heerlijk. Lachen moeten we als Jos van de wc terugkeert. Zijn hoofd wrijft, op een fractie na, het plafond. Een foto waard, jazeker.

    We wandelen verder en bezoeken onderweg ook nog de grote bibliotheek. Mijn verzoek, ik ben dol op bibliotheken. Elk heeft zijn eigen sfeer, daar neem ik graag een snuif van mee. Er hangt een mooie expositie met politiek getinte cartoons. We pikken het graag mee. Het is een mooi oud, hoog gebouw, waarvan we eigen alleen de expotis- , de studiezaal en leeszaal zien. Waarschijnlijk is het uitleengedeelte boven. Dat laten we voor een volgende keer 😉

    Onze aandacht wordt getrokken door muziek en een opstopping van mensen. Er blijkt een processie aan te komen. Grote, flink uitgedoste poppen die heiligen moeten verbeelden worden met veel ceremonie voorbij gedragen. Militairen lopen aan weerskanten om de pressiegangers vrij doorgang te verlenen. Er loopt ook een grote groep militairen en vertegenwoordigers van de/een kerk mee. Tot mijn verbazing zie ik ook een  flinke groep zeer jonge meisjes, uitgedost als nonnetjes meelopen. Het is een lange stoet. Ter ere van wie de processie is, is ons niet duidelijk.

    We lopen terug naar de auto. Afgesproken is dat we naar de kust rijden waar een grote supermarkt is, zodat Jos en Gerda boodschappen voor het ontbijt kunnen doen. Morgen gaan we ze daarna ophalen om Miraflores te bekijken. De wijk waar Jos en Gerda hun onderkomen hebben.

    We storten ons weer in het verkeer. En of het verkeer al niet bizar genoeg is, zien we nu ook tientallen mensen die zich tussen de rijen rijdende auto begeven om hun handelswaar aan de man te brnegen. Door de drukte staan auto’s om de haverklap op de rem of ontstaat er een file voor een stoplicht. Met gevaar voor eigen leven lopen ze daar rond. En of ze wat verkopen. Ongetwijfeld, anders zou deze manier van handel drijven toch al een keer gestopt zijn. Het is akelig om te zien. Het risico dat deze groep mensen voor lief neemt, en hun verschijning niet duidelijk niet van welvaart getuigt.
    Jhony vertelt over de wijk Isidro waar we nu doorheen rijden, deze van Lima wijk van Lima neemt steeds meer de status van Miraflores over. Was voorheen Miraflores dé wijk voor de zeer rijken, nu wordt dat steeds meer een zakencentrum. Daardoor verliest het aan aantrekkelijkheid om er te wonen. We zien nu veel moderen, maar ook zeker mooie gebouwen. We stoppen in Santa Cruz, war we een prachtig staaltje architectuur van een moderne kerk zien. Jhony vertelt dat een deel door een school gebruikt wordt.
    De supermarkt die we bezoeken voor de boodschappen laat een hoogstandje hygiëne zien. Personeel dat met voeding in aanraking komt draagt handschoentjes, een schort, mondkapjes en een haarnetje. Ik hou daarvan. We zien een man die de vloer schoonhoudt, en bij elke kassa staat personeel om de boodschappen in te pakken en naar de auto te brengen. De vrouwen achter de kassa dragen allemaal hetzelfde rode haarbandje.
    Nadat de boodschappen zijn gedaan, brengt Alonso Jos en Gerda terug naar hun appartement en rijden wij met Jhony terug naar huis. Daar verwijnen we al snel naar boven. Lezen doe ik niet meer, ik ben moe. Het voortdurend schakelen tussen Engels, Nederlands en jazeker…Spaans is best vermoeiend, maar leuk!

    Van kikker- naar lamaland

    Van kikkerland naar lamaland

    Zo omschrijft Alonso onze reis gisteren. Door een tweet van acteurStefan van der Walle weet hij dat Nederland ook wel ons koude kikkerlandje genoemd wordt. Vandaar.

    Eindelijk is de reis begonnen, wat keken we ernaar uit! Om half tien zijn we op Schiphol Airport waar we gaan koffiedrinken en Sophie zich bij ons voegt. We kunnen, we gaan. Eerst richting de balie waar Sophie haar koffer laat sealen. Wij hebben onze rugzakken in een safety bag gestopt en met een slotje afgesloten. Veiligheid voor alles, en bregen we onze bagage naar de doe-het-zelf afgifteloketten. Behalve Sophie, die een kilo minder dan het toegestane gewicht heeft, zitten wij er allemaal dik onder. Ik wist niet dat ik het kon.
    Altijd prettig als dat deel afgerond is, en we makkelijker rond kunnen bewegen. Nu de douane nog. Het is druk en het is bijna niet te doen om bij elkaar te blijven. Het personeel verwijst ons naar verschillende rijen. Jos en Gerda komen er probleemloos door, Sophie ook, maar mijn koffer rolt apart en ik moet die openmaken. Vrij snel mag ik door, wat precies de aanleiding op de scan is geweest, weet ik niet. Dan komt Theo door de bodyscan. Hij is niet afdoende veilig bevonden en wordt check, dubbelcheck gefouilleerd. Zelfs zijn broekband, riem is al af, wordt naar voren getrokken om te kijken of er wat achter zit. Theo ondergaat het met zijn armen in de lucht. Voor ons een leuk begin. Niet dramatisch, wel een spannend accent, je moet er voor openstaan.

    We vliegen met een boeiing 777-300RR van de KLM. Dit vliegtuig kan in 6 seconden van 0 naar 96 km versnellen, waardoor de straalmotoren als krachtigste in het Guinness Book of Records vermeld staan.
    De vlucht is een pleizer en vliegt op. De beenruimte waar we zoveel gesteggel om hebben gehad, valt enorm mee. Theo en Jos zijn content. Met de zitplek voor de pantry, gelijk bij de boeking al uitgezocht zijn we ook tevreden. Niemand achter ons en vlak bij de wc, zonder dat die overlast geeft. Tijdens de vlucht krijgen we drie maaltijden, die uitstekend zijn, koffie, thee, wijn, chips.
    Als je tussendoor iets wil drinken kan het gewoon gehaald worden. En bij de koffie kan een likeurtje geschonken worden. Alles zonder bij te betalen. Je ziet dus, zoals over ter wereld steeds dezelfde personen weer het padje naar de pantry lopen. Gratis, gratis 😉
    Elke stoel heeft zijn eigen tablet waar naar believen filmpjes, spelletjes, tv-series gekeken kan worden of de vlucht gevolgd. Wij zitten in de middenrij, grappig is om op de tablet te kunnen klikken op ‘linkerraam’, ‘rechterraam’ of op ‘cockpit’ en zo toch het uitzicht te zien.

    De laatste uren worden spannender, Lima komt dichterbij, Sophie gaat zich opfrissen. Ook ik merk dat ik me meer ga bezighouden met de aankomst, pak nog maar eens een paar lijstjes Spaans tevoorschijn. Nog even een halfuurtje doornemen…
    We zullen bij de aankomst opgehaald worden door Alonso en zijn vader. Zijn moeder moest redelijk onverwachts afhaken. Als directeur van een grote mensenrechtenorganisatie was ze als meest geschikt bevonden om afgevaardigde te zijn bij een congres in Mexico. Een grote eer, en een bezoek waarvan ze veel meerwaarde verwachtte, daar moest ze echt naar toe. Maar ja, wij kwamen ook en daar keek ze zo naar uit. Natuurlijk gaven wij aan dat ze zich zeker niet bezwaard moest voelen, we zien haar alleen iets later deze reis. Voor het werk dat zij doet hebben wij enorm veel waardering.

    Wanner het vliegtuig probleemloos is geland, komen direct veel mensen overeind om hun koffertjes te pakken. Ik verbaas me daar altijd weer over. Je kan er toch niet allemaal tegelijk uit, dus staan ze maar te staan in het gangpad. Wij blijven daarom rustig zitten. Een stewardess komt bij ons staan en is belangstellend naar ons verblijf. Ze waarschuwt ons heel voorzichtig met onze spullen te zijn. Ze wijst naar het kettinkje dat Gerda om haar nek heeft. ‘Beter geen sieraden, ze rukken et zo van je nek.’ Zo. Welkom in Peru. Hoewel we al eerder soortgelijke waarschuwingen hebben gehoord en gelezen, komt het toch weer binnen.

    Op het vliegveld moeten de paspoorten weer in de hand. We zien dat van ieder persoon een foto en vingerafdrukken gemaakt worden. Later zien we ook dat het erg inconsequent gaat. Zo kan Theo nu gewoon doorlopen zonder dat alles..
    Wel met een stempel in zijn paspoort. Op de site van Buitenlandse Zaken had ik gelezen dat die stempel heel belangrijk. Zonder die kun je later bij een controle fiks in de problemen komen. Een verbod om nog eens naar Peru terug te keren kan een uiterste consequenties zijn.

    We halen de bagage op, die onderweg naar de aankomsthal nog door drugshonden besnuffeld wordt, en dan…dan…Sophie loopt voorop en wij bereiden ons voor op een prachtige scene uit Hello Goodbye. We worden niet teleurgesteld. Eerst de spanningsopbouw omdat we Alonso niet zien en dan…en dan…uit het niets komt hij met gespreide armen aangerend, ropet haar naam en wil over een afzetlint heen springen. Dat lukt niet helemaal, hij sleurt de palen omver, het lint op de grond, maar hij heeft er geen oog voor, springt op en vliegt op Sophie. Huilen, blijdschap, omarmingen, zoenen, knuffels. En ik, ik raak ontroerd, zo mooi om te zien. Alonso’s vader komt er lachend achteraan en wij richten ons op een hartelijke begroeting met hem. Ondertussen hebben Jos en Gerda de veroorzaakte bende in oorspronkelijke staat gebracht en maken kennis met Jhony.

    We lopen naar de twee auto’s. Het is nu donker buiten. In Lima valt het jaar rond, het donker om 18.00 uur in, zonder noemenswaardige schemering. De vlucht van Amsterdam naar Peru was voortdurend in het licht omdat we met de zon meevlogen.

    Als eerste brengen we Gerda en Jos naar hun Airbnb adres, ongeveer veertig minuten rijden van het vliegveld. Onderweg begint Jos te begrijpen waarom een auto huren een slecht idee was. Het verkeer is hier bloedstollend. Auto’s wisselen zonder richtingaanwijzer van rijbaan. Vlak voor, naast, achter ons. Het doet, het rijdt, het toetert…en Alonso, bij wie wij in de auto zitten, beweegt zich er soepel doorheen. Ondertussen gewoon deelnemend aan het gesprek.

    We brengen Jos en Gerda naar binnen, na eerst veel sloten losgemaakt te hebben. Overal zie je hier huizen beveilgd met hekken en veel sloten. Het ziet er leuk uit bij ze en we spreken af dat ze de volgende ochtend opgehaald worden voor het ontbijt bij Alonso thuis.
    Dat is nogtwintig minuten rijden. De wijk waar de ouders van Alonso wonen is aanzienlijk rustiger en het appartementencomplex ziet er goed beveilgd uit met rondom hekken. De auto’s worden binnen de hekken gerden en boven gaat een raam open. Het is Vita, de huishoudelijke hulp die na 34 jaar meer een gezinslid is geworden, er vijf hele dagen per week is en door Alonso als zijn tweede moeder wordt gezien. Ze roept naar Sophie en ik hoor de blijdschap in haar stem.
    Ik voel me weer week worden. Ondertussen is het Nederlandse tijd zo’n 3.00 uur ‘s nachts, dat helpt ook niet echt.. We sjouwen de bagage naar boven, maar Vita komt ons al tegemoet gerend en omhelst Sophie met zoveel enthousiasme en een stortvloed aan woorden. Sophie is ook duidelijk aangedaan door de ontvangst. Dan stort Vita zich op op, we omhelzen elkaar. Dat vind ik geen probleem, ik houd van iedereen die van mijn kinderen houdt. En ik wrik wat geoefende Spaanse zinnetjes uit mijn dichtslibbende strot. Vita spreekt geen Engels en mijn wangen zijn nat.

    We lopen verder naar boven en dan sta ik ineens in de kamer die zo vertrouwd is door de foto’s die ik regematig ontvang. Dat is zo raar, ik voel me alsof ik ineens in een foto geplaatst ben, een decor uit een ander stuk waar ik een rol in krijg. Met dat en alle zorg, liefde en aandacht die ons overkomt. Ik houd ze niet meer, de tranen. Op dat momnet belt Susana, ik krijg de telefoon in mijn handen gedrukt terwijl de tranen over mijn wangen lopen. Susana is ook hevig geëmotioneerd. Ik hoor nauwelijks wat ze zegt, weet half niet wat ik zelf zeg, maar we begrijpen elkaar. De kinderen erbij, Jhony erbij, Vita erbij. Het is eigenlijk heel mooi, het delen van die intensiteit van gevoelens.
    Het gesprek wordt afgerond en we gaan aan tafel waar broodjes, wat beleg en een heerlijk uitziende taart staan. We worden gewezen op de tekst daarop. Onze namen, met een hartelijk welkom. En ik herstelde net. Jhony haalt wijn en bier en laat mij de taart in punten snijden. Het uurtje daarna is heel gezellig, we praten en lachen en het is heel ontspannen. Nederlandse tijd 5.30 uur gaan we naar bed. Theo en ik slapen in de relaxkamer naast het dakterras. Een ruimte waar de familie in de zomer leeft. De dag van aankomst was de eerste dag van de lente.

    Vannacht nauwelijks geslapen, niet echt vervelend, maar mijn hoofd zat zo vol, bloggen ‘s avonds is daarom prettig. Alle indrukken uit mijn hoofd kiepen. Nu gedaan, beetje lang, sorry 😉

    Vooruitkijken naar Peru

    Peru, Zuid-Amerika. Het land van de Inca’s, de lama’s, en de panfluit. Maar sinds drie jaar ook het land van de grote liefde van onze jongste dochter, Sophie. Ze leerde Alonso kennen tijdens zijn studie in België. Sinds die tijd zijn ze een ‘setje’. Roerige jaren waarin afstuderen, verhuizingen en werk centraal stonden. Alonso spreekt en schrijft inmiddels behoorlijk goed Nederlands, noodzakelijk omdat ze hun toekomst samen in Nederland zien. Vorig jaar zijn de ouders van Alonso in Nederland geweest, wat tot een zeer hartelijke ontmoeting leidde. Een afspraak om naar Peru te komen was gauw gemaakt. Vrienden, Jos en Gerda, zie de bloggen Andalusië en Schotland, wilden graag mee. Fijn, want Peru staat helaas bekend als een land met veiligheidsrisico’s. Nu zijn we een groepje, dat voelt voor ieder van ons prettig.
    Sophie reist met ons mee naar Lima, de hoofdstad van Peru, waar Alonso al is. Een paar dagen voor ons vertrek naar Nederland wordt voor hem en Sophie een afscheidsfeest gegeven. Alonso gaat namelijk met ons mee terug om zich definitief in Nederland te vestigen.
    Dus gaat de reis door Peru ongetwijfeld bijzonder worden, de persoonlijke omstandigheden geven er een extra dimensie aan.

    De reis zal er als volgt uit gaan zien:
    Na de aankomstdag volgen twee dagen Lima, waarna we naar Cuzco vliegen. Daar verblijven we vijf volle dagen. Van hieruit bezoeken we plaatsen als Maras, Moray en Salineras. Authentieke dorpjes waar we archeologische overblijfselen zullen zien, de zoutmijnen, the sacred valley of the Inca’s en natuurlijk Machu Picchu.
    Van Cuzco gaan we met een bus naar Puno. We hebben bewust voor een bus gekozen omdat de route heel mooi blijkt te zijn, vanuit een vliegtuig krijg je daar uiteraard veel minder van mee. Onderweg stoppen we bij verschillende plaatsen als Andahuaylilas, Raqchi, La Raya en Pukara.
    Een hoogtepunt vanuit Puno zal, naar onze verwachting, een bezoek aan en een boottocht over, het Titicacameer zijn. Hoewel Lampa, de rose stad, ook heel mooi moet zijn.
    De dagen in Puno worden we vergezeld door Sophie en Alonso die met het vliegtuig naar Puno komen en in hetzelfde hotel als wij verblijven. Na Puno vliegen zij weer terug naar Lima.
    Wij vervolgen onze reis naar Chivay. Na een overnachting daar gaan we met een taxi naar Cabanaconda en stoppen onderweg in Yanqu, Maca en het uitzichtpunt ‘The cruz del condor’. Dit is het gebied van de machtige condors. Een wandeling door de Coca Canyon staat op ons lijstje.
    We verblijven hier een paar dagen. Daarna gaan we met de bus naar Araquipa. Die dagen vullen we ter plekke in.
    Na Arequipa vliegen we terug naar Lima, daar brengen we de laatste dagen door met onder andere dus het afscheidsfeest. Theo en ik zullen daar gaan speechen in het Spaans, dat wordt nog wat ;). We oefenen en oefenen…

    Ik hoop veel mooie, indrukwekkende en misschien wel, ontroerende ervaringen te kunnen bloggen. Zoals jullie weten, lees ik tijdens het bloggen niks terug. Dat komt later wel, terug in Nederland. Zo ook foto’s. Ik hoop tijdens de reis wat toe te kunnen voegen, maar doe er niks geen extra moeite voor. Ik doe alleen dingen die ik leuk vind. Ik heb vakantie hè 😉

    Knop op nul

    Ineens valt het mij op, omdat er slechts twee broden in de lade kunnen waar er normaal drie passen. Dikke lagen ijs, op de producten in de laden zelfs sneeuw.
    Ik kijk de kou in, het ziet er eigenlijk prachtig uit, ruig, guur en grillig. Het roept Amerikaanse tv-beelden op van de afgelopen winter. Mensen werd geadviseerd alleen voor het hoognodige naar buiten te gaan.
    ‘Morgen ga ik de vriezer ontdooien,’ zeg ik tegen lief.
    ‘Niet vergeten eerst de knop op nul te zetten,’ begint hij. Ik kijk hem stomverbaasd aan. Hij is serieus.
    ‘En misschien handig om de stekker uit het stopcontact te halen.’
    ‘Dankjewel, dat zou ik echt niet geweten hebben,’ spot ik. Alsof ik voor het eerst een vriezer ontdooi.

    Voortvarend wrik ik de volgende middag met enige moeite de bakken uit de ijsmassa los. Nu de knop op nul. Het boekje geeft duidelijk aan waar die zit. Ik draai linksom, het lampje blijft branden. Rechtsom dan, weer gebeurt er niks. Voor de zekerheid herhaal ik het zo’n twintig keer. Een zinloze actie.
    Ik duik naar de grond en zie door het rooster in de plint de stekker. Alleen, ik kan er niet bij. De haaks erop staande mooie plint moet dan eerst verwijderd worden, maar die is vastgelijmd.
    Chagrijnig ram ik op de telefoontoetsen en app lief dat hij door omstandigheden op een koele thuiskomst moet rekenen. ‘Superman komt eraan’ bericht hij terug.

    Eenmaal thuis draait hij in een keer het lichtje uit en kijkt me grijnzend aan. ‘Gewoon door de weerstand heen duwen’. Een flater van formaat. Ik vlij me tegen hem aan, even de aandacht verleggen.
    Hij smelt. Hij wel.

    Hoogkarspel-Malaga-Antequera

    Kwart voor vijf uit bed om kwart voor zes opgehaald te worden. Vandaag start onze vakantie waarin we een rondreis door Andalusië gaan maken. Samen met Jos en Gerda met wie we eerder een rondreis per trein door Schotland maakten. Dit keer maken we gebruik van een huurauto.
    De schoonzoon van Jos en Gerda brengt ons in alle vroegte naar Schiphol,het is nog steeds donker als we daar rond 7.00 uur aankomen. Direct lopen we door naar de ruimte waar we de koffers kunnen afgeven. Nieuw is het innemen en wegen van de koffers zonder tussenkomst van mensen. Ook at is een technisch proces met doe-het-zelf stappenplan geworden. Onze koffer is precies 20 kg. dat hadden we thuis al gewogen. Ik laat geen kilo onbenut :) Die van Jos en Gerda is ruim 18 kg zwaar, onder de toegestane hoeveelheid dus. Toch geeft het apparaat aan dat er een verschil in gewicht is. Zij moeten de koffer bij de bemande balie afgeven. Zonder verder problemen gelukkig.
    Zonder bagage lopen we richting scancontrole van de handbagage en het lichaam. Mijn hoge wandelschoenen moeten uit en ook moeten alle riemen af. Omdat ik gericht ben op het apart inleveren van tablet, jas en vestje, vergeet ik mijn riem af te doen. Met riem om loop ik het poortje van de bodyscan in. De riem levert geen enkel probleem op, ik kan gewoon doorlopen. Waarom de riem dan af vraag ik me af.
    We hebben nu alle tijd en zoeken een koffiebarretje op voor de eerste koffie en cappuccino deze vakantie. Het is heel relaxt. We zijn op tijd en er zijn geen zichtbare onrustige omstandigheden.
    Zodra het tijd is gaan we boarden. Bijzonder vind ik wel dat nergens onze paspoorten gecheckt worden. Vreemd, die controle is toch een belangrijk onderdeel van de beveiliging?
    We hebben deze reis bij Tui geboekt en vliegen met een vliegtuig van Tui. Dat gaf het voordeel van het boeken van plaatsen in de comfortklasse. Deze klasse heeft extra beenruimte, voor de lange mannen die Theo en Jos zijn heel gewenst. WE zitten op de eerste rij voorin het vliegtuig.Toen Jos dat na reservering meldde, reageerden Gerda en ik onafhankelijk van elkaar met de vraag of dat op de plek is waar het vliegtuig zich als eerste de grond in boort… Jos zit als enige achter ons op de tweede rij.
    Hij heeft daarmee de grootste overlevingskans van ons vieren is de conclusie.
    Gelukkig gaat de vlucht rustig, zonder bijzonderheden. Door het prachtige heldere weer is het zelfs een bijzonder mooie vliegreis. Van de in strak gesneden stukken Nederlands grondgebied, naar België en Frankrijk waar geen lijn in het landschap te ontdekken is. Over de Pyreneeën en het geweldig mooie Spaanse landschap dat eruit ziet als een prachtig mooie structuurtekening met daarin azuurblauwe meren. Het ronduit genieten vanachter de raampjes.
    Tegen 12.00 uur arriveren we in Malaga. Bij de bagageband hebben Theo en ik onze koffer snel te pakken, die van Jos en Gerda laat lang op zich wachten. Jos knijpt hem zichtbaar, de opluchting is groot wanneer de bagage als een van de laatste tevoorschijn komt.
    Nu we alles compleet hebben gaan we zoek naar het autoverhuurbedrijf waar we een auto gereserveerd hebben. Het is duidelijk aangegeven, dus snel gevonden. We zijn duidelijk niet de enigen die besloten hebben om Dit gebied per auto te verkennen, bij de diverse balies van verschillende bedrijven staan lange rijen.
    Jos en Theo gaan in de rij staan, Gerda en ik blijven bij de bagage achter.
    DE auto is een witte volkswagen Touran, een ruime auto waar wij en de bagage moeiteloos in passen. Theo en Jos gaan deze weken rijden, iets wat van te voren aangegeven moet worden, i.v.m. de verzekering. Gerda hoefde niet perse, en dat ik niet ga rijden is beter voor iedereen.
    De plaatsverdeling is daarmee gemaakt, de mannen voorin en Gerda en ik vormen de back vocals.
    We besluiten om rechtstreeks de veertig km. naar het hotel in Antequera te rijden, zodat we ons daar als eerste kunnen verkleden. We zijn allemaal in lange broek van huis vertrokken, nu is een korte broek echter veel logischer.
    Het hotel ziet er prachtig uit, verzorgd en netjes. Ook binnen is het heel sfeervol in terrageel, terracotta, blauw. De ruime kamers zorgen voor een aangename verrassing, heel aangenaam. Een prettig verblijf lijkt gegarandeerd. We nemen een break van een half uur om ons te verkleden en op te frissen en vertrekken dan per auto naar het stadje. Vanaf een parkeerplaats aan de rand wandelen we naar het centrum om de bezienswaardigheden te ontdekken.Maar eerst zoeken we een terras op. We vinden er een op een klein pleintje waar we in de luwte van een machtige magnolia een hapje eten en wat drinken.Een toost op een mooie vakantie wordt uitgebracht,voor nu klopt het. Zon, zomerkleding, en heerlijk terras en alle tijd.Niks moet. Na deze prettige onderbreking wandelen we verder en passeren kerken en kloosters waar we niet in kunnen en beklimmen de trappen naar en hoger gelegen ruïne en kerk. Daar is een uitzichtplateau waar we een prachtig uitzicht op de stad en de omgeving hebben. Het is nu warm, we lopen als het kan in de schaduw en de zonnebrillen zijn op. Zo zal het de komende weken waarschijnlijk gaan.
    Zo vermaken we ons een paar uur,dan lopen we naar de auto en rijden terug naar het hotel, La Sierra.
    Even zitten we buiten op het terras, maar in de schaduw is het toch wat fris, zodat we naar binnen gaan om iets te eten. Het restaurantgedeelte is dicht en blijkt alleen open te zijn voor groepen. De ook inpandige, grote keurige eetgelegenheid blijft over. Het noemt zich een snackbar, maar daar doet het zich tekort mee, ook al is de kaart eenvoudig. Als Antequera trouwens een voorbode is dan eet ik de komende twee weken alleen maar mixed salad. De vegetarische keuken lijkt hier nog niet te zijn doorgebroken. We eten, drinken en praten gezellig de maaltijd door, dan is het tijd of af te nokken. Het was een lange dag, morgen gaan we fris verder.

    Antequera-Ronda-Ciclana de la Frontera

    Het was een onrustige nacht, niet dankzij ons tweepersoons bed brede lange kussen, maar door de lawaaiige Japanners in het hotel. Praten op een volume die doet denken aan oor problemen en ‘s morgens in alle vroegte smijten met deuren en herrie op de gang. Gelukkig zien we door het raam hoe ze voor het ontbijt de bus instappen. Uiteraard nadat ze van elkaar allemaal weer een foto voor de bus hadden gemaakt.
    Het ontbijt is een bijzonderheid. Niet in het restaurant zoals we dachten, maar net zoals gisteravond in de cafetaria. Er wordt ons koffie en jus d’orange gebracht, daar bij voor ieder een stokbroodje, een paar bakjes met gepureerde tomaat, kuipjes olijfolie en een schoteltje met vier plakjes kaas en vier plakjes ham. De plakjes lekker tegen elkaar aan geschurkt. Blijkbaar een regulier Spaans ontbijt, dus wij morren niet. We nemen de eerste slokjes en happen en zien dan door het raam twee grote bussen Spanjaarden uitladen die allemaal binnenkomen en een plek voor het ontbijt zoeken. Het is een grote Spaanse gezelligheid waarbij iedereen tegen elkaar tettert en roept. Rekening houden met de aanwezige gasten is er niet bij. Het hindert ons niet, het is zo kostelijk om te zien. Die duurt een klein half uur, dan heeft iedereen zijn snelle ontbijt gehad en vertrekt weer naar de bus.
    Het is zondag vandaag, dan gaan de Spanjaarden er een dagje op uit?
    Na ons bijzondere ontbijtje gaan we onze spullen van boven halen, checken uit en verlaten het hotel.
    Op het moment dat ik het pand verlaat met een koffer gaan de automatische deuren snel dicht. Ik buiten, mijn arm met de koffer nog binnen. Au! Theo zit het gelukkig, komt aansnellen waardoor de deuren weer opengaan en ik toch met twee armen de vakantie kan vervolgen.
    Vandaag gaat Theo rijden, nadat Jos gisteren de eerste dag voor zijn rekening nam. We rijden eerst een etappe van 120 km naar Ronda, om daar het aanwezige moois te bezoeken. Het is prachtig weer, de temperatuur gaat vandaag naar de dertig stijgen zodat we ons goed insmeren. De airco in de auto doet het gelukkig goed. Op de achterbank kunnen Gerda en ik zelfs zelf bepalen hoe warm of hoe koud we het willen hebben. Het is een prachtige mooie route, dwars door de natuur. Ook al is het overal gortdroog.
    DE tocht door het bergachtige gebied verloopt rustig met weinig verkeer op de weg. Voor de middag zijn we in Ronda. We parkeren de auto en wandelen naar het centrum waar we gevels van kerken en andere gebouwen zien die de moeite van het bekijken zijn. Ook leuke pleintjes met gezellige terrasjes. Natuurlijk gaan op een daarvan koffie drinken.
    Het wordt warm, de zonnebrillen zijn al op, mijn pet komt ook uit de tas. Die bescherming heb ik echt nodig. Waterflesjes hebben we steeds bij de hand. In Ronda willen we de beroemde diep kloof zien, El Tago, met daaroverheen een 18e eeuwse brug. De weg ernaar toe is al de moeite waard, overal is wel wat te zien.Niet altijd mooi. We verbazen ons soms ook over de verwaarloosde panden en de onveilig uitziende elektrische bedrading. Overtuigd zijn we dan dat een dusdanig pand bij ons gedwongen gesloten zou worden.
    De kloof, de brug en het uitzicht zijn schitterend. Het houdt ons daar een tijdje vast. Genieten van het uitzicht, de imposante diepte en de omvang van het uitgestrekte ruige gebied. Diep onder ons en in de verte zien mensen lopen. Er is een wandeltocht van 2,5 uur door de kloof. Het lijkt ons machtig om te doen,maar niet vandaag. We besluiten het eind van de vakantie te doen, dan zijn we weer redelijk in de buurt.
    We lopen verder en zien een terrasje waarvoor weinig geld een driegangenmenu geserveerd wordt. We gaan zitten en bestellen wat. Dat gaat evenals gisteren niet zonder slag of stoot. Mijn geen vis, geen vlees roept steeds verwarde blikken op bij het personeel dat geen Engels spreekt. Het woord vegetarian zegt ze niks. Gelukkig heeft Jos een boekje Spaans op reis mee, het helpt wat. Geen vlees en vis is in Spanje gewoon raar en bestaat eigenlijk niet.
    Na de maaltijd lopen we met een boog door nieuwe straatjes en steegjes terug naar de auto. Mooi plaatsje Ronda, we zijn dat we het hebben gezien, het is de moeite. Theo kruipt weer achter het stuur en Jos is met twee tomtoms de bijrijder. De ene is actueler, maar heeft een kabeltje dat af en toe kuren heeft. De andere is dan standby. We vervolgen onze weg naar Ciclana de la Frontera. Het landschap wordt wat eentoniger en Gerda en ik doen een tukje. Moet kunnen. Na een paar uur door de warmte gewandeld te hebben is het makkelijk wegzakken in een behaaglijk koele auto.
    Het tweede deel van het traject is ook zo’n 120 km, ook die verloopt voorspoedig. Wat onderweg opvalt zijn de vele bouwvallen, verlaten ingestorte gebouwtjes die niet geruimd worden. In het weidse landschap heeft niemand er last van zal misschien de gedachte zijn. En ruimen kost geld. Het hotel wordt moeiteloos gevonden. Eenmaal daar moeten we eerst weer een hele ronde rijden om via die route in de parkeergarage te komen, vanwaar we een directe toegang tot het hotel hebben. Bijzonder.
    Het hotel ziet er zowel van buiten als van binnen leuk uit. Ook hier weer veel terra, geel en als extra kleur, groen. We blijven hier drie nachten. Het installeren op de kamer combineren we met een verlate siësta.
    Tegen 19.00 uur verzamelen we ons weer en trekken het stadje in om te gaan eten. Dat valt niet mee. Het is zondag en alles ziet er verlaten en gesloten uit. Restaurants zien we niet. lopend door de straten zien we overal vuil en viezigheid. Alsof er een feestje is geweest en de schoonmaakdienst nog moet komen. Wanneer we een terrasje passeren zien we overal papieren troep tussen de tafeltjes liggen. Niemand die het deert, tenminste niet dat wij het zien. Wij zouden er echt niet willen zitten. Met moeite vinden we een tent waar we iets gaan eten. Het ziet er niet echt geweldig uit, maar we moeten wat, het is de hoogste tijd dat we iets eten. De bestelling verloopt via een bijna nu al vertrouwd patroon. Vegetarisch wordt niet begrepen en het personeel spreekt geen Engels, toch lukt het om ook voor mij eten op tafel te krijgen.
    We besluiten de avond met een loopje naar een hoek waar we nog niet zijn geweest. En verdomd, daar zien we een paar leuke, sfeervolle restaurants die we eerder hadden willen zien. Onthouden dus.
    Opwinding beleven we als een opeens een niet te negeren geluid horen. Op zoek naar de oorzaak blijken het grote rondlopende beesten te zijn. Krekels, vertelt een Spanjaard ons. Geen kakkerlakken zoals we een moment denken.We maken wat mee.
    Nu naar bed, morgen weer een dag, dan willen we naar Gibraltar.

    Cádiz

    Na wederom een uitstekend ontbijt vertrekken we per auto naar Cádiz. Cádiz was tot 1812 de hoofdstad van Spanje en is zelfs de oudste stad van het land. Met ongeveer drie kwartier rijden is het een mooi uitstapje voor vandaag.
    De parkeergarage die we vinden is zo krap dat het en stuurkunsten extra ogen vraagt om de auto netjes in het smalle vak te krijgen. Zonder een paal of andere auto te raken. Het lukt Theo.
    Langs de brede autoweg, over het ruime trottoir zetten we koers naar het oude centrum, een paar km lopen. Geen punt, we zijn wel wat gewend. Wel wordt het steeds warmer, waardoor we nu al, nog voor het middaguur de schaduw opzoeken om in te lopen. Als dat kan.
    WE passeren en paar leuke kunstwerken, waaronder een prachtige, enorme vogel. Ook het beeld van een flamenco danseres. En even later van een flamenco danser of -muzikant. Vlak voor een flamenco dansschool. Niet lang daarna horen we aan de geluiden dat we een plein naderen waar van alles te doen is. En we worden niet teleurgesteld. Op het fantastisch mooie plein horen we vrijwel direct flamencomuziek, gespeeld op een gitaar. Een jonge vrouw geeft een dansdemonstratie

    Via Jerez naar Sevilla

    Het gaat niet helemaal lekker met het internet, dus schrijf het meeste op papier en verwerk het later hier.
    Maar we hebben het nog steeds gezellig, wel is het overdag bloedheet, vandaag 32 graden. Iets teveel van het goede, maar wat doe je eraan.
    Na het ontbijt vertrekken we richting Sevilla, niet verder dan twee uur rijden, dus tijd genoeg om onderweg Jerez, de stad van de Sherry, aan te doen.
    Overal hangen en staan verwijzingen naar deze drank, in de binnenstad dan. Een leuk centrum.
    De rest komt later 😉

    Pagina 2 of 20

    Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén