9.00 uur zitten we weer aan het ontbijt van de buren met koffie, jus d’ orange, broodjes, jam, kaas, yoghurt en muesli. We nemen hier rustig de tijd voor, we zijn tenslotte op vakantie 🙂 Het plan is om vandaag eenflinke wandeltocht te maken, dus een goed gevoed lichaam is belangrijk. Op onze kamer maken weonzewandeluitrustig compleet. In mijn geval: met de nieuwe gekochte wandelsokken in Ajaccio. Het advies luidt altijd nieuwe sokken voor het eerste gebruik te wassen. Ik ga daar luchtig mee om en de sokken weten niet beter. Het zal wel loslopen met ze. 10.00 uur gaan we van start. Gisteren hebben we bij het VVV een wandelroute gehaald die in totaal zo’n vier uur zal duren. De startplaats is duidelijk. Vrijwel direct vanaf het beginpunt merken we dat het geen tocht voor beginners is: Het is een ruig pad datwevolgen. Stenen, rotsen, keien, boomwortels, klimmen, dalen,klimmen. Het pad dat we volgenn gaat langs een rivier. Ons doel is een punt waar twee rivieren samenkomen. het moet er mooi zijn en er kan gezwommen worden. om die reden hebben we badkleding aan. Een verfrissing zal zeker aangenaam zijn. Het doel ligt op twee uur van het startpunt af, de terugweg volgt dezelfde route. Het is genieten,ditis het wandelen wat ik het leukst vind. Het avontuurlijke van grillige paden, het steeds geconcenteerd de voeten moeten neerzetten. Als Theo iets tegen me zegt, moet ik stilstaan en andersom. We praten dus niet zoveel. Na een half uur komen we een paar andere wandelaars tegen, de man is een Nedelander, de vrouw zwijgt. later komen we erachter dat waarschijnlijk Duitse is. Het stel is omgekeerd omdat het doodloopt. Huh? We lopen toch nog even door, maar we moeten ook keren. Balen datwe fout lopen, maar tegelijkertijd: het is hier wel mooi! Het ondiepesnelstromende water dat zic moet wringen tussen enorme stenen en keien. Het vele groen, de bomen langs het water. De zon die tussenhet groen door het water schitterend laat glinsteren. Dan ga je toch niet echt de pest in hebben. We lopen terug naar het beginpunt en zoeken een stukje verder langs de weg. Verdomd, en bord met daarop iets wat op wandelroutes moet lijken. Lijken ja, het is zo onduidelijk. We kijken voorbij het bord en zien oranje geschilderde stippen her en der. Omdat er niets anders is, gaan wedie volgen. In de verte kijendzien we wel een en nog een paar wandelaars. Dit moet het zijn. Het paddat we moeten volgen wijktniet af van het vorige: het is opnieuw klauteren over stenen, keien, rotsen en boomwortels. We klimmen steeds hoger de berg op, en Corte verdwijnt steeds meer in dediepte. Opeens zien we een koehalf op het pad liggen. Een koe, meer niet, en er is geen mens of onderkomen te zien. Toch vreemd. Voorzichtig passeren we het dier, ze blijft rustig liggen. Heel af en toe komen we iemand tegen, maar we zijn vooral met z’n tween. En om ons heen is het prachtig. Hoog. Dipe. Overal groen, een strakblauwe lucht en warm, steeds warmer. Regelmatig zien we salamanders wegschieten, of zijn het hagedissen. We weten het verschil niet meer. Heb ik het ooit eigenlijk wel echt geweten. We pauzeren op een zeldzaam schaduwplekje en drinken flink water uit onze flesjes. Wanneer we een half uur later een waterpunt tegenkomen en ik gulzig begin te drinken en mijn waterflesje wil vullen, merk ik dat het bij de laatste stop heb vergeten. Zo stom! Theo reageert heel mild, het lijkt hem niet te verbazen, wat mij verbaast. Ik vergeet zelden iets. Denk ik. De omgeving ismagnifiek. En omdat we toch nauwelijks kunnen praten zet ik mijn Ipod aan. De muziek tezamen met de omgeving komt binnen. Het trekt me beurtelings naar ‘binnen’ en naar ‘buiten’.Het is fijn, heerlijk en beheersbaar. Ik voel me op een speciale maar goede manier geroerd. We komen geen mens tegen. Over de route hebben we twijfels. We zittennog erg hoog en de rivier stroomt heel diep onder ons. Al een paar keer dachten we de daling in te ztten en moesten we toch weer klimmen. Wat doen we? We zijn er duidelijk nog lang niet, als weal goed zitten en detocht is zwaar. De zon heet. We besluiten terug te gaan. Jammer, maar verstandig. De zon brandt bijna voortdurend op ons hoofd, ook al heb ik een hoed op en we weten niet hoeveel waterpunten we nog tegenkomen. We lopen terug en wanneer we na drie kwartier het waterpunt weer bereiken, nemen we een langere pauze. Hier staat de enige picknicktafel langs de route. Broodje eten en veeldrinken. Ik doe mijn schoenen en sokken uit en trek mijn shirt uit en ga languit op een van de twee bankjes liggen. Even bijkomen. Geluid.Komter een Duits stel aan. Beetje grrr toch wel. Ik zie er in mijn bikinitop nog steeds fatsoenlijk uit, maar ga netjes rechtop zitten. Na ca. 20 min. Lopen we verder en komne na nog een kwartier mijn flesje water tegen 🙂 Uiteindelijk komen we na bijna vier uur weer terug in de oude stad. We hebben onze berggeitencertificaat gehaald. We trakteren onszelf op het terras aan het plein waar Gaffori hoog op zijn sokkel staat. Het leuke van dit plein is de typisce Corsicaanse muziek die ze laten horen. Daarna gaan we terug naar het hotel voor een late lange siesta. Begin van de avond eten we in de buurt eengezond maal, waarna we nog een rondje door het centrum lopen. Opvallend verschil met Ajaccio is dat daar overal en veelpalmbomen en hier vrijwel geen een.We gaan terug naar hethotel. Morgen reizen we door naar Calvi, Corte sluiten we af. We hebben er heerlijke dagen gehad en zijn blij hier een extra nacht geboekt te hebben.