Dag drie, kust van lima, Barranco

Alonso haalt Vita op die met ons mee wil ontbijten. Terwijl hij weg is komt een nichtje van hem langs, ze gaat in de buurt naar school en komt regelmatig voor die tijd langs. Ze sprreekt alleen Spaans, dus ik oefen met plezier mijn geringe woordenschat, die toch weer iets groter is dan gisteren. Sophie praat in een vlot tempo en geeft mij complimenten,ze vind het leuk dat ik zo mijnn mijn best doe.Ik mag mijn dochter wel 😉

De tafel moet nog gedekt, nichtje weet waar alles staat en gaat samen met Sophie aan de slag. Wanneer hij Alonso even later terugkeert, heeft hij behalve Vita ook het kindermeisje van zijn zus mee. Zijn zus had voor haar zoontje een afspraak elders. Als we aan de ontbijttafel schuivenwordt duidelijk dat ze allemaal meeeten. En zo is de tafel met zeven mensen gevuld. Het is heel gezellig,en mooi om mee te maken. Dit is een heel gastvrij gezin.

Na het ontbijt gaan wij Jos enGerda ophalen, terwijl de rest de ontbijtboel opruimt.

Voor het appartementvan Jos en Gerda wachten wij tot ze naar buiten komen.

Ik maak een opmerking over de vele lossebedrading boven de grond, tussen hoge palen. Veel is illegaal geeft Alonso aan. Jos en Gerda hadden vanmorgen nog de slotenmaker op bezoek. Een van de vele sloten, van de vele toegangsdeuren was kapot. De hoeveelheid sloten op deuren is soms indrukwekkend.

Ww rijden naar de kust, Sophie en ik op de extra uitgeklapte stoeltjes achterin, met onze benen bijna in onze nek, maar ja, wij zijn de kleinsten, dus een discussie was daarmee uitgesloten.

We parkeren de auto en lopen langs de hoge kust met diep onder ons de Grote Oceaan.De pier die we ver beneden ons zien liggen geeft een Madurodamplaatje. We blijven wandelen langs de hoge kustlijn en komen bij een groot, in delen opgezet, mozaiek kunstwerk. Overal zijn teksten in verwerkt die allemaal te maken hebben met liefde tussen mensen, ongeacht de sekse. De vrijheid die te mogen beleven. Sophie weet te vertellen dat de moeder van Alonso bij de totstandkoming van het project betrokken is geweest. Zij maakt zich daar, met haar organisatie, hard voor. Een groot beeld temidden van de mozaieken toont een ineengestrengeld paartje.

We hebben trek in koffie en vinden een leuke plek met veel gezellige ‘tentjes’ bij elkaar. Ook Jhony, die vanmorgen moest werken, voegt zich bij ons. We willen wat lekkers bij ons drinken, Alonso regelt dat het hele assortiment naar onze tafel gebracht wordt zodat we ter plekke kunnen uitzoeken. We kiezen voor een aantal typisch Peruaanse lekkernijen en wisselen onserling hapjes uit. We hebben het heel gezellig met elkaar.

Na de koffiestop wandelen we naar de fotoexpositie waar werk van Alonso hangt. Wat verlegen neemt hij de complimenten voor de prachtige foto’s in ontvangst. Foto’s volgen 🙂

We lopen terug naar de auto’s, Theo en ik rijden nu met Jhony mee, en gaan op weg naar Barranco, ook een wijk/district in Lima. Het staat bekend om zijn vele party’s, vooral in het weekend, die dan ook voor de nodige overlast zorgen. Drank en drugs, het bekende probleem.

Barrabco staat op de Wereld erfgoedlijst, en dat is zeer begrijpelijk als je er doorheen wandelt. Het is een prachtig deel om te zijn. De gebouwen, de straatjes, de brug der zuchten, het groen, het kan moeiteloos als sfeervol, romantisch decor kunnen dienen.

De tunnel waar we als laatste doorlopen is van mooi graffity werk voorzien. Alles rond het thema sterke mensen, sterke vrouwen die eigen keuzes willen en kunnen maken.

Wanneer we Barranco verlaten kopen we nog wat broodje, in de winkel hangt een papier waarop staat dat plastic tassen niet langer gratis zijn. In een poging het gebruik terug te dringen, moet er betaald worden. Minder plastic voor het milieu. Ook hier, top! Weg met die zooi.

Dan zoeken we een barretje op en bestellen biertjes en wijntjes, het is zo gezellig met elkaar. We praten, we lachen. Fantastisch om met zo’n bijzonder samengestelde groep plezier te hebben.

Alonso brengt Jos en Gerda terug naar hun airbnb en wij rijden met Jhony naar huis waar we ons terugtrekken op onze kamer. Spannend, de familie heeft vanavond voor ons een gezellig samenzijn van een paar uurtjes met eten georganiseerd. Niet te lang, want we moeten morgen op tijd naar het vliegveld voor de vlucht naar Cuzco. Jos en Gerda is verteld dat ze om 20.30 uur met een taxi opgehaald worden en na afloop zullen ze ook weer met taxi teruggebracht worden.

Ik vind het best spannend, er komen een paar tantes, een oom, een paar nichtjes, Vita en haar man. Ook zullen we de zus van Alonso ontmoeten, zij is de enige met de oom die Engels spreekt. De rest alleen Spaans. Maar zodra wij beneden komen en de eerste gasten ontmoeten gaat het uitstekend en ongedwongen. De hartelijkheid is zo groot, weer krijgen we te horen hoe blij zijn met onze dochter in de familie en zij ons daardoor ook als familie beschouwen. Theo en ik proberen steeds wat Spaanse zinnetjes uit en dat vinden ze prachtig. Wij leren steeds bij in een sfeer waarin ‘fouten’ maken niet bestaat. Na een paar uurtjes zeggen de gasten met omhelzingen gedag, we zien elkaar op het afscheidsfeest weer, over een paar weken. Nu naar bed, duerme bien 🙂