Het verslag is af, alleen de foto’s nog.
Een paar dagen geduld, dan laat ik je de mooiste plaatjes van Corsica zien!

Om 6.00 uur worden we gewekt door een zanger die duidelijk al wakkerder is dan wij; het is niet de zachte kus waarmee je gewekt wil worden, meer de natte washand die in je gezicht gesmeten wordt. Goedemorgen!
We schuiven de gordijnen een stukje opzij en zien een grauwgrijze lucht, een donkere zee en duidelijk zichtbaar de eerste tekenen van de haven van Marseille. We kleden ons aan en worden dan toch nog verrast door een zware regenbui die tegen het raam slaat en het water langs het glas laat spoelen. Gerommel klinkt en we zien bliksemschichten in de lucht. Het heeft wat, zo vanuit onze hut. Wanneer we van de boot moeten regent het nog steeds flink. Toch zijn er niet weinig mensen op slippers en in korte broek. Alle looppassagiers begeven zich naar de echt heel lange roltrap, daarmee kom je op het benedendek waar de uitgang is. Wanneer wij erop stappen en naar beneden afdalen, hoor ik benden tumult en zie dan de enge situatie waar we op afgaan. Bij de afstap van de roltrap is nauwelijks ruimte tot de uitgang, en omdat mensen door het aandoen van regenjassen of wat dan ook treuzelen stroomt het niet goed door. Mensen kunnen de roltrap niet af, maar ja, zo werkt dat niet hè…Mensen botsen en vallen tegen elkaar aan. Ik voel lichte paniek en zie stadionbeelden voor me waarbij mensen in het gedrang vertrapt worden. Ik zet mijn voeten op de zijkanten van de roltrap wat eigenlijke een domme actie is omdat ik evengoed naar voren geduwd word. Dan komt er een beveiliger die roept dat iemand op de stopknop moet drukken. Zelf kan hij er onmogelijk bij. Waar is die knop?!Iemand vindt hem, onderaan de roltrap wat ik een hele onlogische plek vind. Dan moet je eerst al gevallen zijn. Ik kan er niet bij al ben ik nu beneden, botsend tegen anderen terwijl ik Theo bij uitzondering ongewenst achter mij voel.
De lift stopt. De opluchting is er snel, maar wat een nare ervaring.
Even van slag verlaten we de boot en lopen door de nu lichte regen naar de tram, vervolgens naar de metro en komen zo tegen acht uur in Marseille aan. Hier hebben we tot tien uur de tijd voordat de TGV naar Parijs rijdt. We zien dat er ook één om 9.00 uur gaat en vragen ons nu af waarom het zo geboekt is. Vanwege de verplicht gereserveerde plaatsen, kunnen we die eerdere trein niet nemen. We verlaten het station en bestellen aan de overkant in een brasserie een ontbijt. Het hier lekker rustig, in tegenstelling tot de ontbijtgelegenheden op het station. We hebben de tijd dus nemen we rustig de tijd. Het begint opnieuw te plenzen en grote onweersaders scheuren de lucht met kabaal in stukken.
Terug in het stationsgebouw zoeken we een bankje waar we de wachttijd doorbrengen. Zoals in Amsterdam en meerdere Europese steden hebben ze hier een piano waar door publiek op gespeeld mag worden. Een oudere man heeft plaatsgenomen en laat heerlijke klanken horen die iets dromerigs hebben en goed passen bij deze vroege uren. Regelmatig loopt er driekoppige bewaking met ‘scherp’ door de hal heen. Met de vinger bij de trekker kijken ze geconcentreerd rond.
Het perron naar de TGV is afgesloten met een hek dat een kwartier voor vertrek geopend wordt. En pas na controle van de tickets worden we toegelaten. Met zwaar bewolkt weer verlaten we Marseille. Onze coupé is nauwelijks voor de helft gevuld, maar dat verandert in Avignon waar de trein helemaal volloopt. Anders dan op de heenweg heeft deze TGV geen stopcontacten. Balen, omdat ik op de boot vergeten was de telefoon aan de oplader te leggen, die is nou helemaal leeg. Ik ga fijn lezen, ondertussen vrezend dat de Thalys straks ook geen stopcontact heeft, zoals op de heenweg. Mijn tablet red het echt niet tot Amsterdam en ik heb geen papieren boeken mee.
De route is hetzelfde als de heenweg, wat lijkt dat lang geleden. Omdat we zoveel doen en zien, is elke dag gevuld met veel ervaringen. Twaalf dagen is dus veel herinneringen terug. Ik ben nu rustiger, wilde ik op de heenweg alles zien, bang dat ik iets zou missen, nu lees ik vooral, lekker onderuitgezakt in mijn stoel. Af en toe mijn hoofd tegen Theo’s schouder voor een tukje op de prettige cadans van de trein.
Rond kwart over één komen we in Parijs aan. Nu moeten we tot tien voor half vier wachten. Met de metro leggen we de twee haltes af naar Gare du Nord en weer zien we daar dat er ook eerder een Thalys naar Amsterdam gaat. Waarom is die niet geboekt? We drinken koffie, plegen plasjes van zeventig cent per stuk en kopen goed uitziende broodjes die precies zo smaken. Verder is het vooral kijken naar mensen en het graffiti kunstwerk dat in het kader van een groot artistiek project op een muur wordt aangebracht. Er is veel politie op de been. Voor de Thalys moeten we naar een speciaal deel van de trein waar internationale treinen vertrekken. Ook hier is veel beveiliging. Het perron is weer afgesloten en gaat evenals in Marseille een kwartier van te voren open. Bij het opgaan van het perron moeten we de politie passeren en bij elke ingang van de enorm lange trein staan twee treinmedewerkers die de kaartjes controleren. Ook later in de trein komt de conducteur langs om de tickets te checken. Bij de zitplaatsen zitten stopcontacten. Yes! Alles kan opgeladen worden en ik weet zeker dat ik de hele rit mijn spannende boek kan blijven lezen.
Dan komen vier jonge meiden aan boord, twee gaan voor ons zitten en de andere twee schuin voor. Snel wordt duidelijk dat het Françaises en vriendinnen zijn. Zodra de trein het station verlaat haalt één van de vier een tas tevoorschijn en haalt daaruit knalroze plastic bekertjes waarvan ze een aantal vult met pinda’s, chips, tomaatjes en komkommerplakjes. Een pakje Tuc wordt er geopend bijgelegd. Een stapelbonte servetten maakt de vrolijke boel compleet. De bekertjes worden over de tafeltjes verdeeld en een fles champagne komt uit de tas tevoorschijn. Het meisje dat geslaagd lijkt te zijn, loopt naar het balkon, opent daar de fles en schenkt terug in de coupé haar vriendinnen in. Proost! Heel gezellig, ze hebben veel lol zonder dat het in het minst storend is. De conducteur komt langs, informeert naar de reden van het feestje en houdt een leuk gesprek met ze. Vervolgens wenst hij ze nog veel plezier en loopt door.
Voorbij Brussel is het tijd voor de tweede fles champagne. Dit keer opent het feestvarken die op haar zitplaats. Wij zien het gebeuren…De kurk komt met een knal van de kurk los en schiet naar het plafond. Champagne vliegt er achteraan. Ik sla mijn handen automatisch voor mijn mond, maar moet ook lachen. Zoals ook anderen om ons heen, alleen niet de heren die er direct voor zaten. Ze zijn, heel begrijpelijk, geschrokken. De meisjes ook, waarna ze wat giechelen. Wel bieden ze dan dadelijk hun excuses aan en servetjes voor het deppen van de spatten. De mannen blijven niet blij. Later zien we één van de mannen de coupé verlaten en daarna terugkomen. Hij heeft zijn beklag bij de conducteur gedaan, die neemt het meisje apart op het balkon, waarna ze opnieuw naar de mannen gaat om excuus te maken. Eigen initiatief hoorde ik later van de conducteur. Ik vraag me af of het geaccepteerd is, want de heren stappen in Hoofddorp uit en negeren de meisjes volkomen. Sneu, er was geen kwade opzet in het spel en de meisjes reageerden heel sociaal gewenst. Voor Amsterdam komt de conducteur terug in de coupé en bedankt het meisje voor de medewerking en zorgt er met een ontspannen gesprek voor dat de meisjes toch een goede start van hun Amsterdamuitje behouden. Doet de man top. Bij het uitstappen in Amsterdam maak ik de conducteur een compliment. Ik vond dat hij goed gehandeld had, relaxt en netjes naar alle partijen toe. Ach ja, een vijftiger, dan krijg je dat ;) Hij keek verrast en waardeerde mijn waardering.
Toen moest ik achter Theo aan rennen voor onze trein naar Hoogkarspel.
Naar ons fijne huis met ook dit keer een hoofd vol heerlijke nieuwe ervaringen en verhalen.
Prachtig Corsica, we hebben het superfijn gehad!