Op tijd uit bed om acht uur te kunnen ontbijten. De eetruimte is een aparte verrassing, helemaal ingericht in de sfeer van een trein.:-)De zitjes zijn de houten banken zoals we die uit oude treinen kennen en op de muren zijn treinramen geschilderd met sfeervolle uitzichten. De vloer is een bijzonderheid op zich.

In de ruimte tussen de tafeltjes in het midden is een verdiepte maquette gemaakt, met stationnetjes, rails, een rijdend treintje en alles wat je in een omgeving van een station kan bedenken. Over dat alles heen zijn glasplaten aangebracht zodat het geheel een gewoon onderdeel van de vloer is geworden. Het moet gezegd: hotel A la Gare heeft er werk van gemaakt.
We rapen de laatste zooi op onze kamer bij elkaar, hijsen de rugzakken op onze ruggen en lopen de te verwaarlozen meters naar het station, waar we de trein naar Montreux nemen. Daar stappen we over op de Golden Pass Panoramatrain, het eerste speciale traject dat bekend staat om de prachtige uitzichten en dus geliefd bij toeristen.

Onze coupé wordt vooral gevuld met Japanners, goed voorzien van film- en fototoestellen. We voelen ons helemaal op ons gemak;) En het is waar, zodra de trein start en begint te klimmen worden we steeds weer blij gemaakt met schitterende plaatjes.

De tijd vliegt en het uitzicht verveelt geen moment. Wat ook mijn aandacht al snel trekt is het jonge stelletje in het zitje naast ons, aan de overkant van het gangpad. De leeftijd is moeilijk te schatten, ik gok eind twintig. Ze hebben een knuffelbeertje bij zich. De vrouw zet ‘m naast zich neer en trekt z’n kleertjes recht. Al snel blijkt dat ze bijna geen moment zonder dat ding kunnen. De vrouw zet het op schoot, laat het nepbeest naar buiten kijken en ook mag de man het geval regelmatig knuffelen of even vasthouden. Soms dollen ze er samen mee. Toevallig gaat mijn volgende column over knuffels en volwassenen..het bestaan wordt hier nog eens bewezen, de mafkezen.

Als de vrouw naar de wc gaat verwacht ik dat de man het beest z’n strot om probeert te draaien of er op z’n minst een paar keer mee tegen het raam slaat, maar niks van dat alles. Hij houdt het lieflijk op schoot, mijn god, kan zo’n vent ooit nog een echte kerel worden. Ja, ik mis niks van wat zich buiten en binnen voordoet.
Bijzonder op dit traject is ook weer de plotselinge ‘vingerknip’. Zo heeft het ene station nog een Franse naam en het volgende, whoppa, een Duitse. In Zweisimmen moeten we overstappen op de aansluitende trein naar Interlaken Ost, langs de rivier de Lutschine, met prachtig blauw water en op de achtergrond natuurgroen, huisjes en bergen die het plaatje weer ‘af’ maken. Vanaf Interlaken Ost rijden we met een regionale trein naar Lauterbrunnen. Na Zweilutschinen gebruikt de trein tandrad om te klimmen naar Lauterbrunnen. De trein stijgt zichtbaar en voelbaar.
Het uitstappen Lauterbrunnen is een feestje, de grote besneeuwde bergen om ons heen, de enigszins pittoreske uitstraling en het knusse stationnetje met de speciale bergtreinen. Het geheel maakt dat we gelijk heel blij zijn hier een extra nacht te hebben geboekt. We boffen trouwens opnieuw met het weer, het is zo helder, de lucht zo blauw, niets wat door wolken of mist aan het oog onttrokken wordt. We lopen de paar minuten naar het hotel en worden ook daar aangenaam verrast. Heel sfeervol, en vanuit onze kamer hebben we zicht op de Jungfrau en de Staubbachfälle. Dat is natuurlijk geen reden om er vanuit een stoel, achter glas naar te gaan kijken. We zetten onze spullen in de kamer, verwisselen kleding en schoenen en gaan naar het kabelbaanstation dat vlak bij het hotel staat. Met onze Swiss Card kunnen we zonder bijbetaling naar Mürren en dat doen we. Eerst met een kabelbaan vrij steil naar boven en vanaf het eindstation met een treintje nog hoger, naar Mürren. Een prachtige rit van zo’n 25 minuten en een echte aanrader, al is het soms wel erg diep onder en naast ons, ook zien we steeds meer sneeuw.

Mürren is een complete verrassing. Geweldige, indrukwekkende uitzichten op de Jungfrau, de Schilthorn en de Breithorn. En overal restanten sneeuw! Geweldig natuurlijk. We zien hier van alles, mensen in zomerkleding, met dikke jassen en wanten en compleet in ski uitrusting. Want vanaf hier is het mogelijk om het hele jaar te skiën op de Schilthorn.

We bezoeken de hal even van waaruit naar de piste vertrokken kan worden. In de hal hangen veel foto’s die herinneren aan de film ‘On Her Majesty’s Secret Service’met James Bond die in 1969 op de Schilthorn en in Lauterbronnen is opgenomen. We wandelen met veel plezier en genietend verder door het bijzondere plaatsje, zo hoog in de bergen.

En wanneer we een terrasje volop in de zon zien liggen besluiten we daar wat te gaan eten, we hebben op de kaart dan al gezien dat ze diverse vegetarische maaltijden serveren.De rösti met groenten smaakt heel goed en het zonnetje schijnt nog steeds heel aangenaam zodat de bovenste laag kleding uit kan.
We blijven een aantal uren ‘boven’ en pas als het kouder begint te worden pakken we het treintje en de kabelbaan naar beneden. Terug in Lauterbrunnen lopen we nog een stukje het dorp door, dan keren we terug naar het hotel. Het is koud, ik krijg serieus last van koude handen.
Buiten is het donker, maar kijken we naar buiten dan zien we nog steeds de Staubbachfälle, nu mooi verlicht.
Morgen opnieuw Lauterbrunnen, super 🙂