Om 8.00 uur gaan we ontbijten na een goed doorslapen nacht in het stapelbed. Het ontbijt is volgens hostelconcept: eenvoudig, maar voldoende en na het eten je eigen troep opruimen en een dweiltje over je tafeldeel halen. De inrichting is die van een kantine, lange tafels. We krijgen nu een goed beeld van de andere gasten, een paar kinderen en voor de rest allemaal volwassenen. Wij zijn beslist niet de oudsten.
We vertrekken vanaf het station dat op kruipafstand staat en ontmoeten Sophie in het centrum. Het plan is om eerst Rorschach te bezoeken waar de Pedagogische Höheschule is waar Sophie haar minor doet. We gaan met de trein, een rit van ca 10 min. Bijzonder om het traject af te leggen wat voor Sophie na twee maanden inmiddels gewoon is. Zij vindt het bijzonder om nu haar ouders bij zich te hebben op weg naar school. We passeren diepe dalen en prachtig bloeiende vergezichten. Echt lente, ook hier. Het weer wordt al mooier, het zonnetje breekt door. In Rorschach moeten we een aardige klim doen om bij Mariaberg, de locatie van de Hogeschool, te komen. Het blijkt een plaatje van een gebouw, zoals Sophie al had verteld. Het vroegere barokke klooster is fantastisch onderhouden en ligt op een plek waar het tot zijn recht komt. Het is zaterdag dus gesloten, toch proberen we alle deuren, helaas. Maakt niet uit, we lopen op ons gemak om het gebouw heen en dochter wijst ons de plekken die voor haar betekenis hebben gekregen. En natuurlijk maken we weer foto’ s 🙂

Vanaf de hogeschool kunnen we vrijwel in een rechte lijn naar de Bodensee lopen. De huizenblokken die we passeren zijn niet echt fraai, eerder saai. Sophie weet te vertellen dat Rorschach een echte immigrantenstad is. Bij de Bodensee wordt het beeld heel anders. Mooie panden langs de kant. Een leuk station en een parkachtig wandelpad langs het water. Ook staan er bomen die ik prachtig vind door hun sterk kronkelende takken en mooi gevlekte stam. Ik hou van grillige vormen, niet te verwarren met karakters;) De grilligheid laat een mate van natuurlijke speelsheid zien waar ik een zwak voor heb. Het is heel rustig weer, het water is bijna glad, meeuwen dobberen op het water en grote groepen zwanen geven een fraai plaatje. Er hangt bijna een serene sfeer. We wandelen een stuk langs het water en nemen dan plaats op een terras dat vrijwel met al zijn ‘poten’ in de Bodensee staat. Koffie, warme chocomel en taart worden besteld en we genieten volop. Van de drankjes, het lekkers, het uitzicht over het rustige water en niet in het minst van het contact met elkaar. Na het terrasbezoek lopen we nog een ander mooi stuk langs de Bodensee en gaan terug naar het station, terug naar St. Gallen. We komen in een keurige en kleurige trein te zitten. Heel mooi!

Opvallend is wederom de vlekvrije stoffen bekleding. Het spijt me te moeten zeggen, maar de stoffen bekleding in de Nederlandse treinen ziet er meestal niet uit, vol vlekken. Op het station in St. Gallen worden we verrast door een spontane ontmoeting met twee leerkrachten van Sophie. Zo hartelijk, heel leuk! Zij raden ons aan de Stift bibliotheek en de kathedraal te bezoeken. Nou, dat waren we juist van plan.
We lopen naar het centrum dat echt de moeite waard blijkt, prachtige gebouwen en pittoreske pleintjes. Veel is autovrij, een omgeving krijgt dan automatisch veel meer rust vind ik. Sophie leidt ons over Der Rote Platz, een groot gebied waarvan het betonnen wegdek rood is geschilderd.

Her en der staan rode betonnen bankstellen. Het geheel is als kunst neergezet, bedoeld om een soort van openbare zitkamer te creëren. Het heeft een leuk effect, ik vind het grappig bedacht. We lopen naar de kathedraal, gaan naar binnen en..wauw, wat een pracht, praal en veel en veel barokke versieringen. Waar je ook kijkt in de lichte kerk, overal is iets te zien wat imposant, bijzonder of overweldigend is. Alleen het plafond al!

Ook voor niet gelovigen zoals wij is het beslist de moeite van het bekijken waard, ware kunstwerken her en der. Opvallend vinden wij de vele biechthokjes, zeker twintig. Ik kan me niet heugen dat ik er ooit zoveel in een kerk heb gezien. Wat zegt dit over de kerkleden..? Na de kathedraal gaan we op een bankje buiten een broodje eten, met uitzicht op de kerk en andere fraaie gebouwen. Daarna bezoeken we de Stiftsbibliotheek. Sophie blijft buiten, zij heeft het al gezien en om dan nog eens entree te betalen. De tassen en het fototoestel moeten in een kluisje en onze schoenen moeten in grote grijze ‘opa’ pantoffels gestoken worden. Theo heeft een stuk slof te weinig en ik houd een stuk over waardoor ik mijn voeten niet goed kan optillen, dus, inderdaad, begin te sloffen. Eenmaal in de bieb klapt mijn mond letterlijk open, zo mooi! Ik raak niet uitgekeken, het is echt zo prachtig. Als biblio- en boekofiel ben ik geraakt. Zo mooi, zo bijzonder. Foto’s maken mag niet, een kaart kopen uiteraard wel. Plaats ik hier later.
Na het bezoek aan een van de oudste en meest unieke bibliotheken ter wereld dwalen we verder door de stad. We zien steeds opnieuw leuke pandjes en gezellige pleintjes.

Opvallend zijn de vele openbare drinkwaterkraantjes. Dat begon al op het station van Zurich, waar een leuk fonteintje op het perron staat. Sophie wil ons nog laten zien waar ze regelmatig hardloopt. Ze brengt ons naar een verborgen plek waar een soort van kabelbaantje blijkt te zijn. We gaan ermee naar boven, moeten dan nog een stukje lopen en krijgen dan een prachtig overzicht op de stad te zien. Vlakbij is een gezellig uitziend parkje waar Sophie altijd hardloopt of gezellig met anderen zit.

We blijken nu redelijk in de buurt van haar woning te komen, maar te ver om zomaar nog even naar toe te lopen. We hebben gemerkt dat St. Gallen echt een grote plaats is en Sophie in een buitenwijk woont, maar ook dat de verbindingen heel goed zijn. Precies volgens de weersverwachting verdwijnt de zon aan het eind van de middag en begint het zachtjes te regenen. We pakken de bus terug naar het centrum om ergens nog wat drinken en gaan dan naar het fondue restaurant dat Sophie heeft besproken om raclette te eten: gesmolten kaas, geserveerd met brood, zilveruitjes, augurk en gekookte krielaardappelen in de schil, die in een soort van theemuts warm gehouden worden. Het valt me alles mee, het is prima te eten:-)

Uiteraard moet er een toetje komen. Het is heel gezellig, er valt genoeg te bepraten. Na het etentje vertrekken we naar het station waar Theo en ik naar het hostel vertrekken. Sophie zwaait ons gedag en gaat met de bus naar haar woning. Best gek is dat, haar alleen te zien vertrekken in die grote en voor ons toch nog vreemde stad. Morgen gaan we wandelen en haar verjaardag vieren:-)