We zijn nu een paar dagen thuis en kijken terug op een fantastische treinreis, zoveel gezien en zoveel gedaan in elf dagen! We zijn ervan overtuigd een heel goed beeld te hebben gekregen van Zwitserland. Een land dat te lijkt opgebouwd uit prachtige ansichtkaarten. We hebben genoten in het kwadraat. Voor mij was het derde keer dat ik een treinrondreis maakte, voor Theo de tweede keer en een volgende keer komt er vast en zeker. De relaxte manier van reizen bevalt ons, waardoor grote afstanden zonder al te veel inspanningen te overbruggen zijn. Waardering dan ook wederom voor de Treinreiswinkel in Amsterdam die alles perfect voor en in samenspraak met ons geregeld heeft. Het grote pakket met kaartjes, vouchers, reisschema’s met tips, suggesties, aandachtspunten etc. klopte van de eerste tot en met de laatste dag. Lekkerder vakantievieren is er niet 🙂 Dan nu nog de laatste dag.. Zodra ik wakker ben, gluur ik vanachter het gordijn naar de Matterhorn, is ie vandaag wel goed zichtbaar? Helaas, evenals gisteren is de top die de Matterhorn tot de Matterhorn maakt,in nevelen gehuld. Af en toe is er slechts een kleine glimp van te zien. Jammer dan, maar ach, nuchter gezien is het gewoon een berg zoals we er nu inmiddels zo veel hebben gezien. We hijsen ons in toonbare kledij en gaan, zoals geboekt, naar het ontbijtbuffet dat in het belendende hotel, Metropol, is.

Metropol en Alfa horen bij elkaar, alleen is Metropol viersterren en Alfa twee omdat het wat oubolliger is, geen zwembad heeft en het uitstekende ontbijtbuffet bij de buren gelopen moet worden. Maar dat kan ons niks schelen, alles was wel schoon. Het personeel zelfs van een klasse zoals we dat niet eerder hadden meegemaakt. Gewoon is om bij binnenkomst direct tot inchecken over te gaan, hier wordt eerst handen geschud en de vraag gesteld hoe de reis was en alles naar wens is gegaan. Alles op een manier en toon die aan oprechtheid doet denken en niet aan professionele vriendelijkheid, waar op zich ook niets mis mee is. Bij het uitchecken exact zo. Er worden weer handen geschud, vragen gesteld als waar we nu naar toe gaan en met welk vervoersmiddel.
Gewoon gezellig

. We hebben vandaag de keuze tussen een langer en korter traject, voor het langere moeten we twee uur eerder vertrekken, voor de eindtijd thuis maakt het niets uit. Het langere traject gaat door minder tunnels en meer natuurgebied dus kiezen we hiervoor.
Onze laatste dag blijkt er echter één van regen en mist te gaan worden. Nog niet bij vertrek, wel wanneer we het gebied doortreinen waarvoor we het langere traject hadden gekozen. De dalen zijn diep in nevelen gehuld en de bergen zijn gesluierd. Het hangen voor de raampjes laten we dan ook al snel voor wat het is, we zakken wat dieper in onze stoelen en doen tukjes of pakken de digitale boeken op schoot. En zo denderen we door tot we in Bern moeten overstappen. Beslist de moeite van het vertellen waard is onze binnenkomst op station Bern via spoor 4. Wij staan dan al bepakt en bezakt op het balkon en zien onze trein rakelings langs een aantal huizenblokken gaan. En met rakelings bedoel ik nog geen 30 cm. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik de bloempotten van de voorbij flitsende raamkozijnen had kunnen smijten. Ik ben er verbouwereerd en even later opgewonden over. Toch levensgevaarlijk? Niet normaal en belachelijk? Theo geeft me in alles gelijk zodat hij me snel stil en rustig heeft en we kunnen racen naar onze ICE richting Amsterdam. Terwijl ik stevig doorstamp naar het goede perron kijk ik goed om me heen en zie een grauw, donker en vies stations gedeelte. Misschien treffen we het niet. Wie weet, maar hier missen we niets aan. De ICE naar Keulen/ Amsterdam is druk bezet en dat blijft de hele rit zo. Plaatsen reserveren is echt belangrijk, de ene reservering gaat naadloos over in de volgende. Voor ons zit een Stel, waarvan de man zijn klep niet kan houden, hij kletst met diverse mensen in zijn omgeving. Hij beheerst de gesprekken bepaalt de onderwerpen en doet dat met een gevoel van humor wat mij wel aanspreekt. Ik zie diverse mensen om mij heen die er ook wel plezier in hebben. Mondhoeken krullen omhoog en steels wordt er zijn kant op gekeken, zonder dat expliciet duidelijk wordt gemaakt dat we gezellig meeluisteren. Ik doe namelijk net zo. De man beheerst zijn talen goed, maar heeft de tekst waarop in vier talen staat dat het een stilte coupé is blijkbaar niet begrepen;) Al snel haalt hij een fles wijn boven tafel en een paar glazen, want van plastic moet hij niks weten. De schaaltjes met kaas en andere hapjes volgen.De man oogt en praat als een geboren Bourgondiër. Ergens in Duitsland stapt ie samen met zijn vrouw, vriendin, zus of buurvrouw uit. Wie zal het zeggen. We bestellen koffie, eten broodjes en chocola en lezen en kijken filmpjes op onze tablets. De tijd vliegt op die manier snel voorbij. tegen tien uur ‘s avonds zijn we terug in Amsterdam en nemen daar de trein naar Hoogkarspel. Gek om dan ‘ineens’ weer tussen streekgenoten te zitten, de bekende klanken te horen en de bekende stations voorbij te zien gaan. We berichten onze zoon die bij aankomst in het dorp klaarstaat met de auto en een warm welkom. Wat mij betreft is dat en blij en voldaan thuiskomen een laatste vakantie hoogtepunt. Daarmee is het echt ‘af’! 🙂