Half zes uit bed om 6.52 uur de trein uit Hoogkarspel te kunnen pakken. Ik verbaas me er altijd weer over dat ik altijd precies op tijd met alles klaar ben en geen tijd overhoud.
Zoon brengt ons naar het station waar we de reis beginnen in de forensentrein. Lekker druk, maar we hebben een prima plekje op het balkon waar ook de rugzakken prima kunnen staan, zonder het risico dat iemand er z’n nek over breekt. In Amsterdam hebben we 20 minuten overstaptijd. Mooi, kunnen we nog even het hoofdcadeau voor Sophie kopen, het enige dat ze wenste voor haar verjaardag. Het Zwitserse brood vindt ze niet te vreten, ze snakt naar een Hollands broodje. Zo gezegd, zo gedaan. Daarna snel naar de ICE die gewoon op tijd vertrekt. We installeren ons op gereserveerde plaatsen, nuttigen ontbijt (ik), en vullen de tijd met lezen en muziek luisteren. In Duitsland begint de zon sterker te schijnen op het steeds heuvelachtiger landschap. De velden koolzaad die volop bloeien worden daardoor nog mooier. Elke keer opnieuw kan ik me verbazen over de weidsheid van het landschap en de weinige bebouwing langs het spoor. Kom daar in Nederland eens om. Bij Mannheim krijgen we douane aan boord. Twee stoere mannen die de jonge man voor ons binnenste buiten keren, zo lijkt het. Zijn koffer moet open, leuke kleding heeft ie…, ze woelen door zijn handbagage en checken de inhoud van zijn portefeuille. Alles willen ze weten, waar hij woont, naar toe gaat, wat hij daar gaat doen. Gewone steekproef controle volgens Theo, hij lijkt gelijk te krijgen. De mannen geven alles terug, stoppen zijn kleding netjes in de koffer en wensen hem nog een goede reis. Ons keuren de mannen geen blik waardig, belachelijk! Alsof zo’n leuk stel als wij niet de grootste schurken kunnen zijn. Ik krijg criminele ideeën, maar zij zien die niet en lopen door. In Zwitserland is dat anders, ook daar stapt de douane in, maar nu zien ze ons wel en zijn zeer geïnteresseerd in de twee grote plastic tassen die we meehebben. Onze onschuldige uitleg pikken ze, maar de inhoud wordt wel geïnspecteerd. Hartstikke leuk, deze douane geeft ons toch iets extra’s op onze reis;) We mogen alles houden, een gelukje voor de bijna jarige dochter..
De reis verloopt voorspoedig, de ICE rijdt op z’n snelst 310 km per uur. Buiten is het stralend weer, de overstap in Basel en Zurich gaat volgens schema en de tijd vliegt voorbij. De ICE vanuit Zurich is trouwens bijzonder door de teksten die op de wanden staan, citaten die tot nadenken stemmen. Zoals:
– Die Schweiz glauben offenbar an krieg, in der stillen hoffnüng sie könnten sich zum dritten Mal heraushalten.
– Die Schweiz die nie mehr den Krieg bei sich halten, leben immerzu in der Furch vor Katastropfen.
– Die Frage nach dem, der auf der Seel des künsters spielt, is die metaphysische Frage par Excellence.
– Mir ist bei Menschen Format wichtiger als Herkunft, Meinungen, Ideologie oder Lebensgewohnheiten.

En dan is het bijna zo ver: St. Gallen waar we dochter Sophie na twee maanden weer gaan zien. De oogjes beginnen te prikken. We zijn er, de trein stopt, we stappen uit en lopen achter de massa aan naar de trap, onderwijl links en rechts kijkend. Opeens ziet Theo haar, zij ziet ons en een filmscène volgt. We omhelzen en knuffelen elkaar. Sophie en ik houden het niet droog, dat is altijd zo. We lachen er maar om, door de tranen van blijdschap heen. En wat ziet ze er goed uit, ze zorgt duidelijk heel goed voor zichzelf.
Buiten het station gaan we in het zonnetje op een terrasje zitten. Wij vertellen over onze reis van vandaag en dat we de eerste besneeuwde bergen in Zurich vanuit de trein hebben gezien, en zij vertelt ons over het leven in St. Gallen. We bestellen een drankje en geven haar het broodje kaas. Geluk is soms zo simpel, ze is er dolblij mee 🙂
We verlaten het terras en gaan naar de metro, waarmee we in 10 min. bij ons hostel zijn. Sophie gaat mee. Het familiehostel heeft de uitstraling van een gezellige jeugdherberg. Netjes en schoon en met een prachtig uitzicht op het stadje. Onze kamer is al even eenvoudig. Een wasbak, douche en stapelbed…gezellig. De wc is op de gang, of eigenlijk: lange gang door, trap op en nog een stukje gang. Gelukkig heb ik een nachthemd mee voor deze nachtelijke expedities. Ach, het is voor drie nachtjes, maar voor de prijs hadden we in Nederland een knap hotel kunnen boeken. Het heeft wel wat zo’n hostel. Grappig is dat de mensen die we hier hebben zien inboeken en rondlopen vrijwel allemaal ouderen zijn.
Met z’n drieën eten we pizza in het hostel, iets anders is er niet, en praten nog een tijdje fijn met elkaar.
Dan brengen we Sophie naar de trein vlak bij het hostel. Zij gaat naar eigen kamer verderop in de stad. Morgenochtend hebben we in het centrum met elkaar afgesproken en gaan we de hele dag met elkaar op pad. Nu is het tijd om het spannende stapelbed uit te proberen.