Een mooie dag, de 22e verjaardag van onze jongste dochter. We ontmoeten haar om 9.30 uur op de afgesproken ontmoetingsplek waar natuurlijk de felicitaties en beste wensen gegeven worden. De stevige wandelschoenen zijn aan, we gaan van Gais naar Gabris wandelen. De tocht is getipt door de gastvrouw van Sophie. Zij garandeert ons daarmee een hele afwisselende wandeling met prachtige uitzichten. Ze krijgt gelijk.
Maar eerst moeten we het treintje nemen dat gedurende de 35 minuten durende rit steeds hoger klimt. In Gais arriveren we op het niet kleine maar wel heel rustige station.

Door de uitgeprinte tocht vinden we zonder problemen het startpunt. Het begint lekker door een pittige klim, dat blijft zo, wat niet anders kan omdat we op weg zijn naar de top waar zich een schitterend uitzicht en restaurantje moeten bevinden. Het is af en toe stevig buffelen, maar gelukkig zijn we niet ongetraind. Hoewel, een tocht in Zandvoort lopen natuurlijk wel heel iets anders is dan een berg opklauteren. Vesten en jassen zijn allang uit en onderweg genieten we van de bijna totale rust en het geweldige uitzicht. We komen slechts een paar wandelaars tegen.

Het weer is prima, bewolkt met een zon die steeds beter tussen de wolken weet door te dringen. De omringende bergen met eeuwige sneeuw laten zich daardoor steeds beter zien, en dat is een machtig gezicht. Prettig zijn de bankjes die we langs de route tegenkomen, want ja, we zijn geen 18 meer;). Het bergenplaatje wordt nog completer als we koeien met bellen om hun nek tegenkomen. Dan zien we het restaurantje in de verte, we geven de kuiten en alle andere spieren nog even flink op hun lazer en komen er dan achter dat de tent gesloten is, vakantie..Verdorie! Gelukkig weet Sophie te melden dat er volgens de kaart nog één in de buurt moet zitten en verdomd, hoe is het mogelijk. Het is een gemoedelijk cafeetje met een kleine kaart. Een kant van de entree is deels van glas waardoor de koeien van de eigenaar in de stal te zien zijn. Zo leuk. We drinken weer eens wat, met het nodige lekkers erbij, want we hebben nog steeds een jarige in ons midden:-) Daarna gaan we via een andere route naar beneden. De zon begint nu echt goed door te komen en maakt alles zo mooi. Opeens zien we een grote plak sneeuw langs de route! En al kost het een beetje moeite, Sophie en ik gaan erin en op de foto. En weer verder. Het dalen gaat goed en snel, maar vraagt ook concentratie, voor je het weet loop je je eigen voeten voorbij en dat is nog nooit iemand goed bekomen. Het is wederom een prachtige tocht met grote groene weiden, besneeuwde bergen in de verte, de dalen beneden, de blauwe lucht en een heerlijk zonnetje. Na een tijdje komen we op een prachtig idyllisch plekje en besluiten daar te picknicken, hoewel dat een wat groot woord is voor de broodjes die we meehebben.


We eten, praten en ik ga languit in de zon liggen. Ik realiseer me dat ik me midden in een herinnering voor het leven bevind. Even later spreekt Sophie dat uit, het maakt alles nog specialer dan het al was.
Genietend maken we de wandeling af en komen terug in het dorpjes Gais waar we naar het station lopen. Opeens horen we een aantal koeienbellen, het blijken ontsnapte koeien te zijn, hoewel wij eerder denken dat de knul zijn werk niet goed heeft gedaan, samen met het meisje dat er later bijkomt. Ze schreeuwen, zijn agressief en slaan de dieren hardhandig met stokken.

We staan op afstand, maar toch kunnen we het goed zien. Er komen Zwitsers bij, ze kijken, niemand doet iets en ik ben woest, het is pure dierenmishandeling. Theo houdt me in toom en drijft mij samen met Sophie naar de trein. De frustratie zakt, maar lekker zitten doet het me niet.
De treinrit leidt af, we komen terug in St. Gallen en gaan naar het hostel. Sophie is mee, we geven haar daar de meegenomen cadeautjes en kaartjes van de familie. Sophie is zichtbaar ontroerd, heel lief. We frissen ons op en maken ons klaar om naar het huis van Sophie te gaan waar we door haar gastvrouw zijn uitgenodigd voor het eten. De busrit er naar toe laat zien hoe hoog Sophie in de stad woont. Het voertuig moet aardig klimmen. Onderweg laat Sophie de voor haar bekende plekjes langs de route zien. Ze heeft een fiets die ze soms gebruikt, maar op een aantal stukken is dat nauwelijks te doen. Tijdens het fietsen draagt ze een helm, dat is verplicht in Zwitserland, en terecht. De bus stopt vlak bij haar woning en het doet me wat om opeens in de buurt te zijn waar ons kind als wildvreemde is komen wonen en gelukkig haar plekje heeft gevonden, met de ups en downs.

Dan zijn we bij de brievenbus met haar naam erop en opent Sophie de deur om naar binnen te gaan. We nemen de trap naar de tweede verdieping waar de deur direct open wordt gedaan door Ursula, de gastvrouw. Een hartelijk welkom volgt. Volgens Zwitsers gebruik doet Sophie haar schoenen binnen uit. Hoewel wij dat geen enkel probleem vinden, geeft Ursula aan dat wij ons schoeisel gewoon mogen aanhouden. We nemen plaats op het balkon met uitzicht op groen en een kabbelend beekje. Wat volgt zijn hele gezellige uren met een zeer vriendelijke en betrokken vrouw. Ze heeft nog cadeautjes voor Sophie en wij voor haar. Ze waardeert het zichtbaar. Na een paar glaasjes wijn gaan we binnen aan tafel voor een meer dan lekkere maaltijd. Wij boffen, haar hobby is koken. Ze vindt het wel jammer dat ze voor ons niet de unieke St Gallen vleessaus heeft kunnen maken, maar van de vegetarische versie bleek ze ook goed kaas te hebben gegeten. Later laat Sophie haar kamer nog zien, haar o zo belangrijke plekje in het verre Zwitserland. Bijzonder voor haar en ons om daar nu met z’n drieën te zijn.
Rond kwart voor tien nemen wij afscheid en brengt Sophie ons naar de bus. Daar zeggen we gedag voor een paar dagen. Sophie zal zich aan het eind van de week nog een dag bij ons voegen in Lugano. Voor nu was het een meer dan heerlijk weekend. Sophie gaat de komende dagen naar school en wij gaan op weg naar Lausanne.