We zijn vandaag vroeg uit de veren om de trein van 7.00 uur richting Erbalunga te kunnen halen. We checken dus vroeg uit wat we gisteren bij de receptie hebben gemeld. Een ontbijtpakket wordt ons overhandigd. Pas in de trein zien we dat het er bedroevend uitziet. Het zijn niet meer dan vier broodjes die in een plastic zakje geflikkerd zijn met apart verpakte kaas en vlees met een fles water. He vlees konden ze niet weten, dat gooien we in een afvalbak op het station. Sorry. We hebben voor een goed hotelontbijt betaald, dit zijn hele dure broodjes…Ingepakt door iemand die weinig passie voor zijn werk heeft. Dat is het verschil tussen iemand die zijn werk doet en iemand die zijn werk is. Liefde voor het werk, passie. Dit smaakt dus nergens naar. Afijn, dat weten we ook voor. Leerpuntje.

Wanneer onze trein op het punt van vertrekken staat, komt de lokettiste uit haar hokje om het vertreksein ‘ veilig’ te geven. Hoe lang terug is het, dat dat nog in Nederland op die manier gebeurde? Heel lang.. Het eerste deel van ons traject vandaag is voor een groot deel hetzelfde, tot Ponte Leccia, het uitzicht is daardoor bekend. Wil je dat nog een keer lezen, dan moet je het verslag van zaterdag nog maar eens andersom lezen;) Wij vinden het niet erg, het is mooi en afwisselend waar we op de heenweg al van genoten.
Ga ik nog wat vertellen over dingen die mij zijn opgevallen. Zoals de Corsicaanse vlag die wij overal tegenkomen, op huizen of horecagelegenheden. Het geeft wel aan hoe trots de bewoners op hun eiland zijn. O, ja ik moet nog zeggen dat de conducteur en machinist nog steeds een hoog vrijtijdskleding gehalte hebben, maar de conducteur nu herkenbaar is aan de minuscule tekst op zijn polo: ‘chemins de fer’.
Het euroteken op het eiland doet aan stuivertje wisselen. Zo komen we het voor, achter en in het midden (inplaats van de komma) van het bedrag tegen. Zomaar een weetje 🙂
Een verbazingwekkend verschijnsel op het eiland zijn de zwaluwen. In elke plaats hebben we ze gezien. Een grote groep die als idioten door elkaar vliegt. Niet rustig met de vleugels slaand, nee, driftig fladderend alsof ze op de hielen gezeten worden en niet weten welke kant ze op moeten. Ze blijven voortdurend op een plek hangen. Een neurotisch, gekmakend gezicht. Wij snappen er niets van. Mogelijk dat er nestjes in de buurt zitten, maar dat is dan hoog. Het zijn in onze ogen echt gestoorde vogeltjes. Zwaluwen en Corsica zijn voor mij nu met elkaar verbonden.
We komen in Ponte Leccia aan, opletten weer, wat heeft het landschap nu te bieden. In de trein is het in ieder geval gemoedelijk. Vier jongens, vrienden reizen met elkaar en hebben gezellige muziek opstaan. Een van de jongens kent de teksten letterlijk (denk ik) uit zijn hoofd en zingt mee. Dat doet hij niet onverdienstelijk. Tussen de stoelen door heb ik even oogcontact met hem. Ik steek mijn duim op en maak een applausbeweging: zing lekker door. Hij moet lachen. Buiten is het vlakker geworden. Corsica is een groen eiland en dat het nog geen hoogzomer is zal gunstg zijn. Al de hele week zien we veel bloeiende bomen: rood,roze, wit en paars. Dat maakt het eiland uiteraard extra mooi. We zien buiten af en toe huizen en kleine bedrijfjes. We reizen door een rustig deel van het eiland.
We zijn op weg naar Bastia wat het eindpunt van deze trein is. Vanuit Bastia moeten we een half uurtje in de bus om in Erbalunga te komen. Op het kaartje in het eerste bericht zie je de buslijn naar boven lopen. We zijn dus even buiten beeld 😉
Na in totaal zo’n 3,5 uur in de trein gezeten te hebben komen we in Bastia aan. Theo merkt op dat dit onze laatste treinrit op Corsica was. Huh? Inderdaad! De komende trajectjes kunnen alleen per bus afgelegd worden. En in Bastia stappen we donderdagavond op de boot naar Marseille. We besluiten om eerst koffie te drinken voordat we de bus zoeken. Die rijdt om het haf uur, dus tijd genoeg. Op een terrasje met heerlijk uitzcht op langslopende mensen genieten we van goed gezette capuccino.
Dan wordt opeens een mooi verschil in het waarnemen van Theo en mij duidelijk. Doordat Theo ca. 24 cm langer is dan ik ziet hij sowieso vanuit ander perspectef. Hij benoemt soms uitzichten die ik niet kan zien, maar ook door onze verschillende actergrond, interesses meken we soms verschillende dingen op. Maar het man/ vrouw verschil kan eveneens anders laten kijken. ‘ Kijk’ zegt Theo, en ik wend mijn hoofd de richting die hij aanwijst ‘ Mooie sportschoenen.’ Ik kijk en zie vooral de goed gevormde, bruine benen van de man. Sportschoenen? Het zal wel.
De bus is zo gevonden en het wordt een mooi ritje dat de hoogte in voert. De chauffeur rijdt alleen als een dolle. Hij neemt bocht na bocht, die allen absoluut onoverzichtelijk zijn, met een bloedvaart. Daar moeten ongelukken van komen of geweest zijn, dat kan niet anders. Wel aardig is dat hij aangeeft waar we eruit moeten.
Het hotel is tegenover de bushalte en het is prachtig. Het klopt helemaal met de info die we hierover gekregen hebben. Een oud, authentiek herenhuis met een sfeervolle, oude bibliotheek waar we doorheen lopen naar de receptie. Er is een zwembad, jaccuzzi,een mooie tuin en onze kamer. Bijzonder, met de wc achter een kastdeur. Het is een plezier om het gebouw en het buiten ervan te verkennen. We frissen ons op en lopen het kleine plaatsje in, naar de haven waar we wat eten en uitkijken over het water, de oude Citadel dat in slechte staat is, en de gebouwen erom heen. Het is weer heet, wat maakt dat we er voor kiezen terug naar het hotel te gaan en bij het zwembad te gaan liggen. Zwemmen, zonnen, lezen, muziek luisteren en dutten, zo zien de uren daarna er uit.
Tegen de avond gaan we het stadje weer in, maken een mooie wandeling en drinken een glaasje op een terras. Het weer is rustig, het zonnetje schijnt en het water glinstert. We zien een jongen in duikerspak komen met een soort van harpoen in zijn hand. Op weg naar zijn bootje waarmee hij de zee opvaart. Gaat hij vis vangen op een bijzondere manier? Een speciaal soort? We weten het niet. We slenteren nog een stukje en gaan dan op een gezellig pleintje een hapje eten en klinken op ons goede leven.