Wat een nacht. Gisteravond werd duidelijk hoe gehorig het hotel is. De tv stond in de buurkamer aan en ging om 12.30 uur uit. Wij raadden: een man alleen, actiefilm. Er werd veel geschoten en we hoorden één paar voetstappen. Misschien moeten we blij zijn dat we slechts een film hoorden…Na middernacht konden we dan slapen. Dachten we. De airco stond aan en die deed het goed heel goed. ‘s Nachts werden we wakker met de ijspegels aan onze blauwe neuzen. Theo eruit om met de afstandsbediening de airco uit te zetten. Weer slapen, weer wakker. Bloedheet, zwetend aan alle kanten en snakkend naar water. Theo er weer uit (Theo is van de knoppen en aan een duidelijke taakverdeling moet je niet gaan rommelen), airco aan. Slapen. Wakker worden en klappertandend zoeken naar een winterdekbed. Het leven in een hotelkamer is soms lijden…

Blij dat de ochtend is aangebroken lopen we door de lange smalle gangen naar de ontbijtzaaltje van het hotel met een gedateerde inrichting. Wel is alles keurig en schoon. En dat is niet onbelangrijk. De posters die aan de muren hangen zijn merendeels wel erg leuk, ze staan eigenlijk haaks op de inrichting. Ik weet niet hoe ik de stijl moet benoemen maar het zijn uit de vrije hand geschilderde afbeeldingen van Bastia. Ook hangen er nieuwe ‘oude’ nostalgische posters die toeristen moesten trekken naar Corsica. Het ontbijt is prima en voor het eerst hebben we er Nutella bij.
We checken uit en omdat ons niet gevraagd wordt of alles naar wens was, laten we het maar zo. Het personeel is heel vriendelijk en behulpzaam, het ontbijt prima, de kamer schoon en de kostprijs van de kamer laag. De gehorigheid is voor ons echter wel een dingetje.
Het is onze laatste dag op Corsica en die willen we nog volop benutten. We laten de rugzakken achter in het hotel om die eind van de middag op te halen, en gaan op weg naar De Notre Dame de Lourdes. Inderdaad een kerk. In een ander gedeelte van de stad, maar nog steeds niet ver weg. Alles is trouwens tot nu toe prima te belopen. Deze kerk is gewijd aan Maria en dan speciaal haar verschijning aan Bernadette. Hoog in een muur is een grote grot nagemaakt waarin een beeld van Maria met daarnaast een knielende Bernadette. Daarnaast zijn er ook hier weer veel andere heiligen te zien. Ik heb van zoveel niet gehoord. Kennen jullie St. Rita, St Cecile, St Lucie en St. Michiel? Om er een paar te noemen. Ik bedenk dat op Corsica alle dagen gekoppeld zijn aan een heilige, de naamdagen. Dus zullen er zeker 366 belangrijk zijn. Da’s niet niks. Er zijn broeders in bruine pijen aanwezig. Wanneer ze de kerk inkomen of verlaten wordt er een buiging gemaakt. Gekoppeld aan de kerk is een speciale kapel met ook hier een groot Mariabeeld. Achter het beeld hangen veel marmeren stenen met inscripties waarmee Maria openlijk wordt bedankt, ondertekend met initialen. Hier, zoals in de grote kerk ernaast, branden weer talloze kaarsjes.
We lopen naar het Place St. Nicolas om te zien of het schaaktoernooi al van start is gegaan. Wat we verwachten is een aanblik van geconcentreerde jongeren in een bijna stille omgeving. Niks is minder waar, het lijkt wel een kippenhok. Mogelijk omdat er wisseling is, maar zeker ook door de leeftijden van basisschoolkinderen. vanaf groep drie schat ik. Nu begrijpen we beter hoe ze aan 3500 deelnemers komen. We vermoeden dat morgen, de laatste dag van het tweedaagse scholierentoernooi de middelbare scholen aan de buurt zijn. het is een prachtig gezicht, de lange tafels vol schaakborden en schaakstukken. Een klein groepje is nog bezig.
We gaan koffie drinken op een terras waar we eerder zijn geweest en de cappuccino heerlijk is. Het oude vrouw in lange donkere kleren en incompleet gebit komt aan stiefelen en gaat van tafeltje naar tafeltje, rammelend met een blikje vraagt ze geld. Wij geven niet, anderen wel. Treurig is het natuurlijk wel, waarom moet een vrouw die zeker de gepensioneerdenleeftijd heeft bedelen om geld? Waar slaapt ze? Wie zorgt er voor haar? Is het goed om te geven? Daarvan ben ik niet altijd overtuigd.
Soms houd je er juist een ongewenste situatie mee in stand. Het neemt niet weg dat ik me ongemakkelijk voel
Het is 12.00 uur en 34 graden wanneer we koers zetten naar de Citadel. Vlak naast de ingang is het Museum van Bastia, dat gevestigd is in het oorspronkelijke Paleis van de Gouverneurs die hier in de 15e tot 18e eeuw woonden. Omdat wij in de veronderstelling zijn dat het museum pas om 14.00 uur open gaat zoek ik een plekje in de schaduw. Ik haak af en ga lezen, terwijl Theo nog een keer door de oude straatjes struint. Ik zit heerlijk met een geweldig uitzicht over de intens blauwe zee met daarboven het zachtere blauw van de lucht, waarin een enkel wit wolkje dat vervloeit in de lucht. Aan de zijkant van mijn blikveld zie ik de oude panden van de Citadel met op één van de daken twee hard werkende mannen met ontbloot bovenlijf en een petje op. Helden! Voor hen niet de siësta die wel is weggelegd voor winkeliers die in airco gekoelde ruimtes werken? Vreemd. Beneden op het plein zijn de terrasjes gezellig bevolkt zonder dat daarmee de rustige sfeer teniet gedaan wordt. Af en toe waait er een licht verrukkelijk windje: ik ben gemaakt voor siësta’s…
Het museum valt ons wat tegen. Aardig, meer niet. Misschien speelt mee dat er een expositiewisseling is. We kunnen daardoor niet overal terecht. Nah ja, wekker koel was het wel 😉
We zoeken ons laatste terrasje op Corsica op Place Nicolas, we willen hier ook warm eten zodat dat niet meer op de boot hoeft. We bestellen een lekkere vegetarische salade en friet en zoeken er een drankje bij. Eén zullen we nooit bestellen: een Foetus… 2 cl voor 3,50.Ik verzin het niet. Terwijl we eten lopen op een paar meter afstand de klassen met hun begeleiders langs. Elke groep heeft een grote beker bij zich. Het si een vrolijk geheel. Leuk zo’n toernooi!
We halen onze rugzakken op, kopen bij de bakker broodjes voor onderweg en wandelen naar de terminal. Weer verbazen we ons over de verschillen in beveiliging die we steeds tegenkomen. Was er op de heenweg in Marseille geen enkele controle, konden we zo naar de boot lopen en werden we ook bij het opgaan daarvan niet gecontroleerd. Nu is dat 180 graden anders. We moeten na het inchecken naar een aparte paspoortcontrole en moeten wachten in een afgesloten wachten op de shuttlebus die ons naar de boot brengt. Voordat die bus bij ons is moet die eerst door een sluis van hekken met hoge scherpe punten. Wanneer we in de bus zitten moeten er bewaakte slagbomen gepasseerd worden. Na het uitstappen worden, voor het opgaan van de boot, wederom de tickets gecontroleerd.
De boot lijkt een iets nieuwer exemplaar dan die op de heenweg. Daar zag je een enkel roestplekje, hier nergens. Onze hut ligt evenals als op de heenweg,in de roze gang. De ruime,sfeervolle hut heeft een groot raam waardoor we een prachtig uitzicht op de zee hebben. We deponeren al onze spullen en gaan aan dek om Corsica uit te zwaaien. We zien hoe we om de top van het eiland heenvaren en ontdekken in de verte Elba en Corte. Dan gaan we naar onze knusse hut en komen daar tot Marseille niet meer uit.