Hoogkarspel-Malaga-Antequera

Kwart voor vijf uit bed om kwart voor zes opgehaald te worden. Vandaag start onze vakantie waarin we een rondreis door Andalusië gaan maken. Samen met Jos en Gerda met wie we eerder een rondreis per trein door Schotland maakten. Dit keer maken we gebruik van een huurauto.
De schoonzoon van Jos en Gerda brengt ons in alle vroegte naar Schiphol,het is nog steeds donker als we daar rond 7.00 uur aankomen. Direct lopen we door naar de ruimte waar we de koffers kunnen afgeven. Nieuw is het innemen en wegen van de koffers zonder tussenkomst van mensen. Ook at is een technisch proces met doe-het-zelf stappenplan geworden. Onze koffer is precies 20 kg. dat hadden we thuis al gewogen. Ik laat geen kilo onbenut  Die van Jos en Gerda is ruim 18 kg zwaar, onder de toegestane hoeveelheid dus. Toch geeft het apparaat aan dat er een verschil in gewicht is. Zij moeten de koffer bij de bemande balie afgeven. Zonder verder problemen gelukkig.
Zonder bagage lopen we richting scancontrole van de handbagage en het lichaam. Mijn hoge wandelschoenen moeten uit en ook moeten alle riemen af. Omdat ik gericht ben op het apart inleveren van tablet, jas en vestje, vergeet ik mijn riem af te doen. Met riem om loop ik het poortje van de bodyscan in. De riem levert geen enkel probleem op, ik kan gewoon doorlopen. Waarom de riem dan af vraag ik me af.
We hebben nu alle tijd en zoeken een koffiebarretje op voor de eerste koffie en cappuccino deze vakantie. Het is heel relaxt. We zijn op tijd en er zijn geen zichtbare onrustige omstandigheden.
Zodra het tijd is gaan we boarden. Bijzonder vind ik wel dat nergens onze paspoorten gecheckt worden. Vreemd, die controle is toch een belangrijk onderdeel van de beveiliging?
We hebben deze reis bij Tui geboekt en vliegen met een vliegtuig van Tui. Dat gaf het voordeel van het boeken van plaatsen in de comfortklasse. Deze klasse heeft extra beenruimte, voor de lange mannen die Theo en Jos zijn heel gewenst. WE zitten op de eerste rij voorin het vliegtuig.Toen Jos dat na reservering meldde, reageerden Gerda en ik onafhankelijk van elkaar met de vraag of dat op de plek is waar het vliegtuig zich als eerste de grond in boort… Jos zit als enige achter ons op de tweede rij.
Hij heeft daarmee de grootste overlevingskans van ons vieren is de conclusie.
Gelukkig gaat de vlucht rustig, zonder bijzonderheden. Door het prachtige heldere weer is het zelfs een bijzonder mooie vliegreis. Van de in strak gesneden stukken Nederlands grondgebied, naar België en Frankrijk waar geen lijn in het landschap te ontdekken is. Over de Pyreneeën en het geweldig mooie Spaanse landschap dat eruit ziet als een prachtig mooie structuurtekening met daarin azuurblauwe meren. Het ronduit genieten vanachter de raampjes.
Tegen 12.00 uur arriveren we in Malaga. Bij de bagageband hebben Theo en ik onze koffer snel te pakken, die van Jos en Gerda laat lang op zich wachten. Jos knijpt hem zichtbaar, de opluchting is groot wanneer de bagage als een van de laatste tevoorschijn komt.
Nu we alles compleet hebben gaan we zoek naar het autoverhuurbedrijf waar we een auto gereserveerd hebben. Het is duidelijk aangegeven, dus snel gevonden. We zijn duidelijk niet de enigen die besloten hebben om Dit gebied per auto te verkennen, bij de diverse balies van verschillende bedrijven staan lange rijen.
Jos en Theo gaan in de rij staan, Gerda en ik blijven bij de bagage achter.
DE auto is een witte volkswagen Touran, een ruime auto waar wij en de bagage moeiteloos in passen. Theo en Jos gaan deze weken rijden, iets wat van te voren aangegeven moet worden, i.v.m. de verzekering. Gerda hoefde niet perse, en dat ik niet ga rijden is beter voor iedereen.
De plaatsverdeling is daarmee gemaakt, de mannen voorin en Gerda en ik vormen de back vocals.
We besluiten om rechtstreeks de veertig km. naar het hotel in Antequera te rijden, zodat we ons daar als eerste kunnen verkleden. We zijn allemaal in lange broek van huis vertrokken, nu is een korte broek echter veel logischer.
Het hotel ziet er prachtig uit, verzorgd en netjes. Ook binnen is het heel sfeervol in terrageel, terracotta, blauw. De ruime kamers zorgen voor een aangename verrassing, heel aangenaam. Een prettig verblijf lijkt gegarandeerd. We nemen een break van een half uur om ons te verkleden en op te frissen en vertrekken dan per auto naar het stadje. Vanaf een parkeerplaats aan de rand wandelen we naar het centrum om de bezienswaardigheden te ontdekken.Maar eerst zoeken we een terras op. We vinden er een op een klein pleintje waar we in de luwte van een machtige magnolia een hapje eten en wat drinken.Een toost op een mooie vakantie wordt uitgebracht,voor nu klopt het. Zon, zomerkleding, en heerlijk terras en alle tijd.Niks moet. Na deze prettige onderbreking wandelen we verder en passeren kerken en kloosters waar we niet in kunnen en beklimmen de trappen naar en hoger gelegen ruïne en kerk. Daar is een uitzichtplateau waar we een prachtig uitzicht op de stad en de omgeving hebben. Het is nu warm, we lopen als het kan in de schaduw en de zonnebrillen zijn op. Zo zal het de komende weken waarschijnlijk gaan.
Zo vermaken we ons een paar uur,dan lopen we naar de auto en rijden terug naar het hotel, La Sierra.
Even zitten we buiten op het terras, maar in de schaduw is het toch wat fris, zodat we naar binnen gaan om iets te eten. Het restaurantgedeelte is dicht en blijkt alleen open te zijn voor groepen. De ook inpandige, grote keurige eetgelegenheid blijft over. Het noemt zich een snackbar, maar daar doet het zich tekort mee, ook al is de kaart eenvoudig. Als Antequera trouwens een voorbode is dan eet ik de komende twee weken alleen maar mixed salad. De vegetarische keuken lijkt hier nog niet te zijn doorgebroken. We eten, drinken en praten gezellig de maaltijd door, dan is het tijd of af te nokken. Het was een lange dag, morgen gaan we fris verder.