Vroeg verschijnen we aan het ontbijt. Vandaag rijden we terug naar Ronda waar we eerder waren. Toen bezochten we het als tussenstop en werden overweldigd door het machtige uitzicht, de gigantische kloof en de bijzondere sfeer. We zagen dat er een wandelroute door de kloof was en wilden dat ook. Die dag was er onvoldoende tijd voor, hadden we niet de juiste schoenen aan en was het midden op de dag bloedheet. Begin van de vakantie besloten we al om naar Ronda terug te keren voor de wandeling. Vanaf de Costa del Sol was de afstand te doen. 80 km. heen en 80 terug valt daaronder.
We vertrekken op tijd om te kunnen starten met wandelen wanneer de temperatuur nog behaaglijk is. Ronda ligt in een bergachtige omgeving en dat is de merken aan de route. De auto moet steeds meer klimmen en het uitzicht wordt steeds dieper. We komen weinig verkeer tegen en dat is prettig met alle onoverzichtelijke bochten waar we doorheen moeten. Het uitzicht is prachtig, ruig en rotsachtig. Het groen dat we tegenkomen snakt naar een slok water. Het zit er vandaag niet in en ook de komende dagen valt er geen druppel regen te verwachten. We stoppen onderweg op een van de weinige plekken waar dat mogelijk is om foto’s te maken, en om gewoon te kijken naar alles om ons heen waar geen mensenhand aan te pas is gekomen. Bijzonder om steeds opnieuw te ervaren hoeveel rust van een natuurlijke omgeving als deze uit kan gaan. Ik kan daar intens van genieten en kijk uit naar de wandeling.
Een zorg heb ik wel. Vanwege het warme weer heb ik in de auto vooral mijn slippers aan, de wandelschoenen liggen in de kofferbak. Opeens bedenk ik onderweg dat ik vergeten ben mijn steunzolen vanuit de sneakers naar de wandelschoenen over te hevelen. Dat loopt voor geen meter weet ik doordat ik het eens probeerde om het verschil te ervaren. Ik vervloekt mijzelf inwendig om mijn stommiteit. Zo’n zin in de wandeltocht en dan moeten afzien door incompleet schoeisel. Het is niet anders en ik besluit het verder voor mijzelf te houden. Ik hoef daardoor niet het plezier voor de anderen te vergallen en wil zeker niet dat ze rekening met mij moeten houden. Het is mijn fout, niet die van de anderen.
Aangekomen in Ronda parkeren we de auto op de parkeerplaats die, keurig uit het zicht, gelegen is aan het plein waar we eerder waren. Een mooi sfeervol plekje. De wandelschoenen worden aangetrokken en tot mijn verbazing en opluchting zitten de mijne best goed. Waarschijnlijk heb ik het geluk dat het nieuwe schoenen zijn, nog lekker stevig.
Natuurlijk starten we op een terrasje met koffie. Echte koffie, want het slobberbakkie bij het ontbijt in het hotel verdient die naam niet.
Vlakbij het terras wordt een auto met ronkende motor achtergelaten, op een plek waar niet geparkeerd mag worden. Chauffeur komt zo terug, denk je dan. Niet dus. Een parkeerwachter draalt eromheen, loopt weg, mogelijk uit coulance, en komt later weer terug. Een bon wordt uitgeschreven en achter een ruitenwisser gestopt. Nu verkneukelen wij ons over de reactie van de chauffeur die zeker ‘not amused’ zal zijn. De bekeuring heeft hij verdiend. De auto staat er zeker een half uur terwijl de motor zachtjes loopt. We hopen dat hij opschiet want we moeten nu echt weg. We hebben mazzel, helaas is de reactie teleurstellend. De autobestuurder blijkt geen gevoel voor drama te hebben. Hij komt bij de auto, trekt het blaadje bij de voorruit vandaan, stapt in en rijdt weg. Geen krimp, geen vloek en te hard dichtslaande deur.
De ingang van de kloof is niet ver lopen en doordat we er eerder geweest zijn, makkelijk te vinden. Ronda wordt door de kloof in tweeën gedeeld. Aan de ene kant de oude Moorse stad, La Ciudad, en aan de ander kant het nieuwe gedeelte van de stad, El Mercadillo, dat na de 16e eeuw is ontstaan. Drie bruggen verbinden de delen met elkaar. De Puente Nueva is bijna 100 meter hoog en biedt een machtig uitzicht op de omgeving en de Tajo kloof. We lopen de brug over en zien het begin van de wandelroute die direct steil naar beneden loopt. Het pas is rotsachtig, met uitstekende punten en losse steentjes. Het is goed uitkijken en geeft tegelijkertijd het avontuurlijke accent wat we graag willen. Al snel komen we op een plateau vanwaar we van een veel lager punt op de brug en de kloof uitkijken. Net onderweg, maar al zo genieten. De fototoestellen worden gepakt om de nieuwe indrukken geen vergeten herinneringen te laten worden.
We dalen verder af en komen op een punt waar we kunnen kiezen. De ene route betekent via een grote steen naar beneden moeten klimmen, dieper de kloof in. Jos en ik klauteren erin waarna Jos een stuk doorloopt om te kijken hoe de route verder is. Een nieuw obstakel verderop, meldt hij even later. Omdat Gerda het al niet zag zitten wordt de keuze makkelijk: Het wordt de andere route.
Het is prachtig. Steeds verder naar beneden gaat het slingerpad, het beeld steeds weidser en glooiender. We verlaten het nog enigszins beschutte gebied en lopen in de volle zon verder. Helemaal beneden staat een bord met daarop een uitzicht getekend op de eeuwenoude brug en andere indrukwekkende restanten die nu schuin en heel hoog voor ons te zien zijn. De wandeltocht is nu al geslaagd, maar we zijn er nog lang niet. We drinken wat en smeren ons goed in voor we verder gaan. We vervolgen het pad onderlangs en verwijderen ons daardoor steeds verder van Ronda. We passeren een energiecentrale en vruchtdragende bomen die voor moes op het pad zorgen. We komen geen mens tegen. Alleen wij vieren in een groots gebied. Naast elkaar, achter elkaar, pratend, zwijgend lopen we zeker twee uur door. Het is genieten, maar ook pittig door de hitte. Het is opnieuw een dag met een activiteit die we thuis onder soortgelijke omstandigheden niet zouden doen. Hier wel, omdat een kans als deze anders verkeken is. Het niet doen zou achteraf spijt geven. Weten we zeker. Aan het einde van de route moeten we weer omhoog. In stilte klimmen we omhoog, af en toe stilstaand om het schitterende overzicht het landschap goed binnen te laten komen. Het is zo mooi.
Boven wandelen we nog een stukje door de natuur met uitzicht op het pad ver in de diepte waar we eerder liepen, daarna neemt de bevolkte wereld het over. Langs asfaltwegen, huizen gaan we door. Nu kijken we uit naar een terras waar we kunnen uitrusten met een heerlijk, koel drankje. De laatste warme slokken water uit onze flesjes hebben we zojuist opgedronken.
Een mooi plekje vinden we op een pleintje waaraan wat winkeltjes gevestigd zijn en een Mc Donald staat. Bezweten en voldaan laten we ons op de plastic stoeltjes vallen. De mannen zijn zo lief om binnen ijs en drank te halen zodat de dames om de beurt naar het toilet kunnen.
Onderuit gezakt genieten we in alle rust van ons koude lekkers. Mijn schoenen heb ik uit zodat de zwoele wind de ergste hitte tussen mijn tenen en onder mijn voetzolen weg kan aaien. Er is een hoop te zien hier, vooral Japanners. Een paar met mondkapjes, anderen met parasols en weer anderen met lossen lange mouwen die ze over hun blote armen hebben geschoven. En allemaal met een hoedje of pet op. De zon, ze moeten er niks van hebben.
We hebben geen enkele haast om overeind te komen, wat uiteindelijk wel moet. We kopen bij een winkeltje op de hoek een grote fles ijskoud water en kuieren op ons dooie gemak naar de auto. Het is nu eind van de middag en we hebben nog een autorit voor de boeg. Die rit is zo voorbij, misschien doordat mijn ogen in de aangename temperatuur van de auto af en toe dichtvallen?
Terug in het hotel nemen we de tijd om op ons op te frissen en een klein tukje te doen voor we ons naar het dinerbuffet begeven. Dat is zonder meer voor elkaar en een van de koks legt me weer geduldig uit wat vegetarisch is.
Na de maaltijd begeven we ons naar de grote zaal waar het meeste entertainment plaatsvindt. Vandaag is er een flamencoshow en dat wil ik dolgraag zien. Dat deze vakantie niet gezien hebben zou ik echt jammer gevonden hebben. We installeren ons met koffie aan een tafeltje niet te dicht bij het podium en wachten af wat komen gaat. We worden niet teleurgesteld. Twee vrouwen en een man verzorgen een kijkwaardige show. Helaas met een muziekbandje in plaats van een echte flamenco gitarist, maar dat drukt het plezier nauwelijks. Vol vuur en enthousiasme dansen ze de klassieke flamencovormen en een moderne versie. Dat laatste spreekt me minder aan. Ik houd van de strakke, trotse, bijna arrogante bewegingen en daarbij passende expressie. Vooral de lange, brandmagere man danst niet allen de flamenco, maar is de flamenco. De passie waarmee hij danst is prachtig om te zien.
Wanneer de show na een klein uur voorbij is verdwijnen de meeste mensen uit de zaal. Het grotere licht gaat aan waardoor het hier niet langer aangenaam vertoeven is. We verplaatsen ons naar het balkon van Jos en Gerda, nemen daar een laatste drankje en sluiten voldaan de dag af.