Vandaag moeten we vroeg uit de veren, omdat onze trein om 7.30 uur vertrekt. Dit betekent dat we niet rustig bij Suzanne en John in het guesthouse kunnen ontbijten. Dat wordt opgelost. Suzanne heeft voor ieder van ons een heerlijk ontbijttas klaargemaakt waarvoor ze gisteren onze wensen doornam. Heerlijke broodjes, zelfgemaakte choco- banaanmuffin en meer lekkers. Het is droog wanneer we naar het station lopen. Bij het oversteken blijft het een aandachtspunt om eerst naar rechts en dan naar links te kijken. Alle vier gaan we er wel een keer de fout mee in. Gelukkig blijft het hooguit bij de schrik dat er ‘opeens’ een auto vlakbij is. We hebben gereserveerde plaatsen en bemerken tot onze tevredenheid dat we vlak naast de restauratiewagon zitten. Ja, daar doe je ons plezier mee. Dachten wij… Direct na vertrek valt ons dat de trein best wel herrie maakt op de plek waar onze wagon verbinding maakt met de dranken- en spijzen wagen. Misschien moet ie nog even warm lopen. Ongeveer een half uur later merkt Jos, die het dichtst bij de deur zit, dat hij een brandlucht lijkt te ruiken. Zal wel een verbrandde tosti zijn merken wij laconiek op. Toch, nog geen halve minuut later ruiken we het allemaal en ook de mensen achter ons en verder in het rijtuig maken opmerkingen. Dan, opeens, lijkt, komt er rook de coupé binnen. Binnen de kortste tijd ontwikkelt zich een niet te negeren rookgordijn. Nu kan niemand meer rustig blijven. Iedereen staat op en weet niet goed wat te doen. Weet het treinpersoneel het al? Wordt er al iets ondernomen? Ik zie de noodrem. Moet ik er aan trekken? Als ik naar buiten kijk zie ik dat we over een brug rijden. De diepte daaronder ziet er nu niet aantrekkelijk uit, als de trein nu stopt kunnen we er nog niet uit.20140923_090938 20140923_090943

Ik ben mij bewust van de groeiende onrust in mijzelf en bij de mensen om mij heen. Wat is er aan de hand, waarom wordt er niets omgeroepen? Waarom rijdt de trein gewoon door? Ik verbaas me in die korte tijd vooral over mijn aarzeling om aan de noodrem te trekken, hoop dat een ander die doortastendheid bezit. Er is toch reden genoeg om een noodstop af te dwingen. Er is onomstotelijk sprake van een ongezonde situatie, bovendien voelen wij ons reizigers in gevaar. Toch trek ik niet aan de rode hendel. Dan komt iemand van het treinpersoneel vanuit de restauratiewagon die ons aanspoort zo ver mogelijk van de plek vandaan te lopen, zo diep mogelijk de trein in. Het is een lange trein weet ik, omdat we op een perron ver moesten lopen om onze zitplaatsen te vinden. Ik ben blij met die opdracht, dat doet het dilemma naar de achtergrond verdwijnen. Snel graai ik de vier ontbijtzakken bij elkaar, een tas en het net geopende bakje yoghurt van Theo. Gerda pakt de rest en snelt met mij door het gangpad. zo ver mogelijk bij het doorrookte rijtuig vandaan. De mannen zijn veel rustiger, die twijfelen nog even over het meenemen van de rugzakken. Die kunnen mij nu even gestolen worden, wie mijn kleren wil mag ze hebben. Wegwezen, en snel. Bovendien zit alles van echte waarde in onze kleine rugzakjes die we op de borst dragen. Ik draaf door de coupés, met Gerda niet ver achter mij. Ik ben blij later ook de mannen te zien aankomen. De kans dat we het alle vier overleven wordt nu groter. Pas als we in een treinstel komen waar de lucht helder is en niet verontreinigd ruikt, stoppen we en zoeken een plekje. Het valt mij op dat het de passagiers die we voorbij lopen wel duidelijk is dat er iets aan de hand moet zijn, maar het hen niet onrustig maakt. Eenmaal weer gezeten, geef ik Theo zijn bakje yoghurt en constateer ik twee zakjes met verzameld ontbijtafval gered te hebben. Ondertussen blijft de trein gewoon doorrijden. Pas na een klein half uur wordt er omgeroepen dat het euvel verholpen is, het betrof een doorgebrand remblokje. Onze slimme mannen dachten dat al..Ook wordt gezegd dat deze trein zijn rit naar New Castle zal uitrijden. We lopen terug naar onze plaatsen in de nog niet rookvrije coupé. Lekker ruiken doet het ook nog niet. Er worden raampjes opengezet en een deur wordt door een koffer op een kier gehouden. Het helpt, hoewel het nog wel even duurt voordat het echt fris is. Achter ons zit een vader met zijn schattige dochtertje. Hij moet naar Londen en reist voor het eerst met de trein. Een memorabel tochtje dus. De reis naar New Castle verloopt verder voorspoedig. Het landschap wordt vlakker en het zonnetjes laat zich slechts af en toe zien om dan weer snel door een wolkenmassa aan het zicht onttrokken te worden. Jos en Gerda slaan aan het klaverjassen en Theo en ik lezen een boek. We praten, eten en dan zijn we toch ‘opeens’ weer in New Castle. Met zo’n veertig minuten vertraging. gelukkig hebben we alle tijd voordat de bus naar de haven gaat.

DSC_0568

Het regent nu, en niet een klein beetje. Voor het eerst deze reis worden de regenjassen tevoorschijn gehaald. We lopen het centrum in, wat niet onaardig is en doen in de supermarkt op het station boodschapjes. Broodjes en drinken voor het ontbijt. Bier, wijn en chips voor vanavond. IMG_6822 IMG_6821De transfer naar het schip gaat perfect. Dit schip ‘Princess Seaways’ is duidelijk nieuwer en van meer comfort en zitjes voorzien dan het schip op de heenweg ‘King Seaways’,hoewel die ook niet slecht was.
IMG_6825 IMG_6831 DSC_0572 DSC_0573 DSC_0575 We kuieren over diverse dekken en kijken toe hoe personenauto’s, bussen, vrachtwagens en campers de boot oprijden. Zoals altijd schalt de muziek over de boot als die uitvaart. Het voelt als een lang afscheid en de neiging is om naar dierbaren op de kade te zwaaien die snikkend terug wuiven met zakdoekjes in de hand. Alleen, er staan geen dierbaren. Dan begint het te plenzen, we vluchten snel naar binnen voor jawel, weer eens een lekker bakje cappuccino. We kunnen niet nalaten het te hebben over de geweldige mazzel van afgelopen week. We gingen uit van regen en mist zodat het alleen maar kon meevallen. En het is meer dan dat: korte mouwen en soms een vest, in september, in Schotland. Dan ben je voor het geluk geboren 😉 Later eten we nog een lekkere maaltijd in één van de restauraties en zoeken dan de taxfree winkels op. Het zal inmiddels niemand verbazen dat Jos een aankoop in de whiskyhoek doet, Theo en ik gaan voor de literfles Tia Maria. ‘s Avonds wordt weer leuk: in een rugzak smokkelen we de meegebrachte fles wijn, de bierblikjes, de chips en de plastic bekertjes naar een gezellig hoekje.20140923_200711 20140923_200726

Drinkend, happend, gezellig pratend en lachend blijven we daar zitten tot er geen druppel meer over is. Dan wordt het tijd om naar de nachtclub te gaan. De zangeres is een betere dan de heenweg, ook het volume is minder. Prettig,kun je elkaar tenminste verstaan. De mannen gaan nu aan het betaalde bier en Gerda en ik doen gek en bestellen een cocktail ‘Poison’ met wodka en jus d’orange. lekker, maar lolliger dan we waren worden we niet 😉 We vermaken onze met de Engelse kwis die wordt gedaan: een lied klinkt en wie het weet mag naar voren stuiven. Degene die als eerste in een speciaal daarvoor uitgekozen stoel gaat zitten, mag het antwoord geven. Het is vooral een jonge meiden aangelegenheid die, als het uitkomt, met z’n drieën op elkaar gaan zitten. Tegen middernacht nokken we af en zoeken onze naast elkaar gelegen hutten op voor de laatste nacht.IMG-20140923-WA0000 IMG-20140923-WA0003