Ina Hollander

Columnist

  • Weermaker

    Al maanden wijs ik mijn lief af als hij toenadering zoekt: ik heb het al heet genoeg.
    Ik zeur over koppijn, zweet en lamlendigheid en hunker naar een overzomering op IJsland. Mijn dagen breng ik door op de bank, in de schaduw en voor de ventilator.

    Tegen beter weten in kijk en luister ik alle dagen naar Peter, Piet, Gerrit, Willemijn, Marjon en Amara.
    ‘Zeg dat het gaat hozen en we de vestjes uit de kast kunnen pakken!’ spreek ik ze bezwerend toe. In hun reactie zie ik de geheime afspraak om de kijker volledig te negeren. Treiterend beloven de weergoden me nog meer verlammende hitte.
    Natuurlijk, de echte slachtoffers zijn de natuur en zij die het land bewerken. Verdorde inkomsten en kosten die groeien als ware het woestijngras. Maar kan ík daar wat aan doen?

    Als het de Belgen lukt om tijdens een WK-overwinning een lichte aardbeving te veroorzaken, moeten ‘wij’ toch in staat zijn een regenbui op gang te brengen?
    Ons watermanagement oogst immers wereldwijde faam. De aandacht verleggen van de dijken en het tegenhouden van water naar het oproepen ervan; klimaatverandering schreeuwt erom.
    Een massale regendans zou zo leuk zijn! Dampend zweet hoog de lucht in zien stijgen, waar het zich samenpakt tot een flinke stortbui.

    Mijn lief staat te trappelen om mee te doen. Voor de boeren uiteraard.

    Vorige

    Stankvastig

    Volgende

    Voor vertrek

    1 Reactie

    1. Sil

      Zo herkenbaar.

    Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.

    Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén