Ina Hollander

Columnist

  • Opgeruimd

    Gehaast loop ik nog een rondje door het huis. Bedden netjes opgemaakt? Alle toiletartikelen uit het zicht? Geen rondslingerende was? Tandpastakwijl weggepoetst? Oké, naar beneden.

    Ook hier is alles goed gestofzuigd. De kussens op de bank liggen er verfrommeld bij. Ik klop ze op en zie ondertussen een stel schoenen onder de salontafel staan. Ik trek een kast open en gooi ze erin. Opgeruimd.
    De persoonlijke foto’s en prullen hoef ik niet na te lopen, die zijn al eerder verstopt voor vreemde ogen. Kijkers kunnen zich daardoor ongemakkelijk voelen is ons ingeprent.
    Ik neem niet de moeite ze steeds terug te zetten of te hangen. Het is de eerste stap in het afscheid van ons fijne huis.

    Te koop. Om te verhuizen naar een woning waar nog veel moet gebeuren om het een thuis te laten worden.
    ‘Komt helemaal goed’ zegt Lief die zin heeft in de nieuwe stek. Ik ook, geloof ik.

    Ik inspecteer het bijna griezelig lege aanrecht. Kijkers willen ruimte zien. Ze kunnen het krijgen. Deurtjes van kasten kunnen bijna niet meer dicht door alles wat ik er in prop. De Kijker is Koning. Ik zijn dienstmeid.
    Ik pak mijn jas, doe en passant de wc-bril naar beneden en verlaat ons domein. De makelaar neemt het huis over.
    Raar.
    Ik ben het komende uur dakloos.

    Vorige

    Om te janken (1)

    Volgende

    Om te janken (2)

    1 Reactie

    1. joyce

      Klopt helemaal ervaarde het ook zo

    Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.

    Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén