Het ontbijt was heerlijk! Echt waar. Alles verzorgd en van het gevarieerde aanbod een ruim aanbod.
De zitplaatsen hadden we voor het uitzoeken. Pff, wat een opluchting.
Na het relaxte begin van de dag gaan we terug naar de kamer om de laatste spullen in te pakken, het is tijd voor een nieuw reisje met de trein.
Maar eerst uitchecken.
Tegen de receptioniste, dezelfde als gisteren, geef ik aan dat het ontbijt toen een desillusie was, slecht georganiseerd en stressgevend. Direct biedt ze excuses aan, dat het inderdaad niet was gegaan zoals het moest, dat het intern al besproken was, want hotel onwaardig. MAAR ( en dat woord mag je niet gebruiken in een situatie als deze heb ik geleerd, omdat je dan het eerdere excuus afzwakt), er kwam een een grote groep tegelijk binnen en ze hadden een zieke. Hiermee vraagt ze eigenlijk begrip en moet ik me enigszins bezwaard voelen dat ik klaag; ze deden hun best tenslotte…
Ik zeg niks, maar denk er het mijne van. Bij alles wat mis ging en intern werd besproken is een belangrijke groep vergeten; de gedupeerde gasten. Daar had een actie op uit gezet moeten worden. Dan had ik alle begrip getoond. Excuus als de klant begint, is het paard achter de wagen spannen.
Ze wil afsluiten als Theo het blaadje met het gebruik van de minibar laat zien. €7,50. Het wordt keurig afgerekend. Hier had ze nog een gebaar kunnen maken door het blaadje te verscheuren.
Hotelmanagement ligt me denk ik wel 😉
We lopen naar het station en Theo zegt dat ik het uitstekend bracht. ‘Ik zou bijna medelijden met je krijgen.’ Hij overdrijft, maar als ik tegen Theo of hier mopper over het ontbijt, dan moet de bron ervan toch zeker ingelicht worden. Wel zo netjes.

Het is opnieuw prachtig weer, de koude wind van gisteren is vertrokken, dus alleen een vest volstaat.
Op het station halen we wat flesjes water bij de Lidl, jawel! en zien in een hoekje naast de winkel de eerste bakken voor gescheiden afval staan. Joechei.
Wat ik eerder niet had verteld, maar nu wel is dat de perrons voor vertrek pas op het laatste moment worden doorgegeven via het digitale informatiebord in de hal. Zo weten we nu alleen we om 11.01 uur vertrekken, maar niet van welk perron.
Steeds meer mensen verzamelen zich voor het bord, allemaal omhoog kijkend, waardoor de toe- en uitgang van het station verstopt raakt. Daar is goed over nagedacht 😉 Vandaag staan we er zelf tussen.
Het traject van vandaag duurt twee uur, inclusief één overstap. We stappen de EC in die als eindbestemming Praag heeft, wij treinen slechts vijf kwartier mee en zullen in Poprad-Tatry overstappen op een boemeltrein voor het laatste stuk.
De EC is een prachtige moderne trein met goede, nette gestoffeerde stoelen, stopcontacten voor het opladen van de mobiele apparatuur en Wifi!
Alsof het niet op kan komt er ook nog een koffiekar langs met starbucks koffie. Heerlijke, goed hete koffie. Als we het bonnetje krijgen, weten we zeker dat het een Tsjechische trein is. Het bedrag staat namelijk eerst in Tsjechische kronen en is daarna in euro’s omgerekend.

We rijden het station van Kosice uit en vrijwel direct wordt het bergachtig gebied. We verwonderen ons over die plotselinge verandering van landschap. De zon schijnt volop, de lucht is op een sliertje wit na, strakblauw en het uitzicht is prachtig. Het is Genieten. Ik maak foto’s en kan niet nalaten gebruik van wifi te maken door foto’s naar de kinderen thuis te sturen. Mogelijk is er één online…en inderdaad, oudste dochter reist een stukje met ons mee. Gezellig.


We zijn nog geen kwartier onderweg of ik zie besneeuwde bergen in de verte verschijnen. Opgewonden wijs ik naar Theo, die achteruit reist. Bergen en sneeuw, meer is er nu niet nodig om kinderlijke blijdschap te ervaren. Die bergen, daar gaan we naar toe. De trein neemt bochten waardoor we de bergen vanuit verschillend perspectief waarnemen. Voor ons, rechts of links van de trein. Het landschap is fantastisch, dit is echt een heerlijk traject, zo mooi. De bergen, het groen, de herfstkleuren her en der, de valleien, we zitten aan het raam gekluisterd. Het voorbij glijdende landschap met vooral natuur en weinig bebouwing toont in de stralende zon zo vredig zo rustgevend. Hier houd ik van, en ik kijk ernaar uit om een paar mooie wandelingen te maken. Ik vraag af of we toch niet nog een nacht extra in Stary Smokovec hadden moeten boeken. Ik laat het snel los en kan me weer helemaal op buiten concentreren, het opslaan in mijn hoofd zodat ik later de beelden weer terug kan halen.


We komen met tien minuten vertraging in Poprad-Tatry aan, wat geen probleem is. We hebben genoeg overstaptijd. Door de steeds kloppende papieren van De Treinreiswinkel en de verdere voorbereiding door Theo hebben we direct het juiste perron te pakken en stappen in het prachtige treintje. Het is een lekkere boemel, met zitplaatsen die niet al teveel ruimte geven maar wel gezellig is met druk kletsende Slowaakse jongetjes. We verstaan er natuurlijk geen klap van, het leuke zit ‘m in het universele beeld dat ze afgeven. Plezier makende jongetjes met mobieltjes, het ziet er overal hetzelfde uit.
Na een half uur zijn we er al. We stappen uit op, weer, een knus, gezellig stationnetje, zoals we die bij ons niet veel meer hebben. Denk ik.

We hoeven slechts de weg over te steken of we zijn al bij het hotel, waar pech, net een bus vol senioren uitgeladen wordt die in hetzelfde hotel verblijven. Dat geeft heel even oponthoud bij het inchecken, het mag geen naam hebben. Het is kwart over één en we installeren ons op de kamer, bekijken het prachtige uitzicht op een fraai hotel met de besneeuwde bergen op de achtergrond, en besluiten buiten op een bankje in de zon ons brood op te eten.
Het zonnetje is heerlijk en we maken ons plannetje. Na het brood halen we wat benodigdheden van de kamer en maken een wandeling in de omgeving. Zo gezegd, zo gedaan. We zien een bordje dat verwijst naar het Slowaakse vvv en lopen die richting op. Onderweg zien we de weg aangegeven naar een kabeltreintje. We halen een boekje bij het infocentrum en wandelen richting treintje. Dat is best zoeken. De bordjes met teksten zijn alleen in het Slowaaks en de pijlen zijn verwarrend.
Onderweg ontdekken we een supermarkt, zien we een bijzondere bibliotheek, en merken we op dat het plaatsje een hoog skihuttengehalte heeft. Dat komt overeen met het gegeven dat het vooral een wintersportgebied is.
We komen bij het treintje uit en zien dat de route goed te wandelen is, een klein drie kwartier zegt de info. Dat gaan we doen. Dat het met name klimmen wordt is duidelijk, we kunnen dat.
Al snel kan het vest uit door de geleverde inspanningen. Het is flink klimmen, wat zich uitbetaald in steeds mooiere uitzichten op het dorp beneden ons. Het is zo de moeite waard. Tegenliggers die afdalen laten zich regelmatig zien. Na veertig minuten zijn we boven waar een zeer gezellige ‘hut’ staat waar we wat willen drinken. Theo gaat wat halen terwijl ik een goede plek met mooi uitzicht zoek. Veel gezinnen en stelletjes, het is natuurlijk zondag. een prachtige dag om een uitje als dit te doen.


Theo komt licht briesend terug, twee vrouwen vielen hem lastig. De één wilde persé dat hij iets voor haar ging bestellen, een andere achter hem drukte zich wel heeel dicht tegen hem aan. Pas toen Theo een woeste blik haar kant op wierp nam ze iets afstand.
Ik laat hem voorlopig niet meer alleen op pad, beloof ik.
Na een half uur beginnen we aan de afdaling die uiteraard een stuk sneller gaat, zeker als we een deel over een onverharde, met stenen bezaaide, weg lopen. Is linker, maar ook avontuurlijker.
Als we in het dorp aankomen merken we dat het kouder begint te worden, het is tegen half vijf, dus logisch. Volgens Theo is er voor vanavond nachtvorst voorspeld.


Terug in het hotel rusten we een paar uurtjes uit en gaan dan op zoek naar een eetplek. Vanmiddag waren er zoveel mensen op de been en zagen we zoveel eetplekken. Het moet geen probleem zijn. Ja, dus.
Het is kwart voor zeven en er loopt vrijwel niemand meer op straat, alles ziet er donker uit. Een soort van restaurant met een lopend buffet is open. We gaan naar binnen. Alles in het Slowaaks. Of ze vegetarisch hebben, vraag ik in het Engels. Ze kijkt me vragend aan, snapt het niet, daarna een beetje. Wijst naar de bak aardappels en schudt dan haar hoofd. We zien verder niks waar we onze magen aan willen wagen en verlaten het pand. We herinneren ons de supermarkt van vanmiddag, lopen daarheen en blijven ons verbazen, alsof iemand de stekker eruit gehaald heeft. Niets te zien en te doen. De supermarkt is dicht, de pizzeria ernaast niet. Er zit anderhalve kip, en er komen erna ons nog een paar bij. Het eten is gelukkig uitstekend. Vanavond geen vergrijp nodig aan Engelse drop, wat chips en mueslirepen.
In het donkere gat dat Stary Smokovec nu is, met hier en daar de kerstverlichting brandend, lopen we terug naar het hotel. Daar is de deur op slot… Op een bordje in het Slowaaks en in het Engels, staat dat er zo iemand aankomt. Portier op de wc? We kloppen voor de zekerheid. De man met de sleutel komt. We hebben geluk, we mogen erin.