We zijn thuis, na tien dagen weggeweest te zijn en op zes verschillende plekken te hebben geslapen. Opnieuw kijken we terug op een prachtige reis, met veel moois en bijzondere indrukken. De nachttrein waarmee we vertrokken lijkt ver terug, maar de herinnering is makkelijk terug te halen. Van het reizen per trein hebben we wederom genoten, zelfs van de laatste lange ritten. Ze gingen verbazend snel voorbij. Het grote voordeel van deze manier van reizen vinden wij het relaxte ervan. Óók al hebben we een paar keer, voor niks achteraf, gerend omdat we een aansluiting dachten te missen.
Steeds kwamen we ontspannen op de plek van bestemming aan, geen TomTom of file stress. Niet urenlang op de weg voor je moeten letten, maar je gezellig met elkaar kunnen onderhouden of met filmpje, boek of wat dan ook. En je ziet beslist meer van het landschap. Echt, wij kijken alweer uit naar een andere treinreis!

Aan de bestaande reis, zoals aangeboden door de Treinreiswinkel, hadden we een nacht in Wenen toegevoegd.
De nachten in Bratislava (1), Kosice (1) en Stary Smokovec (3) hebben we laten omzetten in elk twee nachten. Achteraf gezien was dat een goede keuze. Nu was er steeds een hele volle dag die benut kon worden om in een plezierig tempo veel te zien en daarvan optimaal te genieten. Stary Smokovec is wel een plek waar ze zeker langer hadden willen blijven, het is een heerlijk wandelgebied. Gelukkig gaf de derde nacht die we eraf hadden gehaald, geen ‘pijn’. De dag van vertrek was namelijk koud, grauw, zwaarbewolkt en bovendien goot het van de lucht. Totaal ongeschikt om te wandelen, laat staan om te klimmen.

Dan volgt nu het verslag van de laatste dag 🙂
De dag begint vroeg voor mij. Veel en veel te vroeg. Ik ben ziek en niet een beetje ook. Theo slaapt heerlijk op het prettige bed in de prachtige hotelkamer. Ik dus niet. De badkamer hier zie ik meer dan die van de vorige hotels bij elkaar. Af en toe schiet de paniekgedachte door me heen hoe ik in deze toestand vandaag thuis moet komen. Gelukkig, altijd kijken naar het positieve, mogen we vandaag uiterlijk 12.00 uur uitchecken. Het is namelijk een bijzondere feestdag in Duitsland: De dag van de eenheid. Ik dacht dat die op 9 november is, de dag dat negenentwintig jaar geleden de val van de muur tussen Oost- en West Duitsland was. Dus niet. Allerlei historische gebeurtenissen hebben tot de keuze voor 3 oktober geleid.

Ongelooflijk stom is dat ik geen pijnstillers bij me heb, het standaard artikel voor de toilettas. Hoe ik ook zoek, het zit er niet in. Theo laat ik slapen tot hij wakker wordt, dan vraag/smeek/eis ik dat hij naar de receptie gaat voor paracetamol. ‘Hebben ze niet’, vult Theo al in. Ik weet zeker van wel. Een receptie heeft toch wel een doosje paracetamol achter de balie liggen. En dit prachtige hotel zeker. Gisteravond bij aankomst vonden we zelfs, heel attent, leuk verpakte geluk koekjes op onze hoofdkussens. Oké, het heeft niets met pijnstillers te maken, wel met een heel attent klantgerichte houding. Helaas, Theo heeft gelijk: de receptie kan me niet helpen. Weer een geluk is dat we gisteravond in het enorme station, vlakbij de uitgang, een drogist zagen. Het is nauwelijks vijf minuten lopen. Theo gaat er naartoe en is in een ommezien weer terug met pillen voor mij. Meer kan hij me niet helpen.
‘Ga lekker ontbijten en nog even de stad in’, geef ik aan. Niet gezellig samen, helaas dat is dan maar zo.

Twee uur later is hij terug. Hij vertelt over de zware beveiliging die overal aanwezig is. Bij het Rijksdaggebouw kon hij niet komen, het was afgezet.



Met pijn en moeite kleed ik me aan, ik voel me iets beter, daar is alles mee gezegd. We checken uit en ga half op een bank in de prachtige lounge liggen. Zo moe. Jammer dat ik niet maximaal van het hotel heb kunnen genieten. Theo zegt dat het ontbijtbuffet luxe was. Daaraan, en aan de inrichting van het hotel zie je de echte verschillen tussen een land als Slowakije en het meer westers gelegen Duitsland. Natuurlijk, zijn er naar beide kanten de uitzonderingen. En gelukkig zijn die verschillen er, dat maakt een reis interessanter.


Het hotel staat op de hoek van de weg die naar het station gaat, vanuit de loungehoek kunnen we al zien dat er over de hele breedte een versperring staat van politiebusjes en hekken. Daarbij een groep politiemensen, mannen en vrouwen, met kogelwerende vesten, scheenbeschermers en zichtbare wapens.
Op weg naar de drogist eerder, hoorde Theo dat er allerlei festiviteiten zullen zijn vanaf 14.00 uur, en demonstraties. Onze trein naar Amsterdam vertrekt om 14.07. Het lijkt ons raadzaam om op tijd op het station te zijn, mogelijk is er straks geen doorkomen aan. We lopen het hotel uit, richting de versperring mat nauwe doorgang. Evenals een paar mensen voor ons worden we aangehouden en krijgen we de vraag waar we naar op toe zijn. Probleemloos worden we doorgelaten en vervolgen onze weg. Het is druk op straat en overal staan politiemensen en rijden/staan er politiewagens. Naarmate we het station naderen en we het binnengaan wordt het steeds surrealistischer. Op allerlei strategische punten staan groepjes vijf bewapende politiemensen in een cirkel met de rug naar elkaar toe, zodat ze 360 graden zicht hebben. Overal mensen in het gigantische station, overal politie. Ook zien we ze her en der in burger staan, met oortjes in. We zien fanatici met demonstratieborden rondgaan. We stappen een boekwinkel in en worden getroffen door een krantenkop in dikke vette letters die aangeeft dat een grote aanslag door Neo-nazi’s op de Dag van de Eenheid, vandaag dus, tijdig verijdeld is. Ik voel me onbehaaglijk door dit bericht en spreek uit dat ik blij ben als we straks Berlijn verlaten. We struinen door de boekwinkel en laten ons door het aanbod heerlijk afleiden. Prachtige glossy’s over historische gebeurtenissen, personen en families. Zoals de Habsburgers die eeuwen geregeerd hebben. Juist door verhalen die we deze reis gehoord hebben, spreekt het meer aan. Kopen is geen optie, mijn Duits is niet toereikend genoeg om het goed te lezen. Ik weet eigenlijk niet hoe het tegenwoordig met de geschiedenislessen op scholen gesteld is. Mij staat het leren van jaargetallen me vooral bij, zo saai. Daar was ik gauw klaar mee, en stootte het vak uit het pakket. Jammer, heb ik later weleens gedacht. Een geschiedenisleerkracht moet een verhalenverteller zijn, en op historie gebaseerd filmmateriaal gebruiken of als huiswerk opgeven. Dan prikkel je de honger naar meer informatie.

Ik voel me moe en wil Theo’s arm pakken om even lekker tegen hem aan te leunen. Net op tijd zie ik dat ik op het punt sta tegen een wildvreemde man aan te kruipen. Ik vlucht snel naar mijn echtgenoot en vertel van de bijna vergissing, hij schudt meewarig het hoofd: het moet niet erger worden. Hij kijkt om zich heen en ik wijs heimelijk naar de man. Theo knikt goedkeurend ‘Goede smaak, schat!’

Het wordt tijd om naar het juiste perron te gaan. opgelucht zie ik hoe rustig het daar is. Het voelt bevrijdend.
Op tijd vertrekken we uit Berlijn, op weg naar Amsterdam. In de coupé horen we, voor het eerst sinds een week, Nederlands praten.
Het past bij de rit naar huis.
Tijdens de reis was het Slowaaks wat de klok sloeg. Dat maakt reizen leuk, de authentieke taal. Elkaar niet verstaan, gevolgd door inspanningen van beide kanten om elkaar goed te verstaan. Het Engels was vaker gebrekkig dan voldoende. Ook in het bekendere Bratislava.
De treinrit verloopt voorspoedig. Buiten is het druilerig en grauw, later komt af en toe het zonnetje door.
Ik ben redelijk hersteld, maar moe door de barre nacht en doezel regelmatig weg. De trein dendert door en de tijd vliegt voorbij. Op het station van Bad Bentheim wisselt het Nederlandse treinpersoneel het Duitse af. het begint te schemeren nu, het einde van deze mooie reis in zicht.

Om 21.00 uur zijn we in Amsterdam waar we de trein naar Enkhuizen nemen. Zwijgend leggen we dit o, zo bekende traject naar Hoogkarspel af en wandelen naar ons fijne thuis. We zijn voldaan, tevreden, blij, gelukkig. We hebben het zo heerlijk gehad.