In sommige hotels loont het om op tijd aan het ontbijt te verschijnen, zoals deze in Stary Smokovec, het buffet staat goed gevuld voor ons klaar, de keuze is aanzienlijk groter dan gistermorgen. De koffie is nog wel net zo slap.
Het is kwart over zeven en we eten in alle rust. Het station is prettig dichtbij aan de overkant.
Uitchecken is een kwestie van de sleutels afgeven, weer valt me op hoe vreemd en indringend de vrouw me aankijkt. Het voelt ongemakkelijk. Dat deed ze vlak na aankomst ook.
We lopen bij de receptie vandaan, ik wens haar een fijne dag en zij antwoordt met een ‘I will miss you.’ Dat vind ik eigenaardig, dat zegt een receptioniste toch niet.
A Ze ziet in mij een onbeantwoorde liefde.
B Mijn naam ‘Hollander’ wekt argwaan, waardoor ze mijn gezicht goed wil onthouden. Vanwege een oproep voor de Slowaakse versie van Opsporing Verzocht.
C Haar Engels is zeer matig. Ze is in de war.
Voor mijn gemoedsrust houd ik het op C
In de stromende regen lopen we het stukje naar de station. Het is grijs, met zeer lage bewolking en dus heel nat. Niks sneeuw die gisteren was voorspeld. De prachtige bergen kunnen niet uitgezwaaid worden, ze zijn weg. Op het station staat een koffieapparaat met losse dekseltjes voor meeneem bakkie. Heb ik nog niet eerder gezien.


De trein van 8.00 uur vertrekt keurig op tijd naar Poprad-Tatry waar we moeten overstappen op de trein naar Zilina. Voor we instappen in Stary Smokovec verlaten een paar reizigers de trein. Een man valt op, zijn hoofd is helemaal bedekt met grote puisten of wratten, in die ene seconde zie ik dat er geen onbedekt plekje is. De man heeft zijn blik op de grond gericht. In gedachten of een aangeleerde houding om niet met de geschokte of medelijdende blikken geconfronteerd te worden. Of afkeer.
Afschuwelijk om een dergelijke aandoening te hebben.
We gaan zitten in de trein die vooral uit forenzen lijkt te bestaan. Een trein met plek voor ski’s en fietsen.

Schuin tegenover me zie ik een vrouw die me fascineert door haar mond. Die mond heeft precies de halve cirkel naar beneden zoals die van een ontevreden kijkende smiley. Zo gelijkend heb ik ‘m nog niet eerder gezien.
Als de conducteur komt zie ik dat de vrouw zeker een bizar dikke stapel pasjes, minstens 10 cm, uit haar tas haalt, op zoek naar haar treinkaart.

Het is de eerste keer dat we in een elektrische trein een conducteur te zien krijgen. De man is in spijkerbroek en een gewoon rood jack gekleed. De badge daarop moet voldoende zijn. Zijn diensttas lijkt vooral op de handtas van een vrouw.
Na 20 minuten zijn we in Tatry-Poprad waar we negentien minuten overstaptijd hebben. Ruim voldoende om het perron naar Zilina te vinden. Want, zoals ik al eerder schreef, de perrons worden pas op het laatste moment bekendgemaakt. We lopen op ons gemak naar het grote informatiebord in de hal en zien dan rode letters en ‘delayed’ staan. Vertraging van vijftien minuten. Ai, ai, ai!
Toen we het reisschema voor vandaag bekeken vreesden we het overstappunt in Zilina, slechts zeven minuten. Met nu al een vertraging van vijftien minuten gaan we de aansluiting daar naar Praag nooit halen. Wat nu? Spoedberaad. We sjezen naar de informatiebalie een perron lager, een beetje gestrest.
De twee balies zijn bezet zien we door de glazen ruit, wij zijn de eerstvolgende, maar juist voordat we er zijn loopt er een vrouw naar binnen. De eerstvolgende mag en we zijn geneigd ons probleem priorteit te geven. Ik houd me in en geef de vrouw aan dat zij eerst was. Laten we vooral fatsoenlijk blijven, ik zou het onszelf kwalijk hebben genomen als we waren gaan voordringen. Gelukkig, we zijn toch snel aan de beurt.
We geven met behulp van ons reisschema het probleem aan. De Slowaaks sprekende lokettiste haalt er een jonge Engels sprekende collega bij. Die stelt ons gerust: de collega’s in Zilina weten van de vertraging en wachten op de trein uit Popgrad. We zullen die aansluiting beslist niet missen. Ze is overtuigend en we besluiten haar te geloven.
De rit gaat voorspoedig, de koffiekar komt langs: twee grote dampende bakken voor €2,20 totaal.
Maar tegen de tijd dat we in Zilina zijn worden we gehaast. De trein wacht, maar hoelang? En op welk perron? Zodra de treindeur opengaat sprinten we naar buiten, op zoek naar een hal, op zoek naar een infobord waar het juiste perron op staat. Op goed geluk pakken we de trap naar beneden. Een knul rent met ons mee. Ook naar Praag? Ja, dus. We komen in een gang en slaan af naar links, het is een gok omdat we daar meer mensen zien. Inderdaad is daar het infobord. Drie! We rennen weer terug, richting juiste perron. Theo loopt nu sneller, zodat hij eventueel de trein kan tegenhouden in afwachting op mij. Ik ren de trap op en zie de trein staan waar Theo al bezig is het juiste rijtuig met de gereserveerde plaatsen te vinden. Twee spoorvrouwen staan buiten en zien ons. Dat stelt me gerust. Buiten adem stappen we het juiste rijtuig in. Opgelucht! We hebben het gehaald! En we kunnen nog verdomde snel lopen met die rugzakken om. We kunnen erom lachen. Het kritische punt Zilina hebben we gehad, in Praag hebben we een uur overstaptijd, dat gaan we sowieso redden. Leuk om daar het station te bekijken waar we een paar jaar geleden nog zijn geweest.
We installeren ons in de uitstekende trein met alle comfort. De trein rijdt nog steeds niet. We hebben ons voor niks de benen uit het lijf gehold, kruipend hadden we het nog gered. We kijken naar de digitale klok in de coupé die zijn minuten aftikt. Eindelijk gaan we, met een half uur vertraging. We maken ons geen zorgen, misschien loopt de trein het straks in, bovendien we hebben nog steeds een halfuur over voor de overstap
We lezen, zitten wat op de telefoon en kijken naar buiten. Daar is het nog steeds grauw en nat. Troosteloos weer.

De trein stopt op veel tussenstations en neemt daar de tijd voor. Hoort dat zo? Is dat ingepland? We vrezen dat de vertraging oploopt. Inderdaad, in het display boven de deur naar het balkon verschijnt de tekst dat de trein drie kwartier vertraging heeft door technische oorzaak. Potverdorie, beetje kuieren en de benen strekken op station Praag kunnen we nu wel schudden. Maarrr, we hebben nog steeds een kwartier en de trein naar Berlijn halen is uiteraard het belangrijkste.
De tijd vliegt voorbij in heerlijke rust van niks moeten. Fijn met een boek, het kijken naar buiten, luisteren naar muziek of kijken naar een filmpje. Persoonlijk vind ik treinen een heerlijke legitieme reden om te mogen luieren. Ik geniet dus.
Ook in deze trein komt de koffiekar langs: € 0,80 totaal.


We moeten nu bijna in Praag zijn. Van de mogelijkheid om in Praag te overnachten zagen we af. Nog maar een paar jaar geleden hebben we drie nachten doorgebracht in die prachtige stad. Zie daarvoor: Treinen door Oost-Europa.

De drie kwartier vertraging is al voorbij en we zijn er nog niet. Het wordt opnieuw nijpend. Zes minuten voordat de trein naar Berlijn vertrekt stoppen we op station Praag.
We treden in herhaling; springen de trein uit en beginnen te rennen naar wij vermoeden waar de hal is.
Theo voorop en ik erachteraan. Terwijl ik dat doe, moet ik opeens zo lachen! Ik zie als het ware mezelf van bovenaf, rennend met de twee rugzakken, de grote op mijn rug en de kleine op mijn borst. Het lijkt me een kostelijk beeld en omdat ik me fit en sterk voel, word ik daar erg blij van. Het moet niet te vaak gebeuren natuurlijk, maar dit soort dingen moet je incalculeren met een treinreis, zoals je met een autorit rekening met files houdt.
ik zei al dat we hier eerder waren, maar directe herkenning is er niet. Zoeken, zoeken naar het bord met het juiste perron. We rennen de gang is met links en rechts borden die verwijzen naar de perrons. Niks te zien. Terug. rennen naar de hal. Daar zien we wat we net niet zagen. Het bord met daarop Berlijn. Vertraging…twintig minuten. Niet te geloven, wat een dag. Opnieuw moeten we hier wachten tot eindelijk het perron wordt bekendgemaakt. En ja, hoor, vijf! En de hele horde haast zich de gang in. Wij ook. We hebben in ieder geval de trein weer gehaald. We boffen vandaag 🙂
De trein komt en met een uiteindelijke vertraging van dertig minuten beginnen we aan ons laatste traject.

Vanaf Praag rijden we nog een rit die ondanks het sombere weer heel mooi is. Mooie gebouwen, landschap en waters. Het begint schemerig te worden, buiten kijken wordt minder.
Eindelijk zijn we in Berlijn, waar we op het geweldig grote en mooie station uitstappen. Van hier is het nauwelijks tien minuten lopen naar het hotel.
Een prachtig hotel.
Het was een lange dag, absoluut. Mooi, beetje hectisch door de vertragingen, maar desondanks een dag van ontspannen en genieten. Gewoon van het treinen op zich.

Morgenochtend Berlijn in en morgenmiddag naar Nederland, naar huis.