Ina Hollander

Columnist

  • Categorie: Treinen door Zwitserland (Pagina 2 van 2)

    Dag Eén: van Hoogkarspel naar St. Gallen

    Half zes uit bed om 6.52 uur de trein uit Hoogkarspel te kunnen pakken. Ik verbaas me er altijd weer over dat ik altijd precies op tijd met alles klaar ben en geen tijd overhoud.
    Zoon brengt ons naar het station waar we de reis beginnen in de forensentrein. Lekker druk, maar we hebben een prima plekje op het balkon waar ook de rugzakken prima kunnen staan, zonder het risico dat iemand er z’n nek over breekt. In Amsterdam hebben we 20 minuten overstaptijd. Mooi, kunnen we nog even het hoofdcadeau voor Sophie kopen, het enige dat ze wenste voor haar verjaardag. Het Zwitserse brood vindt ze niet te vreten, ze snakt naar een Hollands broodje. Zo gezegd, zo gedaan. Daarna snel naar de ICE die gewoon op tijd vertrekt. We installeren ons op gereserveerde plaatsen, nuttigen ontbijt (ik), en vullen de tijd met lezen en muziek luisteren. In Duitsland begint de zon sterker te schijnen op het steeds heuvelachtiger landschap. De velden koolzaad die volop bloeien worden daardoor nog mooier. Elke keer opnieuw kan ik me verbazen over de weidsheid van het landschap en de weinige bebouwing langs het spoor. Kom daar in Nederland eens om. Bij Mannheim krijgen we douane aan boord. Twee stoere mannen die de jonge man voor ons binnenste buiten keren, zo lijkt het. Zijn koffer moet open, leuke kleding heeft ie…, ze woelen door zijn handbagage en checken de inhoud van zijn portefeuille. Alles willen ze weten, waar hij woont, naar toe gaat, wat hij daar gaat doen. Gewone steekproef controle volgens Theo, hij lijkt gelijk te krijgen. De mannen geven alles terug, stoppen zijn kleding netjes in de koffer en wensen hem nog een goede reis. Ons keuren de mannen geen blik waardig, belachelijk! Alsof zo’n leuk stel als wij niet de grootste schurken kunnen zijn. Ik krijg criminele ideeën, maar zij zien die niet en lopen door. In Zwitserland is dat anders, ook daar stapt de douane in, maar nu zien ze ons wel en zijn zeer geïnteresseerd in de twee grote plastic tassen die we meehebben. Onze onschuldige uitleg pikken ze, maar de inhoud wordt wel geïnspecteerd. Hartstikke leuk, deze douane geeft ons toch iets extra’s op onze reis;) We mogen alles houden, een gelukje voor de bijna jarige dochter..
    De reis verloopt voorspoedig, de ICE rijdt op z’n snelst 310 km per uur. Buiten is het stralend weer, de overstap in Basel en Zurich gaat volgens schema en de tijd vliegt voorbij. De ICE vanuit Zurich is trouwens bijzonder door de teksten die op de wanden staan, citaten die tot nadenken stemmen. Zoals:
    – Die Schweiz glauben offenbar an krieg, in der stillen hoffnüng sie könnten sich zum dritten Mal heraushalten.
    – Die Schweiz die nie mehr den Krieg bei sich halten, leben immerzu in der Furch vor Katastropfen.
    – Die Frage nach dem, der auf der Seel des künsters spielt, is die metaphysische Frage par Excellence.
    – Mir ist bei Menschen Format wichtiger als Herkunft, Meinungen, Ideologie oder Lebensgewohnheiten.

    En dan is het bijna zo ver: St. Gallen waar we dochter Sophie na twee maanden weer gaan zien. De oogjes beginnen te prikken. We zijn er, de trein stopt, we stappen uit en lopen achter de massa aan naar de trap, onderwijl links en rechts kijkend. Opeens ziet Theo haar, zij ziet ons en een filmscène volgt. We omhelzen en knuffelen elkaar. Sophie en ik houden het niet droog, dat is altijd zo. We lachen er maar om, door de tranen van blijdschap heen. En wat ziet ze er goed uit, ze zorgt duidelijk heel goed voor zichzelf.
    Buiten het station gaan we in het zonnetje op een terrasje zitten. Wij vertellen over onze reis van vandaag en dat we de eerste besneeuwde bergen in Zurich vanuit de trein hebben gezien, en zij vertelt ons over het leven in St. Gallen. We bestellen een drankje en geven haar het broodje kaas. Geluk is soms zo simpel, ze is er dolblij mee 🙂
    We verlaten het terras en gaan naar de metro, waarmee we in 10 min. bij ons hostel zijn. Sophie gaat mee. Het familiehostel heeft de uitstraling van een gezellige jeugdherberg. Netjes en schoon en met een prachtig uitzicht op het stadje. Onze kamer is al even eenvoudig. Een wasbak, douche en stapelbed…gezellig. De wc is op de gang, of eigenlijk: lange gang door, trap op en nog een stukje gang. Gelukkig heb ik een nachthemd mee voor deze nachtelijke expedities. Ach, het is voor drie nachtjes, maar voor de prijs hadden we in Nederland een knap hotel kunnen boeken. Het heeft wel wat zo’n hostel. Grappig is dat de mensen die we hier hebben zien inboeken en rondlopen vrijwel allemaal ouderen zijn.
    Met z’n drieën eten we pizza in het hostel, iets anders is er niet, en praten nog een tijdje fijn met elkaar.
    Dan brengen we Sophie naar de trein vlak bij het hostel. Zij gaat naar eigen kamer verderop in de stad. Morgenochtend hebben we in het centrum met elkaar afgesproken en gaan we de hele dag met elkaar op pad. Nu is het tijd om het spannende stapelbed uit te proberen.

    Bijna klaar voor vertrek

    Het is niet dat er persé een aanleiding moet zijn om een leuk reisje te maken, maar een kind in het buitenland geeft een bijzondere reden. Dochter koos Zwitserland om haar minor te doen en wij, de ouders boekten een mooie trip bij de Treinreiswinkel.

    Vanuit Amsterdam gaan we met de ICE richting Basel naar Zurich waar we moeten overstappen. Vanaf daar is het nog een uur treinen naar St. Gallen waar Sophie voor bijna vier maanden woont. St. Gallen ligt in het Duits sprekende deel van Zwitserland. We blijven hier drie nachten en twee volle dagen. Sophie zal ons die dagen langs de mooiste plekjes gidsen en we gaan haar 22e verjaardag vieren! Ook zijn Theo en ik in het gastgezin van Sophie uitgenodigd voor een etentje. Het zullen ongetwijfeld bijzonder dagen worden.

    Na dit weekend gaat Sophie weer lessen aan de hogeschool in Rorschauch volgen en nemen wij de trein naar Lausanne, het Frans sprekende gedeelte. Daarna zullen nog vele trajecten en indrukken volgen. Zin in!!

    Dag elf: van Zermatt naar Hoogkarspel

    We zijn nu een paar dagen thuis en kijken terug op een fantastische treinreis, zoveel gezien en zoveel gedaan in elf dagen! We zijn ervan overtuigd een heel goed beeld te hebben gekregen van Zwitserland. Een land dat te lijkt opgebouwd uit prachtige ansichtkaarten. We hebben genoten in het kwadraat. Voor mij was het derde keer dat ik een treinrondreis maakte, voor Theo de tweede keer en een volgende keer komt er vast en zeker. De relaxte manier van reizen bevalt ons, waardoor grote afstanden zonder al te veel inspanningen te overbruggen zijn. Waardering dan ook wederom voor de Treinreiswinkel in Amsterdam die alles perfect voor en in samenspraak met ons geregeld heeft. Het grote pakket met kaartjes, vouchers, reisschema’s met tips, suggesties, aandachtspunten etc. klopte van de eerste tot en met de laatste dag. Lekkerder vakantievieren is er niet 🙂 Dan nu nog de laatste dag.. Zodra ik wakker ben, gluur ik vanachter het gordijn naar de Matterhorn, is ie vandaag wel goed zichtbaar? Helaas, evenals gisteren is de top die de Matterhorn tot de Matterhorn maakt,in nevelen gehuld. Af en toe is er slechts een kleine glimp van te zien. Jammer dan, maar ach, nuchter gezien is het gewoon een berg zoals we er nu inmiddels zo veel hebben gezien. We hijsen ons in toonbare kledij en gaan, zoals geboekt, naar het ontbijtbuffet dat in het belendende hotel, Metropol, is.

    Metropol en Alfa horen bij elkaar, alleen is Metropol viersterren en Alfa twee omdat het wat oubolliger is, geen zwembad heeft en het uitstekende ontbijtbuffet bij de buren gelopen moet worden. Maar dat kan ons niks schelen, alles was wel schoon. Het personeel zelfs van een klasse zoals we dat niet eerder hadden meegemaakt. Gewoon is om bij binnenkomst direct tot inchecken over te gaan, hier wordt eerst handen geschud en de vraag gesteld hoe de reis was en alles naar wens is gegaan. Alles op een manier en toon die aan oprechtheid doet denken en niet aan professionele vriendelijkheid, waar op zich ook niets mis mee is. Bij het uitchecken exact zo. Er worden weer handen geschud, vragen gesteld als waar we nu naar toe gaan en met welk vervoersmiddel.
    Gewoon gezellig

    . We hebben vandaag de keuze tussen een langer en korter traject, voor het langere moeten we twee uur eerder vertrekken, voor de eindtijd thuis maakt het niets uit. Het langere traject gaat door minder tunnels en meer natuurgebied dus kiezen we hiervoor.
    Onze laatste dag blijkt er echter één van regen en mist te gaan worden. Nog niet bij vertrek, wel wanneer we het gebied doortreinen waarvoor we het langere traject hadden gekozen. De dalen zijn diep in nevelen gehuld en de bergen zijn gesluierd. Het hangen voor de raampjes laten we dan ook al snel voor wat het is, we zakken wat dieper in onze stoelen en doen tukjes of pakken de digitale boeken op schoot. En zo denderen we door tot we in Bern moeten overstappen. Beslist de moeite van het vertellen waard is onze binnenkomst op station Bern via spoor 4. Wij staan dan al bepakt en bezakt op het balkon en zien onze trein rakelings langs een aantal huizenblokken gaan. En met rakelings bedoel ik nog geen 30 cm. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik de bloempotten van de voorbij flitsende raamkozijnen had kunnen smijten. Ik ben er verbouwereerd en even later opgewonden over. Toch levensgevaarlijk? Niet normaal en belachelijk? Theo geeft me in alles gelijk zodat hij me snel stil en rustig heeft en we kunnen racen naar onze ICE richting Amsterdam. Terwijl ik stevig doorstamp naar het goede perron kijk ik goed om me heen en zie een grauw, donker en vies stations gedeelte. Misschien treffen we het niet. Wie weet, maar hier missen we niets aan. De ICE naar Keulen/ Amsterdam is druk bezet en dat blijft de hele rit zo. Plaatsen reserveren is echt belangrijk, de ene reservering gaat naadloos over in de volgende. Voor ons zit een Stel, waarvan de man zijn klep niet kan houden, hij kletst met diverse mensen in zijn omgeving. Hij beheerst de gesprekken bepaalt de onderwerpen en doet dat met een gevoel van humor wat mij wel aanspreekt. Ik zie diverse mensen om mij heen die er ook wel plezier in hebben. Mondhoeken krullen omhoog en steels wordt er zijn kant op gekeken, zonder dat expliciet duidelijk wordt gemaakt dat we gezellig meeluisteren. Ik doe namelijk net zo. De man beheerst zijn talen goed, maar heeft de tekst waarop in vier talen staat dat het een stilte coupé is blijkbaar niet begrepen;) Al snel haalt hij een fles wijn boven tafel en een paar glazen, want van plastic moet hij niks weten. De schaaltjes met kaas en andere hapjes volgen.De man oogt en praat als een geboren Bourgondiër. Ergens in Duitsland stapt ie samen met zijn vrouw, vriendin, zus of buurvrouw uit. Wie zal het zeggen. We bestellen koffie, eten broodjes en chocola en lezen en kijken filmpjes op onze tablets. De tijd vliegt op die manier snel voorbij. tegen tien uur ‘s avonds zijn we terug in Amsterdam en nemen daar de trein naar Hoogkarspel. Gek om dan ‘ineens’ weer tussen streekgenoten te zitten, de bekende klanken te horen en de bekende stations voorbij te zien gaan. We berichten onze zoon die bij aankomst in het dorp klaarstaat met de auto en een warm welkom. Wat mij betreft is dat en blij en voldaan thuiskomen een laatste vakantie hoogtepunt. Daarmee is het echt ‘af’! 🙂

    Pagina 2 of 2

    Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén