Ina Hollander

Columnist

  • Categorie: Treinen door Oost-Europa (Pagina 2 van 2)

    Dag negen: Zoutmijn in Wieliczka

    De zoutmijn in Wieliczka heeft de naam van grootste en mooiste in de wereld te zijn, om die reden staat het op de Unesco Werelderfgoedlijst. Een uitstekend argument dus om er naar toe te gaan. We worden, zoals afgesproken, bij het hotel opgehaald en komen in een groep Duitsers terecht, zo’n 12 man/vrouw. Wij typeren ze als omroep Max types: met de campers hebben ze er al een reis van veertig(!) dagen op zitten. Ze herhalen het een paar keer omdat ik denk het verkeerd verstaan te hebben. Niet dus, ze hebben al een hele reis naar, door en vanuit Rusland en Oekraine achter de rug. Of ze niet gesloopt zijn vraag ik in kartoffelduits. Dat blijkt bij een aantal wel te spelen, hoewel ze er direct praten door te zeggen dat ze al wel heel veel gezien hebben. De reis duurt nog een week, dan zijn ze weer thuis. Van wat ik hoor zal niet iedereen zich snel weer met een groep op reis begeven. Onderdeel van een groep zijn kan de nodige stress geven wordt gezegd. Bij de zoutmijn kunnen Theo en ik de keuze maken tussen een Engelse of Duitse gids. Het maakt ons niet uit, de oudere Duitsers maken gezellig contact en morgen gaan we naar Berlijn, so est ist besser fur uns die Deutsche sprache zu wahlen. Terwijl onze Maxxen kaartjes kopen praat ik met onze Poolse chauffeur, die vertelt dat in Auschwitz veel buitenlanders, ook Nederlanders dan niet voor een Duitse gids kiezen. De Duitsers uit onze groep hadden trouwens de keuze gemaakt niet naar Auschwitz te gaan, ze vonden dat ze onderweg al genoeg oorlogsverleden tegengekomen waren.
    Nadat ik het met de Pool nog over de onmogelijke combinaties van letters in zijn taal had, krijg ik een taallesje klankvorming. En verdomd het lukt me, de woorden moeten voor in de mond gemaakt worden. Weer wat geleerd:)20130916_121834

    20130916_122039

    20130916_121636

    Theo en ik blijven gedurende vier uur beu unsere Deutsche freunde.
    De zoutmijnen zijn inderdaad een bezoek meer dan waard. Ruim 3,5 uur blijven we onder de grond, dalen in totaal zo’n 800 treden af, en komen in en door de meest schitterende ruimtes. Het diepste punt is 130 meter diep, vandaar uit brengt de lift ons weer naar boven. We zien kappellen, exposities, een overzicht van de werkwijze in de mijnbouw vanaf de middeleeuwen, restaurants, wc’s en nog veel meer. De Poolse paus Johannes heeft ook een speciale plek onder de grond gekregen. De katholieke kerk kent nog een stevige aanhang in het land merken wij wel. De dagen dat we in Krakau zijn hebben we al diverse nonnen en broeders gezien, ook hele jonge! Dat is bij ons ongekend.
    Terug uit de mijn, in de bus op weg naar Krakau begint het te regenen. Nog iets later spoelt het erover. Onder die omstandigheden nemen we afscheid van de Duitsers. Wij worden voor de deur van het hotel afgezet. We blijven niet lang binnen, alleen regenjas en paraplu halen. We hebben meer te doen 🙂

    Dag tien: Nog even Krakau

    Met regenjas en plu verlaten we het hotel, maar blijkbaar hebben we ook hierboven goede vrienden, want nog geen 10 minuten later stopt de overvloedige nattigheid. De regenspullen kunnen in de tas. Het wordt wederom aangenaam wandelweer. Het plan is om naar de Joodse wijk te gaan. Met de plattegrond gaat dat prima, alleen..wat moeten we precies verwachten? We komen in een ouder deel, wat op zich leuk is om te zien, maar wat maakt de wijk nou zo speciaal? We komen er niet goed uit en besluiten het te laten voor wat het is en lopen richting het enorme kasteel. Onderweg ziet Theo nog een restaurant met een paar menora’s op de ramen afgebeeld: Joods! We maken een foto, een mens moet wat. Het kasteel is dicht, zoals ook de fabriek van Schindler dat is. Maandag..vooral de fabriek had ik nog graag willen zien. Ik heb de film een paar keer gezien, heftig. Een deel van de film is in de Joodse wijk opgenomen.

    DSC08527
    DSC08528

    Het kasteel ziet er aan de buitenkant prachtig onderhouden uit en vanaf de binnenplaats hebben we vanaf verschillende kanten een mooi uitzicht over de omgeving.
    Onze voeten vertellen ons in niet te negeren signalen dat ze het wel gehad hebben. We komen ze tegemoet door naar een terrasje te wandelen. Nog niet gezegd, maar de herfst heeft hier al duidelijk zijn intrede gedaan. Bomen in herfstkleuren, veel bladeren op de grond, kastanjes zelfs.
    Op het terras genieten we nog een maal van de sfeervol verlichte gebouwen, de gezelligheid en de jongens op straat die een knap staaltje breakdancing laten zien.
    Als we in het donker door het park teruglopen naar ons hotel, komt ons een jongen tegemoet: ‘Hello tourists’ roept hij. ‘Hello’ roep ik spontaan terug. ‘ Die ziet natuurlijk het fototoestel om mijn nek hangen’, zeg ik tegen Theo. ‘ Het blijft uitkijken’, zegt hij die beroepshalve soms geen hond vertrouwt ‘ Die knul leidt je vrolijk af en z’n vrienden beroven je. Gelijk tackelen die lui’. Dolgelukkig dat ik al mijn spullen nog heb, loop ik nog vrolijker door;)

    Morgenochtend vertrekken we om 10.00 uit Krakau. In Warschau moeten we overstappen en hebben daar anderhalf uur voor. Begin van de avond komen we in Berlijn aan.
    Bis dann!

    Dag elf: Van Krakau naar Berlijn

    DSC08590

    Onze trein richting Berlijn vertrekt om 9.50, dat betekent rustig ontbijten, de tassen in orde maken en uitchecken. We verlaten het hotel, waar ooit Juliana En Bernard gelogeerd hebben, in de stromende regen. Prettig dat het station slechts een paar minuten lopen is. In drie uur tijd treinen we naar Warschau, onderweg stoppen doen we niet. We delen de coupe met twee Russische vrouwen en een Poolse jongen. Theo biedt de vrouwen aan hun koffers in het bagagerek te leggen en heeft daarmee hun harten gestolen, vragen waar hij vandaan komt en lijken nauwelijks te weten waar Holland ligt. Communicatieprobleempje, ze spreken geen enkel woordje engels. Die nieuwe liefde gaat het dus niet redden. De dames gaan lekker slapen, snurken gezellig met de mond open. Op zo’ moment kriebelt het bij mij om een foto te maken. Helaas heb ik net te veel fatsoen om daar aan toe geven, jammer. Mijn goede opvoeding is soms lastig. Een half uur na vertrek komt er cateringmeneer met een karretje, of we koffie of thee willen, het is gratis. Ongekend, wat een service van de Poolse spoorwegen. En of het niet op kan, zit er zelfs een koekje bij.
    20130917_102455

    Onderweg geniet ik van het Poolse landschap; licht glooiend, veel landbouw en bossen. Huizen zien we nauwelijks. We komen veilig aan in Warschau, misschien mede dankzij een van de Russische dames die tussen een paar tukken in de rozenkrans bidt.
    In Warschau hebben we bijna twee uur overstap. Omdat het buiten plenst, het somber grauw weer is, bezoeken we het immens grote en moderne winkelcentrum op dat naast het station ligt. Vanuit een zolderkamer in Hoogkarspel horen we dat de wc’s daar gratis zijn, in het station niet. Fijn, want onze Zlotys zijn op. Daarna gaan we ergens wat eten, pinnen is nergens een probleem.
    Op het traject Warschau-Berlijn komen er drie mannen bij ons in de coupé zitten, een blijkt een Nederlander te zijn. En meer, hij doet dezelfde reis als wij! Alleen zonder bijboeking van een extra nacht in elke stad. In Krakau verbleef hij in hetzelfde hotel. We beginnen een gesprek, wisselen ervaringen uit en al heel gauw wordt het een gezellige boel. Grappig hoe snel en gemakkelijk contacten soms gaan. Er wordt regelmatig gelachen, de sfeer is uitstekend. De chocola gaat rond en we krijgen dit traject opnieuw gratis koffie. De Nederlander komt  uit de Grote Waal in Hoorn,waar Theo en ook ooit gewoond hebben. Toevallig toch.
    Opeens vraagt een van de Duitse mannen onze aandacht voor een bezienswaardigheid buiten, een enorm christusbeeld, veel groter dan in Rio de Janeiro.  We haasten ons de coupe uit, en inderdaad een joekel van een beeld doemt op in het landschap. In het plaatsje Swiebodzin.
    Jezusbeeld
    De tijd vliegt voorbij en rond 20.00 uur komen we in Berlijn aan. Met z’n drieen zoeken we het hotel op, dat staat aan zijweg van de Kurfurstendamm. Daar komen we aan de gesloten deur. Gasten laten ons binnen. Even later komt de receptionist, gehaast en onrustig. Er zijn problemen in het hotel met warm water en de verwarming. Een paar hotelgasten zijn al ondergebracht in een ander hotel en ook Theo en ik zullen daar toe gaan. En zo nemen we plotseling afscheid van onze reisgenoot die morgen al weer doorreist naar Nederland.

    Dag twaalf: Zeiknat Berlijn

    Waterdichte schoenen, een vest en mijn regenjas: ik kan vandaag niet zonder in Berlijn. Het komt echt met bakken naar beneden. Jammer, maar op het strand zou dat vervelender zijn. We gaan met de S-bahn naar Branderburger Tor, want die moeten we natuurlijk gezien hebben.

    DSC08613 DSC07875

    Vandaar lopen we naar de Reichstag. We staan daar watertrappelend in de rij tot we aan de beurt zijn, dan horen we dat we dat we hadden moeten reserveren. Kreun, wie had ons dat thuis ook alweer verteld. Het kan alsnog aan de overkant waar ook een lange rij staat. Hebben we geen zin in, we zetten het op ons lijstje voor een volgende keer Berlijn. We zwemmen een koffietent binnen en zetten daar een nieuwe koers uit. We lopen langs de herdenkingskruisen van hen die de vlucht van Oost naar west over de muur niet overleefd hebben. En bijzonder is het Holocaust monument dat we later passeren. Het neemt een enorme oppervlakte in beslag, je kunt er vrijwel letterlijk niet omheen, je moet het wel onder ogen zien. Op de foto staat maar een deel.

    DSC08619

    Via Unter den Linden gaan we naar het DDR museum. Het is niet echt groot, wel echt druk. Tja, als her buiten regent…Leuk om bezocht te hebben, het heeft iets van het Museum van de 20e Eeuw. Hier laat het veel over het leven van  de burgers in het voormalige Oost-Berlijn zien, de politieke praktijken en de ontwikkelingen die leidden tot de val van de Muur. Als we het museum uitkomen zien we de rondvaartboot aan de overkant en stappen in.

    DSC08633 DSC08631

    Het tochtje over de Spree duurt een uur, maar is in feite een half uur heen en een half uur terug. Terwijl we nog een kwartier op het vertrek van de boot wachten krijg ik een dipje, ik geef eraan toe door even lekker mijn hoofd op mijn armen op tafel te leggen. Even oogjes toe. Theo past op. Het boottochtje is aardig, maar de gids irritant. Ze praat ontzettend snel en op een manier waardoor ik regelmatig een hyperventilatie aanval verwacht.Het luistert heel vervelend. Prettiger als ze haar mond houdt. Na de boot gaan we naar het Mauermuseum. Dat willen we echt gezien hebben. De moeite! speciaal, eigenlijk komisch is het checkpoint Charlie.

    20130918_165338

    Nog steeds aanwezig en bemand. Het is een leuke publiekstrekker tegenover een buiten (foto)expositie over de muur en een (wel kaartje kopen) panorama over het gesplitste Berlijn dat een indruk probeert te geven over het leven bij en met de Muur op een fictieve novemberdag in de 80-er jaren.

     DSC08662

    Het is al over zessen als we besluiten naar het hotel te gaan, weer met de S-Bahn.
    Berlijn is vergeven van de bouwputten. Het gaat niet onaardig met de economie in Duitsland weten we. Dit bevestigt het wel, het maakte niet uit waar we waren, overal waren bouwvakkers aan het werk. Een heel drukke stad ook met veel hoogbouw, vaak strakke gebouwen. Gelukkig heeft de stad ook veel monumentale  panden die de moeite van het bekijken waard zijn. Wij hebben slechts een eerste indruk gekregen.
    Begin van de avond zijn we  terug in het hotel, onderweg hebben we wat eten gekocht en gaan lekker een avondje bedhangen. Morgenochtend hebben we nog de tijd om de directe omgeving te bekijken. Rond 13.00 uur pakken we de trein naar Amsterdam. Morgenavond thuis!

    Dag dertien: Van Berlijn naar Hoogkarspel

    We ontbijten ‘s morgens in alle rust en pakken onze spulletjes bij elkaar. Omdat we tot het middaguur nog aanspraak op de hotelkamer kunnen maken, laten we de rugzakken nog lekker staan. In de nabijheid staat de Kaiser-Wilhelm-Gedächtniskirche, deze kerk werd in de 2e wereldoorlog zwaar beschadigd. Besloten werd de ruïne dusdanig te herstellen dat het niet in zou storten en als monument te behouden. Om de kerk werd een achthoekige nieuwe kerkzaal alsmede een achthoekige nieuwe klokkentoren gebouwd. De kerkzaal heeft in de acht muren circa 20.000 ramen van  gebrandschilderd glas. Het oude deel van de kerk raakte echter steeds meer in verval. Dus, je mag niet raden, ook dit gebouw staat in de steigers. We vragen ons nu regelmatig af waar die Duitsers het toch van doen…

    De kerk is één van de bekendste bezienswaardigheden van Berlijn. Door de Berlijner zelf wordt de combinatie van ruïne en nieuwbouw soms oneerbiedig “poederdoos en lippenstift” genoemd. De toren van het oude deel staat ook wel bekend als “de holle kies” (der hohle Zahn).

    Het geheel is zeker een bezichtiging waard. Bijzonder vind ik de ingelijste brief uit 2011van een Engelsman die na het bezichtigen van het kerkje eindelijk de Duitsers en de Duitse piloot kon vergeven dat ze zijn vader hebben vermoord. De enorme blauwe glazen instructie is een knap staaltje werk is, maar sfeervol vinden wij het nieuwe deel niet.
    DSC08680
    DSC08678

    Lachen moet ik tijdens het kijken naar twee maquettes van de oude en nieuwe situatie. Een Nederlander legt zijn vrouw ( vriendin, zus of maîtresse) uit: ‘Kijk, hier staat de heilige St. Mercedes’. Hij bedoelt de autofabriek. Grappig, soms weet je in een nanoseconde wat je wel of niet tegen iemand kan zeggen: ik kijk hem aan en antwoord op semi plechtige toon in het Nederlands: ‘Laten wij bidden’. Beiden plezier en ieder gaat z’n eigen weg weer. Ik kan altijd erg genieten van dit soort ‘gouden’ contactmomentjes.
    Na het bezoek aan de kerk zijn Theo en ik verzadigd. We zoeken een laatste koffietent en halen daarna onze spullen. We gaan naar het station, naar huis.
    Om me heen kijkend valt mij het grote aantal mensen op dat de winterjas heeft aangetrokken en zie zelfs een kind met een warme (winter)muts. Het is ook killer weer geworden. We hebben echt het gevoel dat we in de zomer onze reis zijn begonnen en in de herfst naar huis gaan. Het verschil met de eerste dagen is heel groot. Op het Hauptbahnhof Berlin nemen we de tijd om het goed te bekijken.
    DSC08681
    DSC08689
    DSC08694

    Het is een prachtig nieuw station, bijna een dorp op zich, in 2006 opgeleverd.
    Zoals op alle trajecten deze reis hebben we ook nu gereserveerde plaatsen bij het raam. Verrassend is de gratis Duitse krant en de Haribo snoepjes die door de conductrice worden uitgedeeld. De treinservice lijkt er op vooruit te gaan. We lezen, tukken, luisteren naar muziek en kijken uit het raam. De tijd vliegt. In Frankfurt stappen we over op de trein naar Amsterdam waar we 21.10 uur aankomen. Een half uur later zitten we in de trein naar Enkhuizen en om vijf voor half elf komen we aan in Hoogkarspel waar onze zoon met de auto klaarstaat.
    Heerlijk om thuis te zijn en de ‘onzen’ weer te zien. Toch, een beetje weemoed ook. De treinreis, was opnieuw een positieve beleving, zoveel gedaan, zoveel gezien. Beiden hebben we het als heel geslaagd, leuk en gezellig ervaren om samen te doen. Wel zijn we heel blij de achtdaagse reis zoals die door de Treinreiswinkel wordt aangeboden, met vier nachten hadden verlengd. Zo kregen we meer tijd om op relaxte wijze de diverse steden te bezoeken.
    DSC08700
    Over een volgende treinreis wordt al gesproken:)

    Pagina 2 of 2

    Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén