Ina Hollander

Columnist

  • Categorie: Treinen door Corsica (Pagina 2 van 2)

    Dag twee: Parijs- Marseille-Ajaccio

    Waar wij overstappen op Gare du Nord ruikt het naar een urinoir, dus geen straf om directdoor tegaan naar Gare du Lyon. Op dat station hebben e ruim een uur voordat w met de TGV richting Marseille. We hangen een beetje rond in hal 3 waar op een bord het juiste perron aangegeven zal worden. Als we later met de trein het station verlaten zien we dat buiten het station een heel aangenaam plein is. Onthouden voor de terugweg. De TGV blijkt een ‘ gewone ‘ dubbeldekker te zijn. In vergelijking met de ‘ onze’ kun je in deze treinen boven gewoon doorlopen, dus nit met trapjes tussen de verschillnde wagons. Theo is tevreden over de extra beenruimte. En een tevreden man is wat waard, dus ik ben ook tevreden 🙂 De sfeer in de coupe is rustig en heel relaxt. Veel slapende mensen. Misschien heeft het te maken met de vroege middaguren waarop de zuiderlingen gewend zijn niks te doen. Theo heeft een groot aanpassingsvermogen en zet zich ook in de slaapstand. Ik wil er niet aan toegeven en hang lekker tegen het raam aan, kijkend naar het ruime landschap. Met veel witte schapen. Later zie ik dat hetwitte koeien zijn. Vanaf Parijs rijden we nog steeds door vlak, licht glooiend gebied. Na zo’ n drie kwartier verandert dat ineens naar heuvelachtig en dat blijft zo. Het weer isbewolkt met af en toe een zonnetje. Ik denk aan het weerbericht van gisteren. Gerrit Hiemstra liet zien hoe het vasteland onder een wolkendek te lijden lag, terwijl Corsica compleet in de zon lag. Ook mijn ogen worden zwaarder en ik tuk een stuk weg. Wanneer we Marseille beginnen de naderen krijgen e steeds meer zon te zien. Het zal toch niet? En jawel, prachtig weer in het in de grote havenplaats. We worden bij het uitstappen echt overvallen door het beeld van mensen die volledig in zomerkleding gekleed zijn, inclusief zonnebril en slippers. Verder valt de enorme hoeveelheid opgestapeld vuil naast afvalbakken op. Staking vuilophaaldienst? We verlaten het station Marseille-St Charles, op zoek naar de metro en daarna de tram die ons naar de kade moeten brengen. He zijn twe hele korte stukjes, maar lopend een behoorlijk eind. En daar is het te war voor….we hebben onze zonnebrillen op. Zo schijnen die zon. We zijn het niet meer gewend. Op de kade zien we vrijwel direct de terminal van SNCM waar we inchecken voor de nachtboot naar Corsica. Het gebouw ziet er binnenverrassend modern en verzorgd uit. De buitenkant deed anders vermoeden. Met de tickets moeten we de blauwe lijnen volgen, we komen dan vanzelf op de boot. Zo doen we dat dus. Het is opvallend rustig, op dat moment zijn wij de enigen die aan boord wandelen. Het lijkt ons trouwens geen uitdaging om zondertickets aan boord te gaan. Er is geen controle en meerdere kanten vanwaar je aan boord kan komen. Je hebt dan alleengeen hut, nee. Raar, is zie dan zoals gewoonlijk rampscenarios, die niet ondenkbaar zijn. Ik ben een optimist, maar speel graag op safe 🙂 De boot is prachtig, alles keurig netjes en schoon en heelruim opgezet. Onze vierpersoonhut is groter dan een soortgelijke opde DFDS, best lekker dus. Met raam. Prettig nu het nog licht is. We installeren ons en gaan de boot verkennen. Eerst naar dek om de afvaart te zien. Het is heerlijk weer en wanneer we wegvaren krijgen we een kustlijn van Marseille te zien die zeker de moeite van het kijken waard is. De boot heeft geen winkels,wel ruime eet- en zitgelegenheden. Het hoogseizoen isduidelijk nog niet begonnen. Het is overals rustig aan boord, maar zeker niet ongemakkelijk rustig. Relaxt en prettig. We passeren een paar ruimtes waarvan de deuren openstaan. Ik gluur naar binnen en zie grote groepen kinderen die in slaapzakken op degrond liggen. Een gezellige boel! Een schoolreisje? Leuk dat het zo geregeld kan worden. We eten een taaie pizza, wandelen nog wat rond, nemen een drankje en zien de zon rood in de zee zakken. Dan is het tien uur. Een tijd van niks, maar wij nokken af, de kooien in. ‘ s Nachts kan ik niet slapen, veel te warm. Zoals vaker slaap ik juist prima als ik euit moet. Opeens knalt er jengelende muziek uit de boxen de hit is: 6.00 uur.En het werkt, we zijn in no-time klaarwakker. We schuiven het gordijn open en zien dat we bijna de haven van Corsica al in varen. En hoeel vroeg, het ookis, de lucht en de zon laten zien dat het vandaag een zomerse dag wordt. Het naderende eiland ziet er aantrekkelijk uit. Er is geen haast om van de boot af te gaan. Via de intercom wordt iedereen uitgenodigd om gebruik te amken van een ontbijt aan boord. Dat doen wij niet. Wij ontbijten aan wal. In alle rust verlaten we rond 7.15 uur de boot en zetten voet op Corsica. In Ajaccio, de hoofdstad van het eiland en de grootste stad op het eiland.

    Dag één: Hoogkarspel-Amsterdam-Parijs

    Kwart over zes in de morgen, ik word wakker van de wekker terwijl ik midden in een niet onaangename droom zit. Ook niet spectaculair, wel duurt het even voor ik mij realiseer dat er over een paar uur gereserveerde plaatsen in de Thalys wachten, het bed uit dus. We smeren de broodjes voor onderweg en pakken de laatste spullen in de rugzakken. Ik blijk ruimte over te houden, dat is vreemd, ik houd nooit ruimte over. Er zijn nu twee mogelijkheden: ik ben iets vergeten of ik kan nog iets meenemen. Nog een flaneerjurkje? Want volgens mij heb ik echt alles gepakt. Ik doe het niet, maar ruimte over, het voelt bijna ongemakkelijk. Zo van, er klopt iets niet. We knuffelen de kinderen gedag en lopen naar het station van Hoogkarspel. We treffen het: na de herftige dag van gisteren is het nu aangenaam, het zonnetje schijnt zelfs. In de trein naar Amsterdam kom ik erachter dat ik mijn wandelsokken vergeten ben. Sokkenkun je overal kopen en heb je nooit teveel; een kleinigheidje dus. Het is nog forensentijd en dat geeft het vermaak van ‘ zij’ naar het werk en ‘wij’ op vakantie. Zeker in Amsterdam is dat contrast er als wij op perron 15 op de Thalys wachten en uitkijken op perron 13 en 14 waar een massa mensen een trein verlaat, allemaal voorzien van ‘ werk-‘ of ‘ studietassen’. Weten dat ons een mooie reis te wachten staat is dat een mooi gezicht.Ikdenk soms heel kinderachtig, ja ;0 De Thalys is populair, alle plaatsen lijken gereserveerd. het zoeken naar onze plekken en het stallen van de bagage gebeurt hectisch.iedeeen stapt tegelijk in, iedereen wil gelijktijdig dezelfde handelingen doen. Maar het komt goed, zoals allesuiteindelijk weer goed komt. Voor ons zit een veertiger, zakenman die zich uitgebreidt installeerd, maar in Rotterdam het eld moet ruimen. Hij bezet de besproken plaats van iemand anders. Het verbaast mij:hij is duidelijk bekend met de Thalys en oogt en praat als een bijdehante kerel. Dan kan het alsnog tegenvallen, blijkt. Niet iedereen die er goochem uitziet is dat ook, en andersom geldt da natuurlijk ook. De man vertrekt naar het balkon en komt in Parijs zijn baeenurinogage en jasophalen. De coupe is voorzien van rode en paarse velours stoelen en behalve witte leesvelichting zijn er rode sfeerlampen aanwezig aan weerskanten door de hele coupe. De Moulin Rouge op wielen 😉 De kleding van het correct geklede personeel spreekt dat echter tegen. Theo mekkert over de weinig beenruimte. Het voordeel daarvan is dat hij daardoor altijd aan de kant van het gangpad wil zitten, terwijl ik juist altijd heel graag bij het raam zit. Als dochter van een spoorkees heb ik uitstekende treinbenen meegekregen. Universeel, passend in elke trein. In de trein moet vrij wifi zijn, maar wij krijgen dat niet voor elkaar. Hindert nks, naar buiten kijken, lezen, schrijven, beetje kletsen, het is allemaal aangenaam tijdverdrijf. De Thalys rijdt tot 200 km per uur rijden waardoor de rit naar Parijs drie uur duurt. Van die snelheid merkte je niets. Ik herinner me nu dat we eens een traject reden naar, volgens mij, Oost-Europa, met een snelheid van rond de 300 km/u. Dat merkte je best. Aan boord van de Thalys zitten een paar, naar later blijkt, Argentijnen. Aan het eind van de rit slaan die luid hoorbaar aan het tetteren. Inhet Spaans, ik versta er niks van, maar een leuk gesprek is het niet: twee chagrijnige koppen. Een vader met een dochter of een man met een flink jongere vrouw, ze vertellen het mij niet. In Parijs raak ik even uit figuurlijk evenwicht als we het hebben over d laatste keer dat we in Parijs waren. Theo vooreen hardloopevenement. Ik met mijn vader, vijd dagen ‘ zwerven’ door Parijs. Mijn gedachten vullen zich met prachtige herinneringen en mijn ogen lekken. Gelukkig blijft Theo even later in een poortje vastzitten wat zulk heerlijk vermaakgeef, dat ik kostelijk kan lachen en vergeet een helpend pootje uit te steken. We moeten nu van Gare du Nord naar Gare du Lyon. De metrokaartjes hebben we al en het juiste perron is goed te vinden. Het stinkt op Gare du Nord, volg

    Voorpret

    Nog één dag, het is nauwelijks voor te stellen. Morgenavond zitten we op de boot van Marseille naar Corsica, met in onze rugzakken shirtjes met korte mouwen, slippers, badkleding en zonnebrand. Temperaturen van rond de 25 graden. Zon. Het lijkt fictie, nu ik thuis beslist niet zonder sokken en een warm vest kan. Hier, in Hoogkarspel, waar ik gisteren, eind mei, moest schuilen voor een fikse hagelbui.

    Corsica dus, ik kende het eiland vooral topografisch, gelegen tussen Frankrijk en Italië, en als geboorte-eiland van Napoleon. Dat was het wel.
    Dat gaat anders worden. Na de vorige heerlijke treinreizen waren we zoek naar een nieuw traject en bleven bij De Treinrondreis Corsica ‘hangen’. De informatie over het eiland is aantrekkelijk, er is genoeg te zien en er zijn fantastische wandelgebieden. Omdat we in juni gaan en de temperaturen zoals gezegd ruim boven het vriespunt zijn, wilden we geen lange treindagen. Op Corsica blijkt dat perfect aan te sluiten bij die wens. Met hooguit drie uur in een trein kunnen we ons steeds naar een andere plek, met ander verblijf, verplaatsen. Daardoor is er alle tijd en ruimte om veel te bezichtigen, veel te wandelen én te luieren op het strand. Dat we ook geen terrasjes overslaan en her en der een lekker hapje gaan eten, zal de mensen die ons kennen niet verbazen;)
    Morgen dus: we vertrekken op tijd vanuit Hoogkarspel naar Amsterdam waar we de Thalys naar Parijs nemen. Van Parijs naar Marseille met de TGV en vanuit Marseille met de nachtboot naar Ajaccio op Corsica. De treinreis staat als achtdaagse rondreis bekend, maar wij maken er twaalf dagen van. Uiteraard om meer te kunnen zien en meer te kunnen genieten in een relaxed tempo. Behalve in Corte, Calvi en Erbalunga overnachten we om die reden extra in Ajaccio en Bastia, en verblijven we in een paar van de eerst genoemde plaatsen langer.
    O ja, mijn zonnehoed moet ook beslist mee! Ik ga verder met pakken. Het volgende verslagje komt vanaf de boot of uit Ajaccio.
    De berichten onderweg worden op mijn tablet geschreven: corrigeren en foto’s invoegen is vorige keren lastig gebleken. Lastigheden waar ik mijzelf tijdens de vakantie niet mee ga vermoeien. Komt daarna wel. Ik houd het leuk voor mijzelf 🙂
    Bonjour! of Ciao! De taal schijnt op Corsica een allegaartje te zien. We zullen het horen..
    Kaartje Corsica

    Vlag-van-Corsica

    Het Morenhoofd is al drie eeuwen het symbool van onafhankelijk Corsica. De koningen van Aragón gebruikten het om de overwinning op de Moren in de 13e eeuw te vieren. ( Met dank aan Bas W. die voor mij veel informatie over Corsica verzameld heeft. Ik ga er lekker gebruik van maken.)


    Pagina 2 of 2

    Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén