Ina Hollander

Columnist

  • Categorie: Columns Tour de Westwoud

    Beste ploegleiders (7)

    Vanuit de verte zie ik dat de twee jongens in een stevig gesprek verwikkeld zijn. ‘Discussie jongens?’ vraag ik aan de mannen die ik herken als Lars en Stefan.
    ‘Ja,’ zegt Lars, wijzend naar Stefan, ‘Hij twijfelt over de renner op zijn blaadje voor morgen en nou weet hij niet wat hij moet doen. Hij staat 25e, dus ja het kan een verschil maken.’ Ik vraag Stefan wie hij heeft, hij doet een beetje wazig en wappert met zijn blaadje. Barguil meen ik te lezen.

    Het is tekenend voor de slotfase in het spel. Zenuwen gaan een rol spelen bij degenen die denken bij de eerste twintig te kunnen eindigen. Zeker als je denkt de meeste truien goed te hebben. Dat heeft Stefan waarschijnlijk. En Lars niet, die doet namelijk heel laconiek.
    Nou doei hè, rat, zegt Lars Stefan gedag. De groet van een concurrent? Of een uiting van tederheid waarvan ik de diepte niet kan peilen?

    Bijna eng vind ik Kelly Bot. Sprak zij onlangs de hoop uit dat Kittel de tour zou verlaten, een dag later gebeurde dat.
    Met Kelly kun je dus maar beter vrienden blijven: wat zij wenst wordt als een spoedbestelling uitgevoerd.

    Een ander mirakel is de rangorde van Mariëtte van Diepen en Wil Patrouille. In de eerste week stonden zij op de eerste en laatste plek. Zouden ze in samen in het midden eindigen vroeg ik me toen af.
    Wie weet: nu al zijn ze respectievelijk 88 en 87 plaatsen naar elkaar toegegroeid.
    Kippenvel!

    En hoe staat het met mijn tourpleegkinderen Jeroen van Diepen en Ivo de Heus die al in de eerste dagen twee gekozen renners kwijt waren?
    Ik slaak een zucht van opluchting als ik in de uitslag na de 19e etappe Ivo op de 29e plek tegenkom. Ruim boven zijn vader Rob en ver, ver voor zijn broer Dax.
    Ik, als oud Tour de Westwoud winnaar had, na nu blijkt, een paar fantastische renners voor Ivo getrokken. Daniël Mc Lay en Liliane Calmejare staan in de ranglijst van renners op de 22e en 23e plaats. Van de 198. Denk daar even aan, Ivo als je hoogt eindigt.

    Jeroen, die mijn boekje overnam, is erg tevreden. De 90e plaats lijkt niet hoog, wel als je zelden hoger hebt gestaan. En…hij heeft heel veel truien goed, zeker nadat “joepie!” Kittel onderuit ging en Matthews het groen omgehangen kreeg.
    Trouwens, in de app groep Sascha Zwaan zal ook gejuicht zijn toen die kl… Kittel het tourveld ruimde. Een keer winnen, oké, twee keer is ook gegund. Daarna moet het klaar zijn, ben je besodemieterd, gun een ander ook eens wat. Het is vast een heel sociaal groepje.

    Bijna is het afgelopen, maar sommige contacten blijven. Zo zagen ‘mijn’ Theo en Janco Beerepoot een bekend gezicht toen ze elkaar op de trekkingsavond zagen. ‘Werk jij ook niet…?’ Inderdaad ING collega’s op dezelfde 16e verdieping.

    Het kan allemaal verkeren. En wie er ook wint: Pieter, John, Casper of toch Stefan.
    Het was weer top.
    Peter van de Oudenrijn, doe je volgend nou ook eens mee? Al die eindeloze discussies over wat je moeder Anja en je broers moeten invullen.
    Echte ploegleiders kopen een boekje. Op tijd.

    Beste ploegleiders (6)

    Jos Fisher scheurt met zijn fiets het tourplein op. Gaat vlak voor het tourcafé vol in de remmen, springt van zijn fiets, staat in één stap met zijn lange benen voor Het Raam en speurt direct het eerste blad af. Daar staat hij niet. Pas op het derde blad, op de 153e plek vindt hij zijn naam. De ontgoocheling is groot.
    ‘Ik snap niks van dit spel, ik dacht zeker 100 punten erbij te hebben, maar hier staat dat ik er 29 heb!’ Aha, Jos dingt mee naar de Chapeauprijs! Die punten doen niet mee voor het klassement, Jos. Maar met 100 zit je vast bij de kanshebbers.

    Zijn zoon Boy weet eveneens niet helemaal waar hij aan toe is: ‘Ik heb met een etappe de Supersponsorprijs gewonnen. Geen idee wat het is, maar het klinkt goed.’ Boy staat 143e en vind het “bijzonder goed gaan”. ‘Niet in de tweehonderd, dan is het goed.’
    Een opvallend positieve en relativerende kijk van zo’n jonge knul. Niet iedereen kan dat opbrengen.

    Kelly Bot staat 87e. ‘Toen in de eerste dagen Valverde en Sagan eruit vlogen, wilde ik mijn inschrijving intrekken, het werd toch niks meer. Dat kon niet dus ben ik maar gaan gokken. Dat heeft me nog geen enkele bonuspunt opgeleverd.
    Ik zit er steeds net naast. Zoals met Bardet. Kilometers lag hij op kop, werd ie uiteindelijk 4e! Weg extra punten.’
    Bijna dagelijks heeft ze tijdens de ritten contact met vader Perry die 19e staat. ‘We hebben Matthews voor de groene trui. “Gaat goed hè!” appen we dan. We hopen natuurlijk niet op een valpartij, maar Kittel eruit zou mooi zijn’

    Ruud van Kampen is goedgehumeurd. Je zou anders verwachten van iemand die 197e staat. ‘Klopt,’ zegt Ruud ‘ik ben er voor dit jaar al helemaal klaar mee. Drie van mijn gekozen renners vielen de eerste dagen al uit.’ Dat vader Dirk 54e staat deert hem niet. Het zorgt niet voor pijnlijke plagerijen in huize van Kampen. ‘Mijn vader weet dat ik er uiteindelijk meer verstand van heb dan hem.’ Hij wijst naar de scores op de etappe uitslagen waar gekozen kopmannen, troefrenners en sprinters voor veel punten zorgen. ‘Samen met Lars en Sven van Diepen maak ik die lijsten voor de trekkingsavond. Mooi om te zien dat we dat goed gedaan hebben.’

    Heleen de Vries richt ook een vinger naar het raam. Ik zie dat het jongerenklassement van Tour de Westwoud 31 ploegleiders telt, verder zie ik niks geks. Heleen legt uit dat Jordy Leeuw er tot en met etappe 15 ten onrechte niet bij stond. Ze gooide dat bij Koos Schipper op zijn bordje die onmiddellijk actie ondernam. Gek, dat niemand van de “leeuwen” bedacht dat Jordy met zijn 15 jaar nog mee mag strijden in het jongerenklassement. En hoe! Hij staat tweede, na in onwetendheid eerste te hebben gestaan. Als een geduchte tegenstander van de zoon van Heleen, Edwin Korver.
    ‘Even “dank u wel” zeggen tegen mevrouw de Vries, Jordy!

    Beste ploegleiders (5)

    In de uitnodiging staat het verzoek een hengel mee te nemen naar Het Keetje in Lutjebroek. Daar wordt de speciale avond voor de vrijwilligers van het Westwoudse tourspel gehouden.
    Ik vergeet de mijne. Volgens planning. Om mijn persoonlijk vertier te waarborgen.
    De start met een drankje en eten doet het altijd goed. Het is half zeven. Patrick van Diepen zweet licht. Het eten om half zes zit er bij de zelfbenoemde autist sterk in. Met emotie in zijn stem: ‘Zo vaak hè, ben ik thuis aan het eten koken zodat we op tijd kunnen eten, komen ze later! Verdommen ze het om even te appen.’

    Piet Wesseling vraagt of ik hem een jajem wil aangeven. Ik vis naar de betekenis. Hij wijst naar de appelsap en legt me uit dat het Amsterdams is voor een jonge jenever.
    Zijn het je ogen, Piet?

    Verzadigd en voldaan klimmen we in het gereedstaande kuubkistentreintje, naar de vissteiger 200 meter verderop, en settelen ons met veel gedoe op een lange rij stoelen langs de waterkant. Jan van Kampen heeft er zin in. ‘Ik rust er altijd lekker van uit. Vroeger viste ik altijd bij mijn opa en oma, viel dan in slaap en werd een paar uur later opgefrist wakker.’ We hebben inderdaad geen kind aan hem.

    Na vijf minuten naar hun dobber gestaard te hebben zijn Carina en Willemien er eigenlijk al klaar mee. ‘Een beetje stom naar zo’n dobber staren. ‘ ‘Ik word hier onrustig van.’ ‘Ik had stapels was kunnen wegwerken.’
    Elma biedt aan het stukje brood aan het haakje te vervangen voor een made. ‘Niks ervan.’ zegt Willemien. Ze houdt de hengel graag schoon en netjes. Dat lukt. ze vangt niks.

    Daniëlle Stap haalt rap de eerste vis uit de sloot. Het enige jurylid Piet meet 16 cm, waarna de vis wordt teruggegooid.
    Direct heeft Daniëlle weer tuk. Vermoed wordt dat de nu 17 cm vis dezelfde is als de vorige, maar nu met opgerekte lipjes.
    Ze vangt nog drie vissen.

    Aad staat ernaast en heeft het zwaar. ‘En ze heeft er totaal geen verstand van. Ze vroeg aan mij hoe je kan zien dat je tuk hebt.’
    Peter Blokker gaat apart staan, over het waarom zegt hij ‘Ik verklap niks.’
    Even later vangt hij het kleinste visje van de avond. Niemand is nieuwsgierig naar zijn geheim.

    Chris Kors vangt het grootste exemplaar van liefst 33 cm. Een schepnet moet er aan te pas komen om de mammoet van de avond op de kant te krijgen voor de verplichte meting. ‘Anders telt het niet,’ hoor ik Aad met lichte hoop in zijn stem zeggen.
    Gejuich laat hij horen als zijn broer Patrick een vijfde vis vangt ‘De eer van de familie is gered!’

    Ondertussen staart Dirk verbeten naar zijn dobber. ‘Als ik maar één vis vang,’ klinkt het zachtjes. Ik laat hem verder met rust. De uitdrukking op zijn gezicht laat zien dat die man een strijd levert.

    Heel beheerst haalt Carina een vis van haar haakje. Ik gril en haak af.
    Erik van Diepen die zich al onderuit had laten zakken, komt met een ruk overeind en slingert een miezerig visje boven onze hoofden. Het levert me bijna een vistik op.

    De stemming is relaxt. Zonder visvergunning is niemand bang voor een boete. We hebben immers de man van de voorzitster van de Sportvisserijbond bij ons.
    Het brengt Willem geen vis op de plank, wel door maden besmeurde vingers.
    ‘Mariët, haal effe een haar van mijn tong,’ vraagt hij zijn zus die hem daarop een lik op stuk geeft.

    Na afloop verzucht Aad opgelucht dat zijn jongens Lars en Sven gelukkig ook niets gevangen hebben. ‘Anders moet ik dat steeds horen.’
    ‘Zei hij dat?’ zegt Sven. ‘Typisch Aad, doet alsof hij er verstand van heeft, maar thuis vraagt hij ook steeds aan ons welke renners hij het beste kan invullen.’
    Wat ons terugbrengt bij de tour. We klinken op het spel. En nog eens, en nog eens.

    Beste ploegleiders (3)

    Mooiboy Sagan ligt eruit. Verdomme. Want laten we wel wezen, vrouwen van Westwoud: Of je het eens bent met de straf of niet: zijn prachtige kop is altijd lekkere televisie.
    De rest van de weken moeten we dat missen.
    Jammer, jammer.

    Na de eerste shock graai ik naar de blaadjes van mijn tourpleegkinderen Jeroen en Ivo. Hadden zij ook niet… Sagan. Ja, dus. De tourkaravaan is amper op weg naar Parijs en ‘mijn’ jongens zijn al hun sprinter en een troefrenner kwijt.
    Wat kan een mens aan? Hebben ze met deuren gesmeten, met serviesgoed gegooid, hun deelnameboekje verscheurd?

    Een schrale troost: ik had geen glazen bol nodig om met overtuiging te veronderstellen dat heel veel Westwoudse ploegleiders hun sprinter zijn verloren. Sagan: wereldkampioen en grote favoriet voor de groene trui. Wie had hem niet? De Westwoudse lijst na de vijfde etappe laat inderdaad veel ploegleiders zien met een nieuw bijgeschreven uitvaller.

    Voor welke verschuivingen gaat het zorgen? Laat het de stille droom van Mariette van Diepen, heel even, uiteenspatten? Om twaalf jaar na haar touroverwinning voor het tweede keer het ereschavot te mogen beklimmen? Of gaat ze later deze tour ergens in de lijst Wil Patrouille tegenkomen? Op de 250e plaats lijkt die hopeloos kansloos. Van de eerste naar de vijfde plek is Mariëtte met de afdaling begonnen. Of had ze gewoon een slechte dag?

    Feit is dat nauwelijks een halve week na de start in Dusseldorf er slechts 19 ploegleiders zijn die hun hele team nog compleet hebben. Het kan niet anders of er heerst onrust in het Westwoudse peloton. Hoe krijgen zij hun gehavende team zo goed mogelijk naar de finish in Parijs? Voor spek en bonen zijn de rapen nog niet gaar genoeg.
    Bonuspunten verdienen met het voorspellen van ritwinnaars en juiste tijden gaat een nog grotere rol spelen. Wie op spreekwoordelijke dikke, slappe banden verder moet, moet het slimmer spelen. En laten we de truien niet vergeten. Gelukkig zijn die briefjes nog niet ingeleverd. De felbegeerde punten voor de groene trui kan Sagan in ieder geval niet verknallen. Altijd naar de pluspunten blijven kijken.

    Ik zie van de positie van Bart Kooi. Mijn neef staat op de 27e plek. Prachtig, en heel even ben ik trots op hem. Dan frons ik mijn wenkbrauwen, mijn ogen nu gericht op de plaats waar zijn dochter Tara staat. 247e…
    Tara doet voor het eerst mee en mocht op de trekkingsavond daarom al wat langer opblijven. Een happening voor het meisje.
    Papa Bart vertelde toen ontspannen hoe leuk het was om samen met zijn dochter mee te doen. Dat hij zijn 10-jarige meisje uiteraard zou helpen. En natuurlijk wilde hij graag dat ze veel meer punten zou scoren dan hem.
    Bart, je doet iets fout!

    Beste ploegleiders (2)

    Vanuit de tenen zullen de eerste vloeken omhoog geschoten zijn: Valverde, ligt eruit. Al op de eerste dag. Au!
    Ook ik vloek. Zachtjes. Mijn beide tourpleegkinderen, Jeroen van Diepen en Ivo de Heus, hebben de troefrenner in hun ploeg.

    ‘Over de saamhorigheid hoorde ik een collega praten, dat maakte dat ik hier wilde wonen,’ zegt Rob de Heus.
    Het is voelbaar in De Schalm, waar de gymzaal nu een sfeervol wielercafé is. Nog meer een enorme huiskamer waar alle dorpsinwoners, jong, oud en alles daar tussenin elkaar ontmoeten. Inderdaad, alles ademt een warme saamhorigheid uit. Al dertig jaar is het tourspel hét evenement dat daarvoor zorgt.

    Dit keer voel ik een beetje pijn als ik om me heen kijk.
    ‘Waarom mogen Ina Hollander en Kees Heilig meedoen? Toch belachelijk? Ze wonen in Hoogkarspel!’ Irene van Engen kreeg dit te horen. Het doet me oprecht een beetje zeer.
    Als ik naar Kees kijk, zie ik iets in zijn ooghoek glinsteren.
    Ik leg de kwestie monsieur Lévitan voor. ‘Belachelijk!’ foetert hij, oprecht geagiteerd.
    ‘Laat diegene maar bij mij komen, dan zal ik het haarfijn uitleggen.’

    Heeft de persoon in kwestie dit jaar deelname aan het spel misgelopen? Binnen twee uur waren de boekjes uitverkocht. Ongekend!
    Ik was op tijd. Jeroen van Diepen niet. Spontaan droeg ik mijn boekje aan hem over. ‘Mijn tourzomer is gered. U bent een held.’ Saamhorigheid. De ontvangen twintig euro gaf ik uit in de boekhandel. Is het niet het ene boek, dan maar een andere.

    Vanuit dezelfde onbaatzuchtigheid verkocht Irene van Engen zonder winstbejag haar boekje aan Jan Hooiveld. Die had de afspraak met Erik van Diepen dat die voor boekjes zou zorgen. Helaas, Erik verzuimde.
    Maar Erik zou geen van Diepen zijn als hij toch niet zou meedoen.
    Voor veertig euro droeg Petra Rijpkema- Sinnige haar deelname aan hem over. Hoewel…het gerucht gaat dat het Erik zestig euro gekost heeft.
    Het heeft hem nu al geen windeieren gelegd: een prachtige prijs viel op zijn deelname- tevens lotnummer. Petra misschien een beetje spijt?

    Rob de Heus zit met drie briefjes in zijn handen klaar tijdens de trekkingsavond. Pap mag ook voor zonen Ivo en Dax de ploegen trekken. Helaas, dat mag niet.
    Regels zijn regels en die zeggen dat iedere ploegleider voor slechts één andere deelnemer het wielerteam mag samenstellen.

    Ik geef de keuzes van Ivo door en vis de rest van de renners uit de doos.
    Hiermee is Ivo mijn tweede tourpleegkind.
    Opvallend is dat Jeroen en Ivo exact dezelfde kopman, sprinter en troefrenners gekozen hebben. Toeval?

    ‘Ivo werkt in Amsterdam en heeft een late dienst,’ zegt vader Rob. ‘Maar misschien is het een smoes.
    Dax is een weekend bij vrienden, dat geloof ik wel. Die kan niet liegen.’

    Even spreek ik Kees Deken die overtuigd is een slechte ploeg te hebben getrokken. Maar helemaal is hij er niet bij. Vol opwinding vertelt hij over ‘Hotter than my daughter’, waar borsten en billen vrije uitloop hebben.

    Tijd om te schakelen en te focussen. De tour 2017 is begonnen.

    Beste Ploegleiders (1)

    Stijgende temperaturen, racefietsers op de weg en de Giro op de televisie. Dan weet je, dan ruik je…de Tour komt eraan.
    In de krant ga ik op zoek naar nieuws over renners die mij straks hoog in de Tour de Westwoud kunnen fietsen. Wie zijn dit jaar de besten? Dumoulin gaat ongetwijfeld een favorietenrol spelen, maar misschien heeft hij al in de Giro zijn kruit verschoten. Terwijl ik dit schrijf lopen zijn darmen leeg, een teken aan de wand?

    Dertig jaar Tour de Westwoud. Op de trekkingsavond gaat dat met een feestje gevierd worden. Starten met een hoogtepunt, veelbelovend voor de ongetwijfeld broeierige weken daarna. De tourdirectie had achteraf het feestje eerder gevierd willen hebben, namelijk in de aanloop naar het dertigjarig jubileum. Achteraf wisten ze ook de beste tijd: in de eerste drie weken van oktober 2016.

    Want juist die periode geeft de grootste kans op het verkrijgen van tourbaby’s. Tourbaby’s zijn zoals iedere ploegleider weet, een gewild collectors item van de tourdirectie.

    Dat weet ook het video tourteam die de pasgeborenen jaarlijks op film vastlegt. Hoe bizar dan dat juist binnen dat zeer gewaardeerde team drie baby’s op komst zijn, waarvan de moeders ruim voor of ruim na de tourweken uitgerekend zijn! Onverschilligheid? Geklungel? Gewoon gefaald? Of is er iets anders aan de hand?

    Ik vermoed prestatiedruk en daarnaast de angst voor te hooggespannen verwachtingen van de kleintjes. Een tourbaby moet een kenner in de dop zijn, toch? Is het die ingebakken oerinstincten van jonge ouders om hun kindje te willen beschermen?

    Opvallend is dat geen van de tourdirectieleden voor tourbaby’s heeft gezorgd. Vreemd? Ja, heel vreemd. De, hoewel gerespecteerde, Westwoudse tournotabelen hebben hier hun verantwoordelijkheid op een beschamende wijze laten liggen. Het goede voorbeeld dat doet volgen is door hen niet gesteld.

    De komende weken kom ik daarom graag met tourbaby’s van weleer in contact. Om erachter te komen of, en in welk opzicht het een impact op hun leven heeft (gehad). Hopelijk helpt het de angst voor tourbeschadiging bij toekomstige ouders weg te halen. ‘Tourbaby???’ kan dan de eerste drie weken van oktober gewoon weer in vette letters stiekem in persoonlijke agenda’s genoteerd worden.

    Groetjes,
    Ina

    Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén